ஒரு குட்டி பூர்ஷ்வாவின் தேடல்.

எண்ணுதலும், பரிசீலித்தலும், தேடுதலும்.

Tuesday, October 29, 2013

ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும் தவளைகளும் (refined version)


(குறிப்பு: படம் பார்த்த அன்றய இரவே எழுதப்பட்ட  சென்ற இடுகை சுத்திகரிக்கப்பட்டு,  சில மறுபரிசீலனைகளையும், எதிர்வினைகளையும் கவனத்தில் கொண்டு இந்த கட்டுரையாக மாற்றப்பட்டிருக்கிறது.   ̀காட்சிப்பிழை'யில் வெளியாகியுள்ளது.)

 ̀ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும்' திரைப்படம் மக்களின் பெரும் வரவேற்பை பெற்று ஒரு ஹிட் படமாகவில்லையென்றாலும்,  கிட்டதட்ட கருத்துரைப்போர் அனைவரும் பாராட்டும் படமாக உள்ளது. சினிமா உலகை சார்ந்த பலர், இளம் இயக்குனர்கள், மூத்த இயக்குனர்கள், ஊடகங்கள், இணையத்தின் அமைச்சூர் எழுத்தாளர்கள், இலக்கியவாதிகள் அனைவரும் ஒருமித்த குரலில் இதை சிறந்த படம் என்கின்றனர்.   ̀இங்கிலீஷ் படம் போல இருக்கு' என்று சிலர் கொச்சையாக சொல்கின்றனர்; அந்த கருத்தையே வேறு சிலர் அழகாக   ̀உலக்கத்தரமானது' என்கிறார்கள்; கமலஹாசன் தன் பாராட்டை உணர்த்தும் விதமாக மிஷ்கின் படத்தில் நடிக்க  விருப்பம் தெரிவிக்கிறார். சேரன்  ̀இதை மிஷ்கின் காலகட்டம் என்று அழைக்க வேண்டும்' என்கிறார். படத்தின் இடைவேளையில் சிலரிடம் பேசியபோது இந்த பாராட்டுக்கள் ஒரு முன்னபிப்பிராயத்தை ஏற்படுத்தியிருந்ததை அறிய முடிந்தது. 'இப்படியெல்லாம் படம் எடுக்கறதே பெரிய விஷயம்' என்றார் ஒரு இளைஞர். நானும் இடைவேளை வரை படத்தை பற்றி நல்லெண்ணமே கொண்டிருந்தேன்.  ஆனால் முழு படமும் பார்த்து அடைந்த ஏமாற்றத்தில், இதற்கா இவ்வளவு பாராட்டுக்கள் என்று வியப்பும் விரக்தியும் ஒருங்கே அடைய நேர்ந்தது. 

படத்தை பார்த்துவிட்டு வந்த உடனே ஃபேஸ்புக்கில்  ̀உலகத்தரமான ப்ளாஸ்டிக் குப்பை' என்று எழுதினேன். இப்போது படத்தை குப்பை என்று சொல்லமாட்டேன்; குப்பை என்று சொல்வது மதிப்பீடு சார்ந்த ஒரு கருத்து. படத்தில்  ஏதோ இருக்கிறது, நம் மதிப்பீடு அதை குப்பை என்று குறிப்பதாக அர்த்தமாகிறது. இந்த படமோ காற்று மட்டும் அடைக்கப்பட்ட ராட்சத பலூன் போன்று, உள்ளே வெற்றாக, வெளியே பிரமாண்டமாக காட்சி அளிக்கிறது; பஞ்சராகி காற்று இறங்கிய பிறகு,  மிஞ்சும் ப்ளாஸ்டிக்கை மட்டுமே நாம் குப்பை தொட்டியில் போடவேண்டியுள்ளது. படத்தில் என்ன பிரச்சனை என்பதை விட, படத்தில் என்னதான் இருக்கிறது என்பதுதான் கேள்வி. வித்தியாசமான காட்சியமைப்பு, தீவிரமாக பாவனை செய்யும் சில கதைத் தருணங்கள்,  உள்ளத்தை உலுக்கும் சிக்கலான இசை இவை மட்டும் ஒரு திரைப்படத்தை உருவாக்கிவிடாது. 

இந்த திரைப்படம் ஓடுவதிலோ, படத்தை சார்ந்தவர்கள் பொருளாதாரரீதியில் பயன் பெறுவதோ எந்த வித பிரச்சனையும் இல்ல. தமிழ் வெகுஜன சினிமா கலாச்சாரத்தில் ஒரு படத்தை துய்ப்பதில் பல்வேறு விதமான சாத்தியக்கூறுகள் உள்ளன. வெறும் இசைக்காகவோ, குறிப்பிட்ட வசனங்களுக்காகவோ, நடனத்திற்காகவோ, சண்டைக்காகவோ, நகைச்சுவைக்காகவோ படம் பார்ப்பதுண்டு;  ̀இண்டர்வல் வரை பாக்கலாம்' என்பது போன்ற விநோதமான விமர்சன அபிப்பிராயங்களை சகஜமாக கேட்கலாம். அந்த வகையில் இந்த படத்தின் சில காட்சிகளை,  இசையை யாரும் சிலாகிப்பதும், ரசிப்பதும் ஒரு பிரச்சனையே இல்லை. அதே நேரம் உள்ளடக்கமாக எதுவுமே இல்லாத ஒரு படத்தை, நம் சமூக யாதார்த்தத்திற்கும் தமிழ் சினிமா பிரதிபலித்து வரும் யதார்த்தத்திற்கும் அன்னியமான ஒரு படத்தை, நம் காலத்தின் சிறந்த திரைப்படமாக கொண்டாடுவதை, இந்த தருணத்தில் எதிர்த்து பதிவு செய்வது அவசியமாகிறது. 

படத்தின் தலைப்பில் உள்ள ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும் யாரார் என்பதில் எந்த சந்தேகத்திற்கும் இடமில்லாமல், படம் பார்ப்பதற்கு முன்னர் மிஷ்கினே பலமுறை நேராகவும், திரைக்கதையிலும் தெளிவாக சொல்லியாகிவிட்டது; போதாதற்கு இறுதியில் பெயர் போடும்போதும் காட்டில் யார் யார் எந்த பாத்திரம் என்றும் நமக்கு உணர்த்துகிறார்கள். நமக்கு முன்னபிப்பிராயம் ஏற்படுத்தியபடி, இவர்களுக்குள்ளான முரண்பாடுதான் முக்கிய கதையோட்டமா என்றால், அப்படி ஒரு முரணியக்கம் படத்தில் நிகழவே இல்லை. ஓநாய்த்தனம் X ஆட்டுக்குட்டித்தனம் என்று குறிக்கப்படும் குணரீதியான முரண்பாடோ, அதை குறிக்கும் கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுரீதியான மோதலோ, அல்லது ஒருவனுக்குள்ளேயே இருக்கும் ஓநாய்த்தனம் ஆட்டுக்குட்டித்தனம் என்ற உளரீதியான எந்த மோதலும் பார்வையாளனை பாதிக்கும் வகையில் எங்கும் காட்சியாகவில்லை; ஆட்டுக்குட்டியாக குறிக்கப்படும் சந்துருவும், ஓநாயாக குறிக்கப்படும் வுஃல்பும் கிட்டதட்ட படம் முழுக்க சேர்ந்து இருந்தும், அவர்களுக்குள்ளே இப்படிப்பட்ட ஒரு முரணியக்கம் படத்தின் சிறு பகுதி கதையாக கூட இல்லை.  இளையராஜா இசையமைத்து, படம் வருவதற்கு முன்பே வெளியிடப்பட்டு விட்ட தீம் இசை மட்டும் அவ்வாறான ஒரு முரணியக்கத்தை குறிப்பதான உணர்வை தந்தாலும், கதையும் காட்சிகளும் அதற்கு  ஒத்துழைப்பை நல்காமல், நம் இசை பயணத்தையும் வெறுமையாக்குகிறது.  

படத்தில் மூன்று இடங்கள் ஆட்டுகுட்டியான சந்துருவிடம் இருக்கும் ஓநாய்த்தனமாக காட்சியாக்கப்பட்டுள்ளது. எல்லோருக்கும் கதையின் போக்கில் அது புரியுமா என்பது சந்தேகமாயினும், மிஷ்கின் ஏற்கனவே அளித்த இளையராஜாவின் இசைதுண்டுகளை கேட்டு பழக்கமானவர்கள்,  நுட்பமாக கவனித்தால் இதை அறிய முடியும். Growl என்ற தலைப்பில் உள்ள அந்த இசைத்துண்டு சந்துரு இவ்வாறு குணம் மாறும் இடங்களில் இசைக்கப்படுகிறது.  சந்துரு ஒரு கட்டத்தில் வுல்ஃபை கல்லால் தாக்குகிறான்; இன்னொரு கட்டத்தில்  குழந்தை மீது கத்தி வைத்தும், பாதளச்சாக்கடையில் தள்ளப் போவதாகவும் மிரட்டி, வுல்ஃபை கொஞ்ச நேரத்திற்கு பணிய வைக்கிறான். இது அவன் இயல்புக்கு மாறானது என்றாலும், அவனுள் இருக்கும் ஓநாய்த்தன்மையாக இதை நிச்சயம் எடுக்க முடியாது. தன்னை கடத்தி செல்லும் கொலைகாரனுக்கான எதிர்வினையாகவும், அவனுள் ஏற்கனவே இருக்கும் சாகசதன்மையின் இன்னொரு பகுதியாகத்தான் பார்க்கமுடியும். கல்லறை தோட்டத்தினுள் நுழையும்போது தம்பாவின் ஆள் ஒளிந்திருப்பதை சந்துரு பார்த்துவிடுகிறான்; ஆனால் அதை சொல்வதில்லை. இதுவும் அவனிடம் உள்ள ஓநாய்த்தன்மையை குறிக்கும் காட்சிதான் என்பதை, அதே   ̀Growl' பின்னணியில் இசைப்பதை வைத்து புரிந்துகொள்ள முடியும். க்ளைமாக்ஸ் காட்சியில் இதற்காக  ̀அந்த அக்காவை கொன்னது நாந்தான்' என்று அழுவான். ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக இது கதையுடன் ஒத்துப்போவதில்லை. அப்போதுதான் தம்பாவின் ஆட்களிடமிருந்து தப்பித்து வந்திருக்கிறார்கள். தம்பாவின் ஆட்களை தாக்கி வுல்ஃப் தப்பிப்பதில் சந்துருவும்  ஒத்துழைக்கிறான்; எதிராக எதுவும் செய்வதில்லை. மேலும் வேண்டுமென்றே தப்பான சிமெட்டெரியில் எல்லோரும் இருப்பதாக பொய் தகவலை சிறிது நேரத்திற்கு முன்னால்தான் சொல்லியிருப்பான். பொய்தகவலை நம்பி போய் தேடிவிட்டு,  சரியான இடத்திற்கு தம்பாவின் ஆள் வந்தவுடன், சந்துரு ஓநாய்த்தனம் கொள்வதை விளக்க இடைக் கதையில் எதுவும் நிகழவில்லை. இப்போது சந்துருவிற்கும் அந்தாளிடம் இருந்து உயிராபத்து இருக்கிறது. ஆகையால் இங்கே சந்துரு ஓநாய்த்தன்மை கொள்வதாக காண்பிப்பது கதைரீதியாக அபத்தம். தர்க்கத்திற்கும், காரண காரியங்களுக்கும் அகப்படாமல் நம்முள் ஓநாய்த்தனம் வெளிப்படும் என்பதை சொல்ல விரும்பியிருந்தால், ஒரு அம்புலிமாமா கதா தர்க்கத்துடனான கதையில் ஒரு லாஜிக்கல் பிழையாக அதை செய்ய முடியாது. 

வுல்ஃபோ படம் தொடங்குவதற்கு முன்பே, ஏற்கனவே ஒரு ஆட்டுக் குட்டியாக மாறிதான் இருக்கிறான்; அப்படித்தான் அந்த மெழுகுவர்த்திகளுக்கு இடையேயான ஃப்ளாஷ் பேக் கதை சொல்கிறது. அந்த குடும்பத்தில் ஒருவனாக ஆன போதே அவன் ஓநாய் அல்ல. கதையின் முதல் ஆட்டுக்குட்டியான தங்கள் மகனின் பெயராலேயே   ̀எட்வர்ட்' என்றுதான் அந்த அம்மா-அப்பா ஆடுகள், குழந்தை ஆட்டுக்குட்டி, எல்லோரும் மிஷ்கினை அழைக்கின்றனர். ஆனால் அந்த அம்மாவை கோவில் வாசலில் காட்டும் வரை, மிஷ்கினின் கதாபாத்திரம், இந்த கதையதார்த்ததிற்கு சம்பந்தமில்லாமல், பார்வையாளர்களுக்காக இயல்பில் ஓநாயாகவே சித்தரிக்கப்படுகிறது. அந்த கண் தெரியாத ஆட்டுக்குட்டியை கொன்றபோதே, தனக்குள்ளான ஆட்டுக்குட்டியை கண்டு கொண்டுவிடுகிறான். தனக்குள்ளான ஆட்டுக்குட்டியை தரிசிக்கும் அதை விட தீவிரமான தருணம், படத்தில் காட்டப்படும் கதையில் நிகழவே இல்லை. நிச்சயமாக வுல்ஃப் சந்துருவுடனான முரணான உறவில் ஆட்டுக்குட்டித்தன்மையை அடையவில்லை. பின் என்ன ஓநாய்-ஆட்டுக்குட்டி பிரச்சனை?  வுல்ஃபை ஓநாய் என்று நினைத்து, வுல்ஃபினுள் மென்மையான ஆட்டுக்குட்டியும் இருப்பதை நாமும் சந்துருவும் அறிவதுதான் கதை என்றால், இதை நேரடியாக இன்னும் சிறப்பாக சொல்லும் நூற்றுக்கணக்கான படங்கள் எடுக்கப்பட்டுள்ளதை மறக்கலாகாது.

படத்தின் லாஜிக்கல் பிரச்சனைகளாக சிலவற்றை சிலர் கூறுகின்றனர்; அதற்கெதிராக மற்ற மசாலா படங்களில் இவ்வாறெல்லாம் கேட்கிறீர்களா என்ற நியாமான கேள்வியை சிலர் எழுப்புகின்றனர்;  வேறு சிலர் இது யதார்த்தத்தை மீறிய படம், இதில் தர்க்கம் செல்லுபடியாகாது என்று தர்க்கிக்கின்றனர். பொதுவாகவே கதையில் இருக்கும் தர்க்கத்தையும், தர்க்க பிழையையும் பேசுவதில் பல குழப்பங்கள் இருப்பதை அறிய முடிகிறது.  

யதார்த்தவாத கதையானாலும், யதார்த்தம் என்று நாம் வரையறுக்கும் ஒன்றை மீறீய கதையானாலும், கதை தனக்குள் ஒரு தர்கத்தை பின்னிக்கொள்கிறது. குதிரை பறக்கும் கதையிலும், கதைக்குள் தர்க்கரீதியாக சாத்தியமாகாதது ஒன்று இருக்கும். புராணக்கதைகளின் போர்களிலும் தர்க்கரீதியான கேள்விகளுக்கு இடமுண்டு. ஆனால் அது கதைக்குள் கட்டமைக்கப்படும் தர்க்கத்தை ஒட்டி இருக்குமே தவிர நாம் யதார்த்தமாக அடையாளம் காணுவதை ஒட்டி இருக்காது.

இந்த திரைக்கதையில் சிலர் கேட்பதுபோல, அப்படி ஒரு ஆபரேஷன் பண்ணமுடியுமா, ஆபரேஷன் ஆனவன் ஆக்‌ஷன் செய்யமுடியுமா, மெழுகுவர்த்தி அணையாமல் இருக்குமா, அனுபவம் இல்லாத சந்துருவால் ரயிலில் இருந்து குதிக்க முடியுமா என்ற கேள்விகள் முக்கியமானவை அல்ல என்று நினைக்கிறேன். அவ்வளவு கவனமாக திட்டமிடும் வுல்ஃப் சந்துருவின் துப்பாக்கியை ஏன் வாங்கிக் கொள்ளவில்லை என்பது போன்ற கேள்விகளை கூட நான் கேட்க விழையவில்லை. யதார்த்தத்தை கூர்மையாக படம் பிடிப்பதாக பாவனை செய்யும் திரைக்கதையில் பிழைகள் குறித்த தீவிர கவனம் தேவைதான; ஆனால் கதை கட்டமைக்கும் தர்க்கத்தை உடைக்காதவரை, நாம் கண்டுபிடிக்கும் இத்தகைய லாஜிக்கல் பிரச்சனைகள் ஒரு கதாமுரண்பாடு இல்லை.  சென்னையின் இரவில் இயக்குனர் காட்டும்  கதையின் பாத்திரங்கள் தவிர வேறு யாரும் குறுக்கிடவில்லையே, சாலைகள் யாருமே இல்லாமல் வெறிச்சோடிக் கிடக்கிறதே என்றும் நான் கேட்கவில்லை;  இவை கதை உலகினுள் கட்டமைக்கபடும் தர்க்க ஒழுங்கில் இருக்கும் பிழைகள் அல்ல; கதையின் உள் உலகை, நமக்கு பழக்கப்பட்டதை முன்வைத்து, நாம் அடையாளம் காணுவதால் வரும் கேள்விகள் இவை. 'பட்டியல்' என்ற படத்தில் அத்தனை குற்ற சம்பவங்கள் நடக்கும்போது போலீஸின் குறுக்கீடே இல்லாததை ஒரு தர்க்க பிழையாக நண்பர் சொன்னார். அந்த கதைக்கு போலீஸ் தேவையில்லை என்பதுதான் அதற்கான பதில்.  இன்னொரு புறத்தில்  'கில்லி' படத்தில் லைட்ஹவுசின் மேலிருந்து குதித்து த்ருஷாவும் விஜய்யும் சாதரணமாக எழுந்து போவதிலும், விமானத்தினுள் உட்கார்ந்துவிட்ட த்ருஷா கபடி மைதானத்தில் பின் தோன்றுவதிலும் எனக்கு எந்த பிரச்சனையும் கிடையாது; மற்ற வெகுஜன படங்களுக்கு தரும் சலுகையை  ̀உலகத்தரம்' என்று பலர் பம்மாத்து செய்வதாலேயே  ̀ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும்' படத்திற்கு நாம் தர மறுக்க வேண்டியதில்லை.

ஆனால் கதையாடல் தனக்குள் புனைந்துகொள்ளும் தர்க்கத்தில் உள்ள ஓட்டை மிக மிக முக்கியமான பிரச்சனை. 'ஓநாயும் ஆட்டுகுட்டியும்'  என்ற படத்தின் மிச்ச முக்கால்வாசி கதைக்கு அடித்தளமாக இருப்பது மிஷ்கின் ஶ்ரீயை ரயிலில் கடத்தி தன்னுடன் கொண்டு போகும் சம்பவம்;  ஏன் அந்த  கடத்தலை மேற்கொள்கிறான் என்பதற்கு கதையின் தர்க்கத்தில் எந்த உருப்படியான விடையும் இல்லை; கதை பொய்யாக நடிக்கும் தத்துவ தளத்திலும் இதற்கு எந்த பதிலும் இல்லை. போலீஸ் வகுத்து கொடுத்த திட்டப்படி அந்த பையன் ஓநாயை சந்திக்க போகவில்லை; எந்த சந்தேகமும் இல்லாமல், அந்த பையனை வரவழைத்து, துப்பாக்கி காட்டி மிரட்டி, தன் உயிரை காப்பாற்றியனை பலவந்தமாக கடத்தி கொண்டு போகிறான்  வுல்ஃப்.  எதற்காகத்தான் அந்த பையனை கடத்துகிறான்? கதைப்படி அதற்கான தேவை என்ன? வுல்ஃபிற்கு கிடைத்த பயன்தான் என்ன? நல்லவனாக மாறிவிட்ட வுல்ஃப் இந்த கடத்தலை செய்வதன் அறமும்தான் என்ன?

கதைப்படி வுல்ஃபின்  நோக்கம் யாருக்கும் எந்த சந்தேகமும் வராமல், கண்காணிப்பிற்கு ஆளாகாமல் அந்த அம்மா அப்பா ஆடுகளையும் குழந்தை ஆட்டுகுட்டியையும் அந்த 'ஹிந்திக்கார பார்ட்டி'யிடம் சேர்ப்பது; சேர்ந்து தானும் தப்பிப்பது; இடையில் கல்லறையில் ஒரு மெழுகுவர்த்தி பிரார்த்தனை.  வுல்ஃப் ஆபேரேஷன் நடந்து எட்டு நாளோ என்னவோ ஓய்வில் இருக்க வேண்டியவன் என்ற விஷயம் தம்பாவிற்கும் போலீசிற்கும் தெரியும். அவன் அந்த ஓய்வு நாட்கள் முடியும் முன்பு வெளியே வர மாட்டான் என்ற நம்பிக்கையில் திவிரமாக கண்காணித்து கொண்டு இருக்க மாட்டார்கள். இடையில் ஆறாவது நாளே யாருக்கும் தெரியாமல் வுல்ஃப் தனது மேற்படி கடமையை முடிப்பது எளிதானது. ஆனால் அவனோ சந்துருவை கடத்துவதன் மூலம், ஒட்டுமொத்த போலீசின் கவனத்தையும் தன் பக்கம் திருப்பி, இரவுகளில் தான் இருக்கும் இடங்களை  ஊகிக்க விட்டு, தானிருக்கும் சுற்று வட்டாரத்தில் தேடவிட்டு, மாட்டிகொள்ளும் ரிஸ்க்கை காரணமே இன்றி எடுக்கிறான்; அது  மட்டுமின்றி, தனக்கு உதவிய சந்துருவையும் அந்த ஆபத்தின் உள்ளே கொண்டு வருகிறான். போலிஸ் அவன் பின்னால் வருகிறது என்று நன்கு அறிந்து, தன்னை கொல்ல போலிஸ் சந்துருவின் உயிரை பணையம் வைக்கத் தயங்காது என்றும் அறிந்த வுஃல்ப் அவனை கடத்துகிறான். 

கடத்தப்பட்ட பின், வுல்ஃப் சொல்லி சந்துரு இரண்டு காரியங்கள் செய்கிறான்.  முதலாவது அந்த அம்மாவிற்கு பிச்சை போடப்போவது; தம்பாவின் ஆட்கள் அந்த அம்மாவை கண்காணிக்கிறார்கள் என்று தெரிந்து சந்துருவை அனுப்புகிறான். அவர்களும் வெளிவந்து சந்துருவின் கழுத்தில் கத்தி வைக்கின்றனர். பின்னாலிருந்து வுல்ஃப் தாக்குவானா என்றால், நேராக அந்த அம்மாவிடம் போய்  ̀வாங்க போகலாம்' என்கிறான். சந்துருவின் கழுத்தில் கத்தி வைத்திருப்பவன் நல்ல மனது பண்ணி சந்துருவை ஒன்றும் செய்யாமல், வுல்ஃபை தாக்க வருகிறான்; அடிவாங்கி விழுகிறான். ஆக இந்த பிச்சை போடும் பத்து பைசா பெறாத காரியத்திற்காக சந்துருவை கடத்தியிருக்க மாட்டான் என்று நாம் நம்பலாம்.

இரண்டாவது  ̀நான் வுல்ஃபை சுட்டுட்டேன் ஸார்' என்று சிபிசிஐடி அதிகாரி லாலுக்கு சந்துரு போன் செய்து சொல்கிறான். அந்த அப்பாவி அதிகாரியும் சந்துரு சொன்னதை சந்தேகிக்காமல், இடையில் ஃபோன் செய்து விசாரிக்காமல், மொத்த போலீஸ் படையையும் அங்கே கொண்டு வந்து நிறுத்துகிறார். 

வுல்ஃப் எந்த விதமான நாடகத்தையும் நடத்தும் திறமைசாலி என்று போலிஸுக்கு தெரியும்; அதை வசனமாகவும் சொல்கிறார்கள்; அப்போதுதான் எல்லோர் கண்ணிலும் மண்ணை தூவிவிட்டு மின்சார ரயிலில் தப்பித்திருக்கிறான். லாலும் கூட புத்திசாலி; மற்றவர்களை போல அல்லாமல், அவன் பீச் ஷ்டேஷன் போகமாட்டான், இடையில் தப்பிப்பான் என்று யூகிக்ககூடியவர். ஆனால் இந்த இடத்தில் மட்டும், இது வுல்ஃபின் திட்டமாக இருக்குமோ என்று சந்தேகிக்க மறுக்கிறார். வுல்ஃப் ஒரு இடத்தில் ஒளிந்திருக்கிறான் என்ற தகவல் வந்தால் மொத்த போலீஸ் படையும் அங்கே செல்வது நியாயம்; கல்லறை தோட்டத்தில் உயிருடனிருக்கும் வுல்ஃபை, எதிர்கொண்டு சண்டை போடுமளவிற்கான தைரியசாலி, செத்துப்போன வுல்ஃபை சந்திக்க மட்டும் தனியே வராமல் ஒட்டுமொத்த போலீஸ்படையையே கொண்டு செல்கிறாராம். இவ்வாறாக போலிஸ் கவனத்தை திசை திருப்பி வுல்ஃப் அடுத்த வேலைகளை கவனிக்க செல்கிறானாம்.  இதில் இன்னொரு பிரச்சனை என்னவென்றால் வுல்ஃபிற்கு வேலை இன்னும் முடியவில்லை. பக்கத்திலேயே குழந்தையை பாரதியிடம் இருந்து பெற்றுக்கொள்ளவேண்டும்; மெழுகுவர்த்தி பிரார்த்தனை வேறு இருக்கிறது; பின்பு அந்த பார்கிங் லாட்டிற்கு போகவேணும். ஒருவேளை அந்த ஹிந்திக்கார பார்ட்டியுடன் தப்பிக்கும் கடைசி கட்டத்தில் இப்படி போலிசை திசை திருப்பும் ஒரு நாடகத்தை செய்தாலாவது அர்த்தம் உண்டு. இவ்வாறாக சப்பை மேட்டர் என்று கூட சொல்ல முடியாத ஒரு காரணத்திற்காக, தனக்கும் தன்னை காப்பாற்றியவனுக்கும் பெரிய ஆபத்தை ஏற்படுத்தி கடத்துகிறான். 

இந்த கேள்விகள் பார்வையாளர்களுக்கு இருக்கத்தான் செய்யும்; ஆனால் கதையின் இந்த முக்கியமான பிரச்சனையை எப்படி பலர் எளிதாக கடந்து செல்கிறார்கள் என்பதுதான் சுவாரசியம். படத்தை ஒருமுறைக்கு மேல் பார்த்ததாக சொல்லி பாராட்டிய பலர் இந்த முக்கிய பிரச்சனையை கண்டுகொள்ளவேயில்லை; சிலர் போலீஸ் அவ்வாறு திட்டம் தீட்டியதாக தப்பான கதையை சொல்லிக்கொள்கிறார்கள். இன்னும் சிலர் பணய கைதியாக கொண்டு சென்றதாக உடான்ஸ் விடுகிறார்கள். என் இணையதளத்தில் இந்த கேள்வியை எழுப்பிய பிறகு வந்த பதில்கள் இன்னமும் சுவாரசியம். சந்துருவை போலிசிடம் இருந்து காப்பாற்றத்தான் அவ்வாறு கடத்தினான் என்கிறார்கள் சிலர்; ஒரு நண்பர், சந்துருவை அழைத்து சென்று, இறுதியில் அவன் கையால் குண்டுவாங்கி இறந்து, அதன் மூலம் அவனை போலிஸ் பிரச்சனையிலிருந்து காப்பாற்றி, அந்த ஆட்டுக் குடும்பத்தையும் நல்லவனான சந்துருவிடம் ஒப்படைப்பதுதான் வுஃல்பின் நோக்கம் என்று அழகாக திரைக்கதை எழுதுகிறார். துரதிர்ஷ்டவசமாக கதையில் இரண்டு முறை வுல்ஃப் சந்துருவை கட்டிப்போட்டு விட்டு தன் போக்கில் போய்விடுவதுதான் இந்த திரைக்கதையுடன் ஒத்துவரமாட்டேன் என்கிறது.  ஒரு சொதப்பல் திரைக்கதையை நியாயப்படுத்த, இந்த  ̀நல்ல சினிமா ரசிகர்கள்' இயக்குனரைவிட அதிக பிரயத்தனம் எடுத்துக் கொள்வது எனக்கு புரியவே இல்லை. 

தன் மருத்துவ தேவைக்காக அழைத்து சென்றான் என்று சொன்னாலாவது பொருள் உண்டு. அப்படி சற்று மேலான அபத்தமாக காரணம் சொல்லக்கூட வழியில்லாமல், வுல்ஃப் அந்த பையனை மருத்துவத்திற்கு கூட பயன்படுத்துவதில்லை. பெரிய கல்லால் அடிவாங்கி, மிதிக்க மிதிக்க மயங்கிய பிறகும் கூட, ஆப்பரேஷன் ஆன உடம்பிற்கு எந்த சிகிச்சையும் அளிக்கப்படுவதில்லை. ஆகையால் கதையின் அடிததளமே மாபெரும் தகறாரு; அடித்தளமே இல்லை. அந்தரத்தில் சீட்டுமாளிகையாக கதை கட்டப்பட்டுள்ளது. படம் தத்துவரீதியாக பாவனை செய்துகொள்ளும் ஓநாய் X ஆட்டுகுட்டி என்ற முரணுக்கும் சந்துரு பயன்படுத்தப்படவில்லை; கதையின் நோக்கமாக உள்ள காரியத்திற்கும் தேவையில்லை. மிஷ்கினை ஆபரேஷன் செய்த ஆரம்ப காட்சியோடு அந்த கதாபாத்திரத்திற்கு வேலை முடிந்து, பின் கதைக்கு சம்பந்தமில்லாமல் படம் முழுக்க சுற்றிக்கொண்டு இருக்கிறது. 

கதையில்  வேறு என்ன என்று பார்த்தால், அந்த அம்மா அப்பா ஆடுகளை, குழந்தை ஆட்டுக்குட்டியை காப்பாற்றுவது. மிஷ்கின் கண்ணிமைக்காமல் சொல்லும் அந்த கதையின் படி, இந்த எட்வர்ட் ஆட்டுக்குட்டி குறுக்கே வந்து மாட்டிக் கொண்டு  இறந்து போகிறது; ஏவி செய்யப்பட்ட கொலை அல்ல; தெரியாமல் நடந்த கொலை. தம்பா கும்பலுக்கும் அந்த ஆட்டுக் குடும்பத்திற்கும் எந்த பிரச்சனையும் இல்லை. பிரச்சனையே இந்த ஓநாய் மனம் திருந்தி அவர்களுடன் தங்குவதுதான். கதையிலேயே அந்த குடும்பத்தை பார்த்துகொள்ள பாரதி அக்கா, இரவில் கூட பாட்டுப்பாடிக் கொண்டிருக்கும் கண்தெரியாதவர்கள் சமூகமே இருக்கிறது. அவர்கள் வாழ்வதற்கு கண் தெரியாததை தவிர  வேறு  பிரச்சனை இருப்பதாக தெரியவில்லை. விபத்து போன்ற சம்பவத்தில் மகன் இறந்த பிறகான  வாழ்க்கையில் இருக்கும் தீவிர பிரச்சனை இந்த ஓநாய்தான். இந்த ஓநாய் கூட இருப்பதால்தான்,  ̀வேட்டைக்கு வா வேட்டைக்கு வா' என்று வற்புறுத்தும் தம்பா அந்த குடும்பத்திற்கும் பிரச்சனை தருகிறான். இந்நிலையில் போலிசில் சரணடைவதுதானே அவன் அந்த குடும்பத்திற்கு எந்த பிரச்சனையும் தராமல் முடிப்பதாக இருக்கும்? தம்பாவின்  ̀வேட்டைக்கு வா.. வேட்டைக்கு வா..' நிர்பந்தத்தில் இருந்தும் தப்பிக்கும் வழியும் அது. பதினாலு கொலைக்குற்றங்களை செய்தவன், மனம் திருந்திய உடன்  நார்மலாக செய்வதும் போலிசில் சரணடைவதுதானே.

பிரச்சனையுடன் எந்த சம்பந்தமும் இல்லாமல் ஒரு ஆட்டுக்குட்டியை  ஏற்கனவே கொன்றது போக, தேவையில்லாத அலைக்கழிப்பில் அந்த ஆட்டுக்குட்டி ஃபேமிலியில் ஒவ்வொருவராக பலி கொடுத்ததிலும், குழந்தையையும் சாவுக்கு அருகிலான ட்ரௌமாவிற்கு கொண்டுபோனதிலும் எந்த நியாயமும் இல்லை. ஒருவேளை இவ்வாறு புத்தியில்லாமல் தன்கூட இருப்பவர்களை பாதிப்புக்கு உள்ளாக்குவதுதான் ஓநாயின் தன்மை என்று இயக்குனர் சொல்ல விரும்பினாரோ என்னவோ! 

பார்வையாளர்களுக்கு அந்த  ̀காப்பாற்றுதலை' காரணப்படுத்துவதற்காக, வுல்ஃப் தம்பாவை தாக்கி மூத்திரப்பை சுமக்க வைப்பதாகவும், அதனால் அவன் வுல்ஃப் மட்டுமின்றி அந்த குடும்பத்தையே அழிக்க நினைப்பதாகவும் கதை புனையப்படுகிறது. படத்தின் மற்ற பிரச்சனைகள் அளவுக்கு இது  தர்க்க சொதப்பல் இல்லாமல் ஒத்து வரும் ஒரு காரணம்தான்; ஆனால் இது  முன்கதையின் மூலம் ஏற்பட்ட இந்த குடும்பத்துக்கு பின்னால் தீவிரமாக ஏதோ ஒரு கதை இருக்கிறது என்பதான எதிர்பார்ப்பை ஒன்றுமில்லாமலாக்குகிறது.

சந்துருவும் கதையில் இல்லாமல், மிஷ்கினும் சரணடைந்துவிட்டால் என்னய்யா படம் இருக்கிறது என்பது நியாயமான கேள்வி. இந்த மாதிரி பிரச்சனைகள் இன்றி, அந்த குடும்பத்தையும் சந்துருவையும் வாசிப்பில் விலக்க முடியாதபடி கதையோடு பிணைப்பதுதான் நல்ல திரைக்கதையாக இருக்க முடியும்; குறைந்த பட்சம் ஒரு கதையாகவே தகுதி பெறமுடியும். இந்த படத்தின் கதையாடல் கதையே இல்லாமல்  செத்து கிடக்கிறது என்பதுதான் மேலே உள்ள வாதம். 

மீண்டும் ஓநாய்-ஆட்டுக்குட்டி பிரச்சனைக்கு வருவோம். வுல்ஃப் என்ற பட்டப்பெயர் கொண்ட மனிதன், ஃப்ளாஷ்பேக் கதையின் படி, படம் தொடங்கும் முன்னரே நல்லவனாக மாறிவிட்டான். ஆனால் பார்வையாளர்களுக்காக ஓநாய்த்தனமாக காட்டப்படுகிறான். தன் உயிரை காப்பாற்றியவனின் உயிரை பற்றி கவலைப்படாமல் கடத்துகிறான்;  யாரோ ஒரு தம்பதிகளை துன்புறுத்தி காரில் தப்பிக்கிறான்; 'அவன் துப்பாக்கி வச்சிருக்கான்'  என்றாலே பயப்படும் ஒரு வயோதிக போலிஸ்காரரை தேவையின்றி காலில் சுடுகிறான்.  கோவில் வாசலில் அந்த அம்மாவிற்கு பிச்சை போட சந்துருவை அனுப்புவதே தம்பாவின் ஆட்கள் கண்காணித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றுதான்; இவ்வாறு தனக்கு உதவிய ஆட்டுக்குட்டியை பலிகடாவாக்குகிறான். 

தம்பாவின் ஆட்கள் ஊரெல்லாம் துப்பாக்கியுடன் தேடிக்கொண்டிருக்க, இந்த அம்மாவை பார்க்க இந்த இடத்திற்குதான் வுல்ஃப் வருவான் என்று தெரிந்தும், இங்கு மட்டும் இரண்டு சொத்தையான ஆட்கள் கத்தியுடன் கண்காணிக்கிறார்கள்.  சந்துருவின் கழுத்தில் ஒருவன் கத்தி வைத்திருக்கும்போது, தன் உயிரை காப்பாற்றியவனை பற்றி கவலையே படாமல் வுல்ஃப் அந்த அம்மாவிடம் பேசப்போகிறான். இந்த இடத்தில் தம்பாவின் அடியாட்கள் மனதிலும் ஒரு ஆட்டுக்குட்டி இருக்கிறதாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டுமோ என்னவோ! அந்த ஆளே அனாவசியமாக ஒரு ஆட்டுகுட்டியை  கொலை செய்யவேண்டாம் என்று முடிவெடுத்து சந்துருவின் கழுத்தை கீறவில்லை. இவ்வாறாக பின்கதைக்கு முரணாக கொடிய ஓநாயாக மிஷ்கின் காதாபாத்திரத்தை படத்தின் தொடக்கத்தில் சித்தரித்துவிட்டு, எந்த தர்க்கமும் கதைத்திருப்பமும் இல்லாமல் திடீரென்று அவன் நல்லவனாக சித்தரிக்கப்படுகிறான். 

கடவுள் போல இருக்கும் அந்த அம்மாவும் சந்துருவை கடத்திக் கொண்டு செல்வதையும், காலில் சுடப்பட்ட போலிஸ்காரரை கொடூரமாக நடத்தியே கூட்டிசெல்வதையும் அனுமதிக்கிறார். வலி வேதனையில் அவரது முனகல்கள் அந்த அம்மாவிற்கு கேட்டிருக்கும்தானே.  'எட்வர்ட் தண்ணி குடுப்பா' என்பவர் அந்த போலிஸ்காரரை  ̀ஆஸ்பத்திரிக்கு கூட்டிட்டு போப்பா' என்று சொல்வதில்லை. காதருகில் கொடுமைகள் நடக்கும்போது கேளாவிருந்து, சொந்த பிரச்சனைக்கு சம்பந்தமே இல்லாத அப்பாவிகளை, தனது சுயநலத்திற்காக கொடுமை படுத்துவதை அனுமதிப்பவர் எப்படி தன் மகனை கொன்றவனை மன்னிக்கும் கடவுள்தன்மை கொண்டவராக இருக்க முடியும்? 

மேலும் இந்த வுல்ஃப் ஆதியிலாவது ஒரு ஓநாயாக இருந்தானா? ஒரு கொடூரமானவனிடம்  அடியாளாக வேலை பார்க்கும் பெய்டு கில்லர் அதுவரை நரிகளை மட்டுமேவா கொன்றுவந்திருக்க முடியும்? நரிகளை மட்டுமே கொல்லும் வேலையை விட்டுவிடுபவனுக்கு, பின்னால் அப்பாவிகளை துன்புறுத்துவதில் பிரச்சனை எதுவும் இல்லையே!  அல்லது அந்த பார்கிங்லாட்டில்தான் தனது முழுமையான மனம் திரும்புதல் முடிவை எடுக்க இருந்தானா?

ஓநாய் எதற்காக குறுக்கே வந்த ஆட்டுக்குட்டியை, தெரியாமல் முதன்முறையாக கொன்றதற்காக வருந்த வேண்டும்? ஆட்டுக்குட்டியை தெரிந்தே கொல்வதை இயல்பாக கொண்டிருப்பதுதானே ஓநாய்த்தனம்! ஓநாய் தன் கடமையை தெரியாமல் செய்யும் முதன் முறையிலேயே தரிசனம் பெறுவதும் மனம் திரும்புவதும் என்னவிதமான கதை! ஒரு ஓநாய் தன் ஆட்டுக்குட்டி தன்மையை கண்டுணர்வது என்பது எவ்வளவு தீவிரமான தருணமாக ஒரு கதையில் இருக்க வேண்டும்! ஒரு அச்சு பிச்சு ஃப்ளாஷ்பேக் கதையில், ஒட்டாத மிகை நடிப்பில் அவ்வளவு அபத்தமாக சொல்லப்படுவதற்கு ஏன் இத்தனை பேர்கள் பாராட்டுகிறார்கள்? கதையில் ஓநாயே இல்லையே!

தத்துவ பிரச்சனைகள், கதை சார்ந்த பிரச்சனைகளை விட்டு, ஒரு வெகுஜன திரில்லராக இது வெற்றி பெற்றிருக்கிறதா என்றால் அதுவும் இல்லை. திரில்லர் என்பது தொடர்ந்து கொலைகள் விழுவதோ, துப்பாக்கி வெடிப்பதோ அல்ல; தொடர்ந்து நம் எதிர்பார்ப்பை கிளப்புவதும், சீட் நுனியில் உட்கார்ந்திருக்கும் விறுவிறுப்பை கடைசி காட்சிவரை தக்கவைப்பதுமே ஆகும். படத்தில் நமக்கு இடைவேளை வரும் வரை ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கும் ஒரே எதிர்பார்ப்பு, கதையில் ஏதோ தீவிரமாக சந்துருவை கடத்தும் சம்பவத்திலும், அந்த குடும்பத்தின் பின்னணியிலும் இருக்கிறது என்பதுதான். எல்லா எதிர்பார்ப்புகளும் மிஷ்கின் சொல்லும் ப்ளாஷ்பேக் கதையில் புஸ்ஸென்று ஆனபின்பு, பாபா படத்தின் க்ளைமாக்ஸ் அளவிற்கு நம் எதிர்பார்ப்பு வந்துவிடுகிறது. 

உண்மையிலேயே இது ஒரு சுவாரசியமான வெகுஜன திரில்லராக இருந்தால் அது தன்போக்கில் ஹிட்டாகியிருக்கும். மக்களின் ரசனையின்மையை  திட்டவேண்டிய அவசியமே இருந்திருக்காது. வெகுமக்களை கவராத ஒரு படத்தை ஊடகங்கள், ஆர்வக்கோளாறு கொண்ட இணைய எழுத்தாளர்கள், பலூன் வண்ணத்தை பார்த்து மயக்கியவர்கள், உண்மையிலேயே படத்தின் ஒரே உன்னதமான இளையராஜாவின் இசைக்கு ரசிகர்கள் எல்லாம் சேர்ந்து ஏதோ ஒரு சென்சேஷன் அலையை உருவாக்கி, தாங்களும் அதில் மிதந்து படத்தை இந்த அளவிற்கு கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள். 

படத்தில் குறியீடுகள் பொங்கி வழிவதாக என்னவெல்லாமோ வியாக்யானம் சொல்கிறார்கள். முதலில் ஒன்றை தெரிந்துகொள்ளவேண்டும். சினிமா,  நாவல், சிறுகதை போன்ற ஒரு கதையாடல் சார்ந்த கலையில் கதைதான் முதலில் முக்கியமானது. கதை தீவிர இலக்கியமாக மாறும் போதுதான் குறியீடு பற்றி பேசுவதில் அர்த்தம் உண்டு. கோபால்ஜி உபன்யாசம் மாதிரி   ̀அப்படி பார்க்க கூடாது,  இதெல்லாம் குறியீடு' என்பது உளரல்.  கதை என்பது நேர்கோட்டில் இல்லாமல் இருக்கலாம்; சிதறலாக துண்டு துண்டான உளரலாக இருக்கலாம்; கதை என்று நாம் கருதிக்கொண்டிருக்கும் எதுவும்  இல்லாமல் கூட ஒரு கதை இருக்கலாம்; அதிலும்  கதையாடலைத்தான் நாம் முக்கியப்படுத்த வேண்டுமே தவிர குறியீட்டை அல்ல. கதை எந்த பிரச்சனையும் இன்றி தன்னை நிறுவிய பிறகுதான், அதில் உள்ள குறியீடுகளை பற்றி பேசமுடியும். ஒருவேளை கதையல்ல, குறியீடுகள்தான் படம் என்றால்,  நம்மால் ஒரு கதாதர்க்கமாக சிந்திக்கவே முடியாமல், கதையை மனதில் உருவாக்கவே முடியாமல் படிமங்களாக மட்டும் காட்சிகள் நகர்ந்திருக்க வேண்டும். இரண்டு வருடங்கள் முன்னால் வந்த  `Tree of life' படம் இதற்கு ஒரு உதாரணம்.  மிக தெளிவாக ஒரு சாதரண தட்டை யதார்த்த கதையை நேர்கோட்டில் சொல்லும் போது இந்த குறியீடு பேசுவது அபத்தம் மட்டுமல்ல, ஏமாற்று வேலை. மேலும் பலர் சொல்லும் குறியீடுகள்  பொருந்துவதில்லை என்பதுடன், குறியீடுகளின் அர்த்தங்கள் ஒன்றுக்கு ஒன்று அபத்தமாக முரண்படுகிறது. 

யோசிக்க யோசிக்க ஒரு கட்டுரையில் அடக்க இயலாதபடி முடிவே இல்லாமல் இந்த படத்தின் பிரச்சனைகள் வந்துகொண்டே இருக்கின்றன. இவ்வளவு சொதப்பலான கதையம்சம் கொண்ட படத்தை எதற்காக இத்தனை பேர் பாராட்டுகிறார்கள்?  காமிக்ஸ் என்கிறார்கள்; விவிலியத்தில் இருந்து மேற்கோள் காட்டுகிறார்கள்; அதிகாரம் பற்றியது, சாதாரணன் அதிகாரத்துக்கு எதிராக எதிர்வினையாற்றுவது என்று என்னவெல்லாமோ சொல்கிறார்கள். இவர்கள் பொய்யாக பாராட்டவில்லை என்பதுதான் அதிக கிலியை உண்டு பண்ணுகிறது. தமிழ் சினிமாவில் முப்பத்தி ஐந்து வருடங்களாக தடம்பதித்துள்ள ஒரு மூத்த இயக்குனர் "I am happy that I have lived to watch this movie"  என்று சொன்னதாக நண்பர் ஒருவர் சொன்னார். படத்தில் ஒரு மயக்கம் இருப்பது உண்மை என்றாலும், கருத்து சொல்லும் முன், கருத்தை தனக்குள் உருவாக்கும் போது யோசிக்க மாட்டார்களா? இத்தனை உலகப்படங்கள் பார்த்து வருபவர்களுக்கு எதுவுமேவா நெருடவில்லை. பாட்டு, காமெடி ட்ராக் போன்ற தமிழ் சினிமாவின் வழமைகள் இல்லாததும், மிஷ்கினின் அடையாளமான மஞ்சள் புடவை இல்லாததும் ஒரு படத்தை  ̀உலகத்தர'மானதாக்கி விடுமா? இந்த  ̀இல்லாதது' என்பது எப்படி ஒரு படத்தின் சிறப்பாக முடியும் என்பது புரியவில்லை. கதையோடு ஒட்டிய உணர்வுகளை மிகைப்படுத்தும் வழமையான தமிழ் சினிமா மிகைநடிப்பை விட, கதாபூர்வமாக ஒட்டாத உணர்வுகளை வித்தியாசமாக மிகைப்படுத்தும் இப்பட காட்சிகள் ஏன் கொண்டாடப்படுகிறது? சமரசம் செய்யாமல் எடுத்திருக்கிறார், அதனால் பாராட்ட வேண்டும், குறை கண்டுபிடிக்க கூடாது  என்கிறார்கள். சமரசம் செய்யாமல் எதை அளித்தாலும் நாம் ஏற்கவேண்டுமா? சமரசம் செய்யாமல் எடுத்ததாக நினைப்பதால், குறைகளை கண்டுகொள்ளாமல் நாம் சமரசத்துடன் பார்க்கமுடியுமா? 

படத்தை பாராட்டுவதன், பாதுகாப்பதன் உளவியலை விட,  மிஷ்கின் ஏன் இப்படி படத்தை எடுத்தார் என்பது பிடிபடவே இல்லை. படத்திற்காக உழைத்திருக்கிறார், இடர்களை எதிர்கொண்டிருக்கிறார், யோசித்திருக்கிறார்; இளையராஜாவை பிடித்து குறிப்பிட்ட கருப்பொருள்களை கொண்ட இசைத்துண்டுகள் உருவாக வழி செய்திருக்கிறார்; பேட்டிகளில் அழகாக பேசுகிறார். ஆனால் ஏனோ திரைக்கதையில் இவ்வளவு சொதப்பியிருக்கிறார். இதற்கு முன்பு தனது வேறு எந்த படத்திலும் இந்த அளவு சொதப்பியதாக தெரியவில்லை. ஆனால் இந்த படத்தை மிஷ்கினின் உச்ச சாதனையாக அனைவரும் கோஷ்டிகானமாக பாராட்டும் நிலையில், அவர் தன் உலகத்தரமான சொதப்பலை உணரவே போவதில்லை. 

Post a Comment

---------------------------------------

Sunday, October 13, 2013

ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும் தவளைகளும்!


ஒரு வழியாக  ̀ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும்' பார்த்துவிட்டேன்; மனம் நொந்து விழுந்தேன். இவ்வளவு ஏமாற்றம் தரும் படமாக  இருக்கும் என்று என் அடி ஆழ்மனதில் கூட எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டேன். இதற்கு இத்தனை பாராட்டுக்களா என்று வியப்பும், விரக்தியும் ஒருங்கே அடைந்தேன். 

ட்விட்டரில்  சில மேலோட்டமான கருத்துக்களை பார்த்ததை தவிர, முன் அபிப்பிராயத்தை தவிர்க்க, எந்த விமர்சனத்தையும் வாசிக்கவில்லை. புக் பாயிண்டில் நடந்த  ̀உரையாடல்'  பற்றியும், அதில் மிஷ்கின் விமர்சனங்களுக்காக கோபப்பட்டார் என்பதையும் கேள்விப்பட்டேன்;  படம் பார்க்காமலேயே (படத்தின் இடைவேளை வரை) மிஷ்கினை ஆதரித்து வந்த நான், அவர் கோபம்  நியாயமானதாக இருக்கலாம் என்று கூட நினைத்தேன்; படைப்பாளி எந்த வித விமர்சனத்திற்கும் கோபப்படகூடாது மட்டுமல்ல, மிக மிக இன்றியமையாத தருணம் தவிர விமர்சனத்திற்கு எதிர்வினை செய்வதும் கூடாது என்றுதான் நான் நினைக்கிறேன்; ஆனால்  ட்விட்டர் ஃபேஸ்புக்கில் பொதுவாக வெளிவரும் பல சல்லித்தனமான எழுத்துக்களினால், இடர்களை தாண்டி கடும் உழைப்பை செய்துள்ள கலைஞனின் கோபத்தில் நியாயம் இருக்கலாம் என்று நினைத்தேன். 

படம் பார்த்து நொந்ததுடன்,  பார்த்த பிறகு சில விமர்சனங்களை தேடி வாசித்து பாயை பிராண்டும் அளவிற்கு சென்றுவிட்டேன். இப்போதைக்கு எதையும் எழுதுவதில்லை என்ற விரத்தத்தை மீறி மண்டையில் உளைவதை இங்கே இறக்கி விட்டால் மட்டுமே தீவிரமான மற்ற வேலைகளை தொடரமுடியும் என்ற கட்டாயத்தில் இந்த பதிவு. 

எழுத தொடங்கும் முன் வழக்கமான ஆர்வத்தில், ராஜன்குறை என்ன எழுதியிருக்கிறார் என்று பார்க்க, ரொம்ப நாள் கழித்து ஃபேஸ்புக் பக்கம் போனேன்; இந்த படம் கிளப்பிய போலி சென்சேஷனில் மனம் நொந்தோ என்னவோ, மனிதர் ஃபேஸ்புக் கணக்கையே மூடிவிட்டு போய்விட்டார். காட்சிப்பிழை பக்கத்தில் சுபகுணராஜன் மட்டுமே  ஒரு முக்கியமான விமர்சனத்தை எழுதியிருப்பதை வாசித்தேன். (கிளி ஜோசியம் போல எழுதப்படும் ஆனந்த விகடன் விமர்சனத்திற்கு ஒரு எதிர்வினையை, ஞாநி பாணி கடிதமாக ஆனந்த விகடன் ஆசிரியருக்கு ஏன் எழுதினார் என்பது மட்டும் புரியவில்லை. ) 

இளையராஜா மற்றும்  மிஷ்கினை பற்றி  எதிர்மறையான முன்முடிவுகள் எனக்கு இல்லை என்று  டிஸ்கி போட்டு இந்த பதிவை  தொடங்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை. ஆனால் ஏன் இந்த படத்தை மிகுந்த எதிர்பார்புடன் முக்கியமானதாக கருதி (பல மாதங்களுக்கு பிறகு தியேட்டருக்கு சென்று) பார்த்தேன் என்பதை மட்டும் சொல்கிறேன். நான் இளையராஜாவிற்கு  ரசிகன் பக்தன் என்று சொல்வதை விட எல்லாம் மேலான ஒரு இடத்தில் அவரை வைத்திருக்கிறேன். ரசிகன் என்று சொன்னால் தவறான அர்த்தம் வருகிறது. ராமானுஜனுக்கும் ஐன்ஸ்டினுக்கும் யாராவது  ரசிகனாக இருக்க முடியுமா?  பாதி வாழ்விற்கு மேல் கடந்தவிட்ட இந்த வாழ்வனுபவத்தில்,  இளையராஜாவை ஏதோ ஒரு அளவில் புரிந்து, புரியாத அளவில் வியந்துகொண்டு, அவரது இசையை அணுகுவதை வாழ்வின் ஒரு பயணமாக கொண்டு, அந்த பயணத்தில் கிட்டும்  இன்பம், பரவசம், அகவாழ்க்கை பெறும் அர்த்தத்திற்கு அவருக்காக எதையும் செய்யலாம் என்ற நன்றியுடன் இருக்கிறேன்.  ஆகையால் இளையராஜா இசையமைத்து, மாபெரும் பாராட்டை பெறும் படம் வெற்றி பெறுவதை போல, பலர் அந்த படத்தை போற்றுவதை போல உவகைக்கான விஷயம் எனக்கு வேறு இல்லை.   இன்னொரு பக்கம் இளையராஜாவிற்கு பின், ரஹ்மானால் பற்றவைக்கப்பட்டு, முக்கியமாக தேவா போன்றவர்களால் சமாளிக்கப்பாட்டு, வித்யாசாகர், யுவன் சங்கர் ராஜா போன்றவர்களால் தொடரப்பட்ட  தமிழ் திரை இசை பாரம்பரிய தொடர்ச்சி  இன்று  தீவிர நெருக்கடியில் இருப்பதாக நினைக்கிறேன். இந்த நெருக்கடித் தருணத்தில் இளையராஜா மீது கவனம் குவிவதை முக்கிய நிகழ்வாக கருதுகிறேன். மேலும் மிஷ்கினை தமிழ் சினிமாவின் முக்கிய கலைஞனாக, திறமையாளனாக  கருதுகிறேன். படம் பார்க்காமலேயே (இசை மட்டும் கேட்டு), இளையராஜாவை கௌரவப்படுத்திய ஒரே காரணத்திற்காகவே மிஷ்கினை பாராட்டி ட்விட்டரில் எழுதி வந்தேன். 

இந்த பின்னணியில், படத்தை போற்றி சிறு ட்விட்லாங்கர் எழுத உள்மனதில் தயாராகவே படத்திற்கு சென்றேன். இடைவேளை வரையான படத்திலேயே ட்விட்லாங்கரை மனதளவில் தயாரித்து விட்டேன் என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.  நம் 'பாமர மக்கள்' படத்தை எப்படி ரசிக்கிறார்கள் என்று அறிய இடைவேளையில் நாலு பேரிடம் பேசி கருத்து கேட்கவும் செய்தேன். (எல்லாம் பாசிடிவ்தான்).

இடைவேளைக்கு பிறகான படம் எனது இத்தனை நேர்மறையான முன்முடிவுகளையும்  தகர்த்து, பின்னான படத்தை மட்டுமின்றி, இடைவேளைக்கு முன்னான படத்தையும் குப்பைக்கூடைக்குள் தள்ளியது. படம் குப்பை என்று சொல்லமாட்டேன்; குப்பை என்று சொன்னால் அதில் ஏதோ இருக்கிறது, நம் மதிப்பீடு அதை குப்பை என்று குறிப்பதாக பொருளாகிறது. இந்த படமோ காற்று மட்டும் அடைக்கப்பட்ட ராட்சத பலூன் போன்று, உள்ளே வெற்றாக, வெளியே பிரமாண்டமாக காட்சி அளிக்கிறது; காற்று இறங்கிய பிறகு வெறும் பளாஸ்டிக்கை மட்டுமே நாம் குப்பை தொட்டியில் போடவேண்டியுள்ளது. படத்தில் என்ன பிரச்சனை என்பதை விட, படத்தில் என்னதான் இருக்கிறது என்பதுதான் என் கேள்வி. சிறந்த காட்சியமைப்பு, உள்ளத்தை உலுக்கும் உன்னதமான இசை இவை மட்டும் ஒரு திரைப்படத்தை உருவாக்கிவிடாது. 

படத்தலைப்பில் வரும் ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டியும் யாரார் என்பது எந்த சந்தேகத்திற்கும் இடமில்லாமல், படம் பார்ப்பதற்கு முன்னரே பலமுறையும், திரைக்கதையின் தொடக்கத்திலும் தெளிவாக சொல்லியாகிவிட்டது. நமக்கு முன்னபிப்பிராயம் ஏற்படுத்தியபடி, இவர்களுக்குள்ளான முரண்பாடுதான் முக்கிய கதையோட்டமா என்றால் அப்படி ஒரு முரணியக்கம் படத்தில் நிகழவே இல்லை. இவர்களுக்குள்ளான குணரீதியான, உணர்வுரீதியான, உளரீதியான எந்த மோதலும் பார்வையாளனை பாதிக்கும் வகையில் எங்கும் காட்சியாகவில்லை; அது எந்த விதத்திலும் படத்தின் கதையும் இல்லை. 

ஆட்டுகுட்டியான சந்துரு வுல்ஃபை காப்பாற்றுகிறான்; போலிஸ் சொல்படி கொல்ல முதலில் மறுக்கிறான்; பின் ஏற்று வுல்ஃபை சந்திக்க செல்கிறான்.  'ப்ளீஸ் சரணடைஞ்சுருங்க சார்' என்று கெஞ்சுகிறான்; பின்பு தன்னை தளை செய்து  வைத்திருக்கும்போது கல்லால் தாக்கி எதிர்வினை செய்கிறான்; வுல்ஃப் தன்னை கட்டிப்போட்டு சென்றபின் துரத்துகிறான்; குழந்தை மீது கத்தி வைத்தும், பாதளச்சாக்கடையில் தள்ளப் போவதாகவும் மிரட்டி,  வூல்ஃபை கொஞ்ச நேரத்திற்கு பணிய வைக்கிறான். இது அவன் இயல்புக்கு மாறானது என்றாலும்,  அவனுள் இருக்கும் ஓநாய்தன்மையாக இதை நிச்சயம் எடுக்க முடியாது; அவனுள் ஏற்கனவே இருக்கும் சாகசதன்மையின் இன்னொரு பகுதியாகத்தான் பார்க்கமுடியும். பின்பு ஃப்ளாஷ்பேக் கதையை 'ஈசாப் கதை' உருவில்  கல்லறைத் தோட்டத்தில் கேட்டு, மனம்மாறி, வுல்ஃபிற்கு உதவ பின்னால் ஓடுகிறான்.  காப்பாற்றப்பட வேண்டிய மற்ற அனைவரும் செத்த பிறகு, வுல்ஃபிற்கு இருக்கும் மிச்ச கடமையான  அந்த குழந்தையை தூக்கிகொண்டு மொத்த கூட்டதிலிருந்து நகர்கிறான். இவ்வளவுதான் ஓநாய் ஆட்டுக்குட்டியாக மாறுவதும், ஆட்டுகுட்டி ஓநாயாக மாறுவதுமா? ஓநாயோ கதை தொடங்குவதற்கு முன்பே, ஏற்கனவே ஆட்டுகுட்டியாகவே மாறிதான் இருக்கிறான்; அப்படித்தான் அந்த மெழுகுவர்த்திகளுக்கு இடையேயான ஃப்ளாஷ் பேக் கதை சொல்கிறது. அந்த குடும்பத்தில் ஒருவனாக ஆன போதே அவன் ஓநாய் அல்ல. கதையின் முதல் ஆட்டுக்குட்டியான  தங்கள் மகனின் பெயராலேயே   ̀எட்வர்ட்' என்றுதான் அந்த அம்மா-அப்பா ஆடுகள் மிஷ்கினை அழைக்கின்றனர். ஆனால் அந்த அம்மாவை கோவில் வாசலில் காட்டும் சீன் வரை, மிஷ்கின் கதாபாத்திரம், இந்த கதையதார்த்ததிற்கு  சம்பந்தமில்லாமல் , பார்வையாளர்களான  நமக்காக  இயல்பில் ஓநாயாகவே படத்தில் சித்தரிக்கப்படுகிறது. நிச்சயமாக வுல்ஃப் சந்துருவிடனான முரணான உறவில் ஆட்டுக்குட்டித்தன்மையை அடையவில்லை. பின் என்ன ஓநாய் -ஆட்டுக்குட்டி பிரச்சனை? 

இதைவிட 'ரங்கா' படத்தில் அன்பும் அறமும் உருவான ரஜினியும்,  திருடனான கராத்தே மணியும் ஒரு இரவில் உரையாடி, காலையில்  ரஜினி திருடனாகவும் கராத்தே மணி நல்லவனாகவும் மாறியது காத்திரமான கதாதர்க்கத்துடன் இருந்தது என்று சொல்வேன்.  சிறந்த தொழில்நுட்பம்,  திறமையான காட்சிபடுத்துதல், உச்சகட்ட படைப்பாக்கத்தில் விளைந்த இசை, இவைகளின் துணை  கொண்டு உலகத்திரைப்படம் என்று ஒரு பம்மாத்துடன்,  வெற்றான கதையோட்டத்தை இந்த படம்  முன்வைப்பது போல் 'ரங்கா' படத்தில் ஒரு போலியான பாவனை நிகழவில்லை; 'ரங்கா' தன்னை மசாலா என்று பாவனையின்றி முன்வைக்கிறது. 

̀ரங்கா' ரொம்ப மலினமான உதாரணமாக தோன்றினால்   ̀அஞ்சாதே' படத்தை எடுத்துக் கொள்ளலாம். போலிஸ்காரனாவதை தன் வாழ்வின் லட்சியமாக கொண்டு, அதற்காக தீவிரமாக உழைத்து, நேர்மையாக  தேர்வு எழுதி  தோற்கிறான் ஒருவன்; தில்லுமுல்லு செய்து போலீஸ்காரனாகிறான் நண்பன். நேர்மையாக தேர்வு எழுதி தோற்றவன், மேலும் மேலும் தீமையின் பக்கமாக போய், இறுதியில் குழந்தைகளை கொல்ல முயன்றபோது சுட்டுக்கொல்லப்படுகிறான்; சுட்டுக்கொன்ற நண்பன் அந்த தேர்வில் தில்லுமுல்லு செய்து வெற்றி பெற்றாலும், நல்லவை அவனை அரவணைக்க, அவன் நண்மையின் பக்கமே தொடர்ந்து நிற்பவன்; தனது செயலால் தீமையின் பக்கம் தள்ளப்பட்ட நண்பனை கொல்வது அவனுக்கும் நமக்குமான முக்கிய அறச்சிக்கல்.  ̀அஞ்சாதே'  (அவ்வளவு சிக்கலாக கையாளப்படாவிட்டாலும்) தெளிவான முரணியக்கம் கொண்ட கதை. இப்படி எதுவுமே 'ஓநாயும் ஆட்டுகுட்டியும்' படத்தில் இல்லை. துப்பாக்கியால் மிருகங்கள் மாறி மாறி சுட்டுக்கொள்வதை தவிர  எந்த முரணியக்கமும் இல்லை; பின்னணியில் ஓடும் இசை அப்படி ஒரு உணர்வை தந்தாலும்,  கதையும் காட்சிகளும் அதற்கு  எந்த ஒத்துழைப்பையும் நல்காமல், நம் இசை பயணத்தையும் வெறுமையாக்குகிறது. 

அடுத்து படத்தில் இருக்கும் லாஜிக்கல் பிரச்சனைகள் என்று பலர் முன்வைக்கும் பார்வைகளை நான் ஏற்கவில்லை. கதை கட்டமைக்கும் தர்க்கத்தை உடைக்காதவரை நாம் கண்டு பிடிக்கும் லாஜிக்கல் பிரச்சனைகள் ஒரு கதாமுரண்பாடு இல்லை.  அப்படி ஒரு ஆபரேஷன் பண்ணமுடியுமா, ஆபரேஷன் ஆனவன் இப்படி எல்லாம் ஆக்‌ஷன் செய்யமுடியுமா, மெழுகுவர்த்தி அணையாமல் இருக்குமா, முன் அனுபவம் இல்லாத சந்துருவால் ரயிலில் இருந்து அப்படி குதிக்க முடியுமா, ஏன் அப்படி குதிக்க வேண்டும் வேறு வழியில் இறங்க முடியாதா, குண்டுகள் வந்துகொண்டே இருக்குமா என்று எனக்கு எந்த கேள்விகளும் இல்லை.

இரவில் இயக்குனர் காட்டும்  கதையின் பாத்திரங்கள் தவிர வேறு யாரும் குறுக்கிடவில்லையே, சாலைகள் யாருமே இல்லாமல் வெறிச்சோடிக் கிடக்கிறதே என்று நான் கேட்கவில்லை;  யதார்த்தத்தை கூர்மையாக படம் பிடிப்பதாக பாவனை செய்யும் போது இந்த விஷயங்களில் கவனம் தேவை என்றாலும், இவை முக்கிய கேள்விகள் அல்ல என்பதே என் கருத்து. இதெல்லாம் கதை உலகினுள் கட்டமைக்கபடும் தர்க்க ஒழுங்கில் இருக்கும் பிழைகள் அல்ல; கதையின் உள்ளிருக்கும் உலகை, நமக்கு பழக்கப்பட்டதை முன்வைத்து, நாம் அடையாளம் காணும் உலகினால் வரும் கேள்விகள். 'பட்டியல்' என்ற படத்தில் அத்தனை குற்ற சம்பவங்கள் நடக்கும்போது போலீஸின் குறுக்கீடே இல்லாததை ஒரு தர்க்க பிழையாக நண்பர் ஒருவர் சொன்னபோது நான் அதை மறுத்தேன். அந்த கதைக்கு போலீஸ் தேவையில்லை என்பதுதான் அதற்கான பதில். 

இன்னொரு புறத்தில்  'கில்லி' படத்தில் லைட்ஹவுசின் மேலிருந்து குதித்து த்ருஷாவும் விஜய்யும் சாதரணமாக எழுந்து போவதிலும், விமானத்துள் உட்கார்ந்துவிட்ட த்ருஷா கபடி மைதானத்தில் பின் தோன்றுவதிலும் எனக்கு எந்த பிரச்சனையும் கிடையாது;  செவ்வாய் கிரகத்தரத்துடன் இருப்பதாக இங்கே பம்மாத்துக்கள் காட்டினாலும்,  நான் இந்த ஓநாய் ஆட்டுக்குட்டி படத்தையும் ஒரு தமிழ் வெகுஜன திரைப்படமாகவே அணுகுவதால்,  இந்த படத்திலும்  இது போன்ற விஷயங்கள் ஒரு பிரச்சனையோ நெருடலோ அல்ல.  உதாரணமாக, யாருமற்ற இரவில் இத்தனை பெரிய நகரில் சொல்லி வைத்தது போல் ஒவ்வொருவரும் படத்தில் எண்ணற்ற காட்சிகளில் எப்படி வந்து சேர்கிறார்கள் என்று கூட நான் கேட்கவில்லை.

ஆனால் கதை தனக்குள் புனைந்துகொள்ளும்  தர்க்கத்தில் உள்ள ஓட்டை மிக மிக முக்கியமான பிரச்சனை. 'ஓநாயும் ஆட்டுகுட்டியும்'  என்ற படத்தின் மிச்ச முக்கால்வாசி கதைக்கு அடித்தளமாக இருப்பது மிஷ்கின் ஶ்ரீயை ரயிலில் கடத்தி தன்னுடன் கொண்டு போகும் சம்பவம்; போலீஸ் தூண்டுதலில் அந்த பையன் ஓநாயை சந்திக்க போகவில்லை; எந்த சந்தேகமும் இல்லாமல், அந்த பையனை வரவழைத்து, துப்பாக்கி காட்டி மிரட்டி, முந்தய இரவில்  தனக்கு உதவியனை  பலவந்தமாக கடத்தி கொண்டு போகிறது வுல்ஃப். இது ஏன் என்பதற்கு   கதையின் தர்க்கத்தில் எந்த விடையும் இல்லை; கதை பாவனைகூட ஒழுங்காக செய்யாமல்  பொய்யாக நடிக்கும் தத்துவ தளத்திலும் இதற்கு எந்த தர்க்கரீதியான பதிலும் இல்லை. 

என்ன எழவுக்குத்தான் வுல்ஃப் அந்த பையனை கடத்துகிறான்?  கதைப்படி அதற்கான தேவைதான் என்ன? அதனால் வுல்ஃபிற்கு கிடைத்த பயன்தான் என்ன? வுல்ஃபின்  நோக்கம் யாருக்கும் எந்த சந்தேகமும் வராமல், யாருடய  கண்காணிப்பிற்கும் ஆளாகாமல் அந்த அம்மா அப்பா ஆடுகளையும் குழந்தை ஆட்டுகுட்டியையும் அந்த 'ஹிந்திக்கார பார்ட்டி'யுடன் சேர்ப்பது, அல்லது சேர்ந்து தானும் தப்பிப்பது; இடையில் கல்லறையில் ஒரு மெழுகுவர்த்தி பிரார்த்தனை.  ஒட்டுமொத்த போலீசின் கவனத்தையும்  தன் பக்கம் திருப்பி, இரவுகளில் தான் இருக்கும் இடங்களை  ஊகிக்க விட்டு,  தானிருக்கும் சுற்று வட்டாரத்தில் தேடவிட்டு,  தான் மாட்டிகொள்ளும் ரிஸ்க்கை காரணமே இன்றி எடுப்பது மட்டுமின்றி, எந்த காரணமும் இன்றி சந்துருவையும் அந்த ஆபத்தின் உள்ளே கொண்டு  வருகிறான். தன்னை கொல்ல போலிஸ் சந்துருவின் உயிரை பணையம் வைக்கவும் தயங்காது என்று நன்கு அறிந்த வுஃல்ப், போலிஸ் அவன் பின்னால் வருகிறது என்று நன்கு அறிந்து அவனை எதற்கோ கடத்துகிறான்.

 ̀உன் பின்னால போலிஸ் இருக்குன்னு எனக்கு நல்லா தெரியும்!' சரி,  அப்பறம் எதுக்குய்யா கடத்தினே?  போலிஸை ஏதாவது trap  செய்யும் திட்டம் என்று எதிர்பார்த்தால் அப்படி எதுவுமே பின்கதையில் இல்லை.  'நன்றி சொல்லணும்னா போன்லயே சொல்லியிருக்கலாமே' என்று நமக்கான பதிலை ஷாஜியே படத்தில் சொல்லிவிடுகிறார். எதுக்கு கடத்தினான் என்ற கேள்வியையும் எழுப்பிவிட்டு, அதற்கு படம் முழுக்க எந்த பதிலும் இல்லை. சந்துரு ஓநாயுடன் சென்று செய்யும் ஒரே காரியம் அந்த அம்மாவிற்கு பிச்சை போடப்போவது; அப்போது தம்பாவின் ஆட்கள் வர, வுல்ஃப் பின்னாலிருந்து தாக்குகிறான். இந்த சப்பை மேட்டருக்க்காகத்தான் தனக்கும் தன்னை காப்பாற்றியவனுக்கும் இவ்வளவு பெரிய ஆபத்தை ஏற்படுத்தி கடத்துகிறான். 

இந்த கேள்வி எல்லா பார்வையாளனுக்கும் நிச்சயம் இருக்கத்தான் செய்யும்; ஆனால் கதையின் இந்த முக்கியமான பிரச்சனையை எப்படி பலர் எளிதாக கடந்து செல்கிறார்கள் என்பதுதான் சுவாரசியம்.  விமர்சனம் எழுதிய பலர், படத்தை ஒருமுறைக்கு மேல் பார்த்ததாக சொல்லி பாராட்டிய பலர் இந்த முக்கிய பிரச்சனையை கண்டுகொள்ளவேயில்லை; சிலர் போலீஸ் அவ்வாறு திட்டம் தீட்டியதாக தப்பான கதையை அவர்களே சொல்லிக்கொள்கிறார்கள். இன்னும் சிலர் பணய கைதியாக சந்துருவை கொண்டு சென்றதாக உடான்ஸ் விடுகிறார்கள். போலீஸுக்கு சந்துருவின் உயிரை காப்பாற்றுவதை விட வுல்ஃபின் உயிரை எடுப்பதுதான் முக்கியம் என்று கதையில் ஆழமாக சொல்லிய பிறகு இதற்கு அர்த்தமே இல்லை; மேலும் அப்படி எந்த காட்சியிலும் பணையக் கைதியாக பயன்படுத்தவே இல்லை. முந்தய நாள் ஆபேரேஷன் முடிந்து, தன் மருத்துவ தேவைக்காக அழைத்து சென்றான் என்று சொன்னாலாவது பொருள் உண்டு. அப்படி சற்று மேலான அபத்தமாக காரணம் சொல்லக்கூட வழியில்லாமல், மிஷ்கின் அந்த பையனை மருத்துவத்திற்கு கூட பயன்படுத்துவதில்லை. பெரிய கல்லால் அடிவாங்கி, மிதிக்க மிதிக்க மயங்கிய பிறகும் கூட, நேற்று ஆப்பரேஷன் செய்த பாடிக்கு எந்த சிகிச்சையும் அளிக்கப்படுவதில்லை. அந்த அம்மாவிடம் பிச்சை போடும் சப்பை மேட்டருக்காக  மட்டுமே, கதையின்படி சந்துருவை வூல்ஃப் கூட்டி செல்கிறான் என்றுதான் நாம் முடிவெடுக்க வேண்டியுள்ளது. ஆனால் அந்த வேலை முடிந்த பிறகும் அபத்தமாக அவனை எதற்கோ கூட்டிகொண்டு அலைகிறான். ஆகையால் கதையின் அடிததளமே மாபெரும் தகறாரு; அடித்தளமே இல்லை.  தர்க்கரீதியான அடித்தளம் என்று ஒன்று இல்லவே இல்லாமல், அந்தரத்தில் சீட்டுமாளிகையாக கதை கட்டப்பட்டுள்ளது.  படம் தத்துவரீதியாக பாவனை செய்துகொள்ளும்  ஓநாய் X ஆட்டுகுட்டி என்ற முரணுக்கும் சந்துரு பயன்படுத்தப்படவில்லை; கதையின் நோக்கமாக உள்ள காரியத்திற்கும் தேவையில்லை. மிஷ்கினை ஆபரேஷன் செய்த ஆரம்ப காட்சியோடு  அந்த கதாபாத்திரத்திற்கு  வேலைமுடிந்து, பின் கதைக்கு சம்பந்தமில்லாமல் படம் முழுக்க சுற்றிக்கொண்டு இருக்கிறது. 

படத்தில் நிகழும் கதையில்  வேறு என்ன இருக்கிறது என்று பார்த்தால், அந்த அம்மா ஆடு, அப்பா ஆடு, குழந்தை ஆட்டுக்குட்டி என்ற இந்த  பார்வையற்ற மூன்று பேரையும் அழைத்துக் கொண்டு, இறந்த எட்வர்டின் கல்லறையில் மெழுகுவர்த்தி ஏற்றிவிட்டு,  பின் அந்த பார்கிங் லாட்டில் ̀ஹிந்திக்கார' பார்ட்டியை அடுத்த கட்ட திட்டத்திற்காக சந்திப்பது. மிஷ்கின் கண்ணிமைக்காமல் சொல்லும் அந்த கதையின் படி,  இந்த எட்வர்ட் ஆட்டுக்குட்டி குறுக்கே வந்து மாட்டி இறந்து போகிறது. தம்பா ஏவி செய்யப்பட்ட கொலை அல்ல; தெரியாமல் நடந்த கொலை. தம்பா கும்பலுக்கும் அந்த ஆட்டுக்குடும்பத்திற்கும் எந்த பிரச்சனையும் இல்லை. பிரச்சனையே இந்த ஓநாய்  ̀மனம் திருந்தி' அவர்களுடன் தங்குவதுதான். கதையிலேயே அந்த குடும்பத்தை பார்த்துகொள்ள பாரதி அக்கா இருக்காங்க; இன்னும் கண்தெரியாதவர்கள் சமூகமே பாட்டு பாடிக்கொண்டு கூட இருக்கிறது. அப்படியும் அவர்கள் வாழ்வதற்கு கண் தெரியாததை தவிர  வேறு  பிரச்சனை இருப்பதாக தெரியவில்லை. விபத்து போன்ற சம்பவத்தில் மகன் இறந்த பிறகான  வாழ்க்கையில் இருக்கும் ஒரே  பிரச்சனை இந்த ஓநாய்தான். இந்த ஓநாய் கூட இருப்பதால்தான்,  ̀வேட்டைக்கு வா வேட்டைக்கு வா' என்று வற்புறுத்தும் தம்பா அந்த குடும்பத்திற்கும் பிரச்சனை தருகிறான். இந்நிலையில்  போலிசில் சரணடைவதுதானே அவன் அந்த குடும்பத்திற்கு எந்த பிரச்சனையும் தராமல் பிரச்சனையை முடிப்பதாக இருக்கும்;  தம்பாவின்  ̀வேட்டைக்கு வா.. வேட்டைக்கு வா..' நிர்பந்தத்தில் இருந்தும் தப்பிக்கும் வழி அது; இதை சுபகுணராஜன் சரியாக கேட்கிறார்; இன்னும் யாரோ ஒருவர் கூட இந்த மாதிரி கேட்டிருந்தார். இவ்வளவு சாதாரண லாஜிக்கல் கேள்வி மொத்தமாக ரெண்டு பேருக்கு கேட்க தோன்றியதே நம் சமூகத்தில் பெரிய விஷயம்தான்.

(நாற்பதோ பதினாலோ சரியாக தெரியாத) கொலைக்குற்றங்களை செய்து வந்தவன், மனம் திருந்திய உடன்  நார்மலாக செய்வது போலிசில் சரணடைவதுதானே; அல்லது நம் வூல்ஃப் போலிஸ் ஒரு அடக்குமுறையின் அதிகார வடிவம், அரசியல் சட்டத்தை ஏற்கமுடியாது  என்று ஏதாவது எதிர்ப்பு அரசியல் வைத்திருக்கிறானா? நிஜ மிஷ்கினுக்கு கூட அப்படி ஒரு அரசியல் இல்லாதபோது (அவர் படங்கள் போலிஸ் வன்முறையை என்கவுண்டர்களை நியாயப்படுத்துகிறது!)  நமக்கெல்லாம் தெரியாமல் கதாபாத்திர  மிஷ்கினுக்கு அப்படி ஒரு அரசியல் இருக்க சாத்தியக்கூறுகள் இல்லை.  பிரச்சனையுடன் எந்த சம்பந்தமும் இல்லாமல் ஒரு ஆட்டுக்குட்டியை  ஏற்கனவே கொன்றது போக,  தேவையில்லாத அலைக்கழிப்பில் அந்த ஆட்டுகுட்டி ஃபேமிலியில் ஒவ்வொருவராக பலி கொடுத்ததிலும், குழந்தையையும் சாவுக்கு அருகிலான ட்ரௌமாவிற்கு கொண்டுபோனதிலும்  எந்த நியாயமும் புத்திசாலித்தனமும் இல்லை. 

சந்துருவும் கதையில் இல்லாமல், மிஷ்கினும் சரணடைந்துவிட்டால் என்னய்யா படம் இருக்கிறது என்பது நியாயமான கேள்வி. இந்த மாதிரி தர்க்கப்பிரச்சனைகள் இல்லாமல், அந்த குடும்பத்தையும் சந்துருவையும் கதையில் தர்க்கபூர்வமாக பிணைப்பதுதான் நல்ல திரைக்கதையாக இருக்க முடியும்; குறைந்த பட்சம் ஒரு கதையாகவே தகுதி பெறமுடியும். இந்த படத்தின் சொதப்பல் கதையாடல் கதையே இல்லாமல்  செத்து கிடக்கிறது என்பதுதான் மேலே உள்ள வாதம். 

இந்த ஓநாய்-ஆட்டுகுட்டி பிரச்சனைக்கு வருவோம். வுல்ஃப் என்ற பட்டப்பெயரை கொண்ட அந்த மனிதன் உண்மையிலேயே ஒரு ஒநாய் கதாபாத்திரமா? அவன் சொல்லும்  ப்ளாஷ்பேக் கதையின்படி, ஒரு ஆட்டுகுட்டியை கொன்ற குற்றவுணர்வில் மன வருந்தி, மூலையில் உட்கார்ந்து அழுது, அந்த அம்மா-அப்பாவின் பேரன்பை கண்டு திருந்தி, நல்ல மனிதனாக படம் தொடங்கும் முன்னரே மாறிவிட்டானே!  ஆட்டுகுட்டியாக மாறினானா என்பது தெளிவில்லாவிட்டாலும் தனக்குள் இருந்த ஆட்டுகுட்டியை கண்டு கொண்டான் அல்லவா? பிறகு எப்படி அந்த நல்லவன்  அப்பாவி சந்துருவை- அதுவும் முந்தய நாள் தன் உயிரை காப்பாற்றியவனை- அவ்வளவு உயிராபத்தில் மாட்டி கடத்துகிறான். யாரோ ஒரு தம்பதிகளை துன்புறுத்தி காரில் தப்பிக்கிறான்; ஒரு வயோதிக போலிஸ்காரரை காரணமின்றி காலில் சுடுகிறான். அந்த போலிஸ்காரரை காலில் சுடவேண்டிய அவசியம்தான் என்ன? அவரோ 'அவன் துப்பாக்கி வச்சிருக்கான் என்றாலே பயபடுகிறவர்; சந்துருவை வாயை கையை கட்டி தெருவில் போட்டு, வுல்ஃப் திகில் ஏற்படுத்தும் விதமாக விளக்கு கம்பத்தினடியில் உட்கார்ந்து, அந்த போலிஸை காலில் சுட்டு கடத்த வேண்டிய அவசியம்தான் என்ன? அவர்களோ துப்பாக்கியை காட்டினாலே பயந்து கூட வரப்போகிற மிடில்கிளாஸ் போலிஸ்காரர்கள்.  கதையின் தர்க்கத்திற்கு மாறாக ஒரு கொடிய ஓநாயாக மிஷ்கின் காதாபாத்திரத்தை படத்தின் தொடக்கத்தில் சித்தரித்துவிட்டு, எந்த தர்க்கமும் கதைத்திருப்பமும் இல்லாமல் ஆடு குடும்பம் வந்தவுடன் அவனை நல்லவனாக சித்தரிக்கிறார்கள். 

சரி, வுல்ஃபுக்குத்தான்  மூளை மட்டுமல்ல, தான் ஆட்டுகுட்டியா ஓநாயா என்ற பிரஞ்ஞையும் இல்லை. எந்த காரணமும் இல்லாமல் சந்துருவை கடத்தி உயிராபத்தில் வைத்திருப்பது மட்டுமின்றி, தான் மனம் திருந்திவிட்டதையும் மறந்து இரக்கமில்லமால் செயல்படுகிறான். கடவுள் போல இருக்கும் அந்த அம்மா!  ஆடு வன்முறையில்லாததாயினும், சுயநலமுடையது; தனக்கு கெடுதல் செய்தவனை மன்னிக்கும் தன்மைக்கு ஆடு  குறியீடு அல்ல.  இந்த அம்மா-அப்பா ஆடுகளல்ல; ஏசுவை போன்றவர்கள்;  தன் மகனை கொன்றவனை மன்னித்து, கொன்றவனை தன் மகனாக கருதுபவர்கள்.  அந்த அம்மா எதற்காக இந்த சந்துருவை கடத்திக் கொண்டு செல்வதையும், காலில் சுடப்பட்ட போலிஸ்காரரை அவ்வளவு கொடூரமாக நடத்தியே  கூட்டிசெல்வதையும் அனுமதிக்கிறார்.  கண் தெரியாதவர்களுக்கு நடப்பது எதுவுமேவா தெரியாது; சந்தேகமேவா வராது.  'எட்வர்ட் தண்ணி குடுப்பா' என்பவர் அந்த போலிஸ்காரரை ஆஸ்பத்திரிக்கு கூட்டிட்டு போப்பா' என்று ஏன் சொல்வதில்லை? காதிற்கு அருகில் கொடுமைகள் நடக்கும்போது கேளாவிருந்து,  தன் சொந்த பிரச்சனைக்கு சம்பந்தமே இல்லாத அப்பாவிகளை, தனது சுயநலத்திற்காக கொடுமை படுத்துவதை அனுமதிப்பவர் எப்படி தன் மகனை கொன்றவனை மன்னிக்கும் கடவுள்தன்மை கொண்டவராக இருக்க முடியும்? 

மேலும் இந்த வுல்ஃப் ஆதியிலாவது ஒரு ஓநாயாக இருந்தானா? தம்பா என்று அத்தனை கொடூரமானவனாக காட்டப்படுபவனிடம்  அடியாளாக வேலை பார்க்கும் பெய்டு கில்லர்  அதுவரை நரிகளை மட்டுமேவா கொன்றுவந்திருக்க முடியும்? நரிகளை மட்டுமே கொல்ல சொன்னால் அந்த தம்பா அவ்வளவு மோசமானவனாக இருக்க முடியாது; (அந்த எட்வர்ட் ஆட்டுக்குட்டியை தம்பா சொல்லி அல்ல, தவறுதலாகத்தான் கொல்கிறான்.) நரிகளை மட்டுமேதான் கொல்லவேண்டிய வேலை என்றால், பின்னாடி கதையில் அப்பாவிகளை துன்புறுத்துபவனும், மேலும் பல கொலைகள் செய்பவனுக்கு, அந்த நரிவேட்டை வேலையில் என்னதான் பிரச்சனை?  

மேலும் நரிகளை மட்டுமே கொல்வதுதான் ஓநாய்தனமா? ஓநாய் எதற்காக குறுக்கே வந்த ஆட்டுக்குட்டியை, முதன்முறையாக  தெரியாமல் கொன்றதற்காக வருந்த வேண்டும்? ஆட்டுக்குட்டியை வஞ்சகமாக தெரிந்தே கொல்வதற்கும் வருந்தாமல், அவ்வாறு கொல்வதை தன் இயல்பாக கொண்டிருப்பதுதானே ஓநாய்தனம்! தன் கடமையை முதன்முறையாக ஆக்சிடெண்டலாக தெரியாமல் செய்யும் ஓநாய் , அந்த முதன் முறையிலேயே தரிசனம் பெறுவதும் மனம் திரும்புவதும் என்னவிதமான கதை! தன் ஆட்டுக்குட்டி தன்மையை கண்டுணர்வது என்பது எவ்வளவு தீவிரமான தருணமாக ஒரு கதையில் இருக்க வேண்டும்! ஒரு அச்சு பிச்சு ஃப்ளாஷ்பேக் கதையில், ஒட்டாத மிகை நடிப்பில் அவ்வளவு அபத்தமாக சொல்லப்படுவதற்கு ஏன் இத்தனை பேர்கள் பாராட்டுகிறார்கள்? கதையில் ஓநாயே இல்லையே; ஆட்டுகுட்டியும் ஓநாயாக தன்னை எந்த தருணத்திலும் உணர்வதோ, இயல்பில் கொண்டிருப்பதோ இல்லை. 

இந்த தத்துவ பிர்ச்சனைகள், கதை சார்ந்த பிரச்சனைகளை விடுவோம்; ஒரு வெகுஜன சினிமாவாக திரில்லராக இது வெற்றி பெற்றிருக்கிறதா என்றால் அதுவும் இல்லை. திரில்லர் என்பது தொடர்ந்து கொலைகள் விழுவதோ, துப்பாக்கி வெடிப்பதோ அல்ல; தொடர்ந்து நம் எதிர்பார்ப்பை கிளப்புவதும், சீட் நுனியில் உட்கார்ந்திருக்கும் விறுவிறுப்பை கடைசி காட்சிவரை தக்கவைப்பதுமே ஆகும்.  இந்த படத்தைவிட  ̀துப்பாக்கி' நிச்சயம் மேலான வெகுஜன திரில்லர். 

படத்தில் நமக்கு இடைவேளை வரும் வரை ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கும் ஒரே எதிர்பார்ப்பு,  கதையில் ஏதோ தீவிரமாக முன்னாலும், பின்னாலும் இருக்கிறது என்ற சஸ்பென்ஸ்தான். ப்ளாஷ்பேக் கதையும் தண்டம், பின்னால் வரப்போவதும் அபத்தம் என்று தெரிந்து விடும் அந்த கல்லரை காட்சிகளிலேயே  பாபா படத்தின் கதையளவிற்கு நம் எதிர்பார்ப்பு வந்துவிடுகிறது; அதற்கு பிறகு நடக்கும் சண்டைகள் எந்த எதிர்பார்ப்பையும் தூண்டுவதில்லை. 

உண்மையிலேயே இது ஒரு வெகுஜன திரில்லராக இருந்தால் அது தன்போக்கில் நிச்சயம்  ஹிட்டாகியிருக்கும். மக்களின் ரசனையின்மையை  திட்டவேண்டிய அவசியமே இருந்திருக்காது.  வெகுமக்களை கவராத ஒரு படத்தை ஊடகங்கள், ஆர்வக்கோளாறு கொண்ட இணைய எழுத்தாளர்கள், பலூன் வண்ணத்தை பார்த்து மயக்கியவர்கள், உண்மையிலேயே படத்தின் ஒரே உன்னதமான இளையராஜாவின் இசைக்கு ரசிகர்கள் எல்லாம் சேர்ந்து ஏதோ ஒரு சென்சேஷன் அலையை உருவாக்கி,  அதில் தாங்களும் மிதந்து இப்போது ஹிட்டாக்கியிருக்கிறார்கள். சரி, இதனால் தமிழகத்திற்கு எந்த பெரிய ஆபத்தும் இல்லைதான். இந்த படத்துக்கு சம்பந்தப்பட்டவர்கள் பொருளாதாரரீதியாக லாபமடைவதும் பெரிய பிரச்சனையில்லைதான். 

இந்த  படத்தில் ̀குறியீடுகள் பொங்கி வழிவதாக ஆர்வக்கோளாறு கொண்ட முதிரா இணைய எழுத்தாளர்கள் என்ன என்னவெல்லாமோ சொல்கிறார்கள். அன்பார்ந்த அன்பர்களே,  நட்பார்ந்த நண்பர்களே,  சினிமா,  நாவல், சிறுகதை போன்ற ஒரு கதைசொல்லும் கலையில் கதைதான் முதலில் முக்கியமானது. கதை தீவிர இலக்கியமாக மாறும் தளத்தில் இருக்கும்போதுதான் குறியீடு பற்றி பேசுவதில் அர்த்தம் உண்டு. சும்மா கோபால்ஜி உபன்யாசம் மாதிரி  இதெல்லாம் குறியீடு என்பது உளரல். அதுவும் கதையின் ஓட்டைகளை பற்றி பேசும்போது, அதெல்லாம் குறியீடு என்று சொல்லி, பிரச்சனைகளை பேசுபவனை மொண்ணை முட்டாள் அது இதென்று திட்டுவது எல்லாம் அறிவுரீதியான சண்டியர்த்தனம். 

கதை என்பது நேர்கோட்டில் இல்லாமல் இருக்கலாம்; சிதறலாக துண்டு துண்டாக உளரலாக இருக்கலாம்; இன்னும் சொல்லப்போனால்  கதை என்று நாம் கருதிக்கொண்டிருக்கும் எதுவும்  இல்லாமல் கூட ஒரு கதை இருக்கலாம்; அதில் கூட கதையாடலைத்தான் நாம் முக்கியப்படுத்த வேண்டுமே தவிர குறியீட்டை அல்ல. கதை எந்த பிரச்சனையும் இன்றி தன்னை நிறுவிய பிறகுதான்,  அதில் உள்ள குறியீடுகளை பற்றி பேசமுடியும். இல்லையெனில் என்ன  .க்கு கதையாக அது  எழுதப்படுகிறது?


ஒருவேளை கதையல்ல, குறியீடுகள்தான் படம் என்றால்,  நம்மால் ஒரு கதாதர்க்கமாக சிந்திக்கவே முடியாமல், கதையை மனதில் உருவாக்கவே முடியாமல் படிமங்களாக மட்டும் காட்சிகள் நகர்ந்திருக்க வேண்டும். இரண்டு வருடங்கள் முன்னால் வந்த  `Tree of life' படம் இதற்கு ஒரு உதாரணம்.  மிக தெளிவாக ஒரு சாதரண தட்டை யதார்த்த கதையை நேர்கோட்டில் சொல்லும் போது இந்த குறியீடு என்று பேசுவது அபத்தம் மட்டுமல்ல, ஏமாற்று வேலை. 

இறுதியாக 

1.  'காமெடி இல்லை ஆனால்  படத்தில் ஹாஸ்யம் நிறைய இருக்கிறது' என்று சொல்லப்பட்டதை பற்றி பேசலாம் என்று நினைத்தேன். அதற்குள் மிகவும் அலுத்துவிட்டது; பதிவு நீண்டும் விட்டது. விட்டுத்தள்ள வேண்டியதுதான்.

2. மிஷ்கின் பார்வையாளர்களையும் கதாபாத்திரமாக்கியதாக சிலர்  சொல்கிறார்கள்; அது என்ன எழவு, அதை எப்படி சாதித்தார் என்று எனக்கு புரியவில்லை.  ஆனால் படத்தில்  பார்வையாளனையும் ஒரு கதாசிரியனாக மாற்றி,  பலவற்றை நாமே கற்பனை செய்து கொள்ளச் சொல்கிறார் என்பது மட்டும் பிடிபடுகிறது.  இதுதான்  பின்நவீனத்துவ கதை சொல்லல் முறை என்று யாராவது மிஷ்கினுக்கு சொன்னார்களோ என்னவோ! ஆனால் என்ன யோசித்தும் அந்த ஹிந்திக்கார பார்ட்டியை, அந்த கார்பார்கிங்கிற்கு வர செய்து,  மீண்டும் மொத்த போலீஸ் மற்றும் தம்பா கூட்டத்தை சமாளித்து, அவர்களிடமிருந்தும் சென்னையில் இருந்து தப்பித்து செல்ல என்ன மாஸ்டர் ப்ளான் இருந்திருக்கும் என்று ஒரு பார்வையாள கதாசிரியனாக என்னால் என்ன கற்பனை செய்தும் எதுவும் தோன்றவில்லை. புனைவு எழுத்தாளனாகும் தகுதியை இந்த இடத்தில் இழக்கிறேன்.

3. உலக மகா நடிப்பாக எல்லோரும் பாராட்டும் அந்த ஃப்ளாஷ்பேக் கதையின் போது தியேட்டரில் பின்னால் ஒரு குறிப்பிட்ட வரிசையில் இருந்தவர்கள் மட்டும் கைதட்டினார்கள்;  என் பக்கத்தில் இருந்தவவர்கள் எதற்காக கைதட்டுகிறார்கள் என்று திரும்பி பார்த்தார்கள்.

அந்த கதை யாருக்காக சொல்லப்படுகிறது?  பார்வையாளர்கள் கதையின் சஸ்பென்சை புரிந்து கொள்வதற்காக, அவ்வளவு தீவிரமான தருணத்தில்,  செயற்கையாக கல்லறை தோட்டத்தில் வைத்து சொல்லப்படுகிறது. குழந்தைக்கு சுவாரசியமற்ற  அந்த கதையை குழந்தைக்கும்  நமக்கும், அந்த சந்துருவுக்கும்  மெழுகு வர்த்திகளுக்கு நடுவில் கண்ணிமைக்காமல் சொல்லவேண்டியதன் தாத்பர்யம்தான் என்ன? எந்த விதத்தில் இந்த அபத்தமான டெக்னிக்  வழக்கமான ஃப்ளாஷ்பேக் காட்சிகளை விட சிறப்பானது?   காட்சிக்கும் கதைக்கும்  சம்பந்தமேயில்லாத குறியீடுகளால் மிகை படுத்தி அபத்தமாக நடிப்பதுதான், தமிழ் சினிமாவின் கதைக்கு சம்பந்தமுள்ள மிகை நடிப்பிற்கான பதிலீடா? 

4. இன்னும் இரண்டு பதிவுகள்  எழுதலாம் என்று இருக்கிறேன்; நடக்குமா, எப்போது நடக்கும் என்று தெரியவில்லை. 

Post a Comment

---------------------------------------

Wednesday, July 31, 2013

இப்போதைக்கு சில.


வசந்த கந்தசாமி பிரச்சனை தொடர்பாக கணிதரீதியாக மட்டுமல்லாமல், அரசியல் கூட்டு உளவியல் தொடங்கி 'எதை சொன்னாலும் இவங்க நம்புவாங்கடா' என்கிற கவுண்ட மணி வசனம் வரை பல விஷயங்களை பேசலாம் என்று தோன்றுகிறது.  இப்போதைக்கு கீழே உள்ளவைகள்.

நான் இங்கு என் பதிவில் மட்டுமே விவாதிக்க விரும்புகிறேன்.  (பொய்களின் மூலம்) செலிபிரிடியாகிவிட்ட வசந்த கந்தசாமி மட்டுமல்ல, அவரை நம்பும் கைப்புள்ளைகள் கூட நான் எழுதுவதை முற்றிலும் புறக்கணித்து விட்டு, தங்கள் போக்கில் சொன்ன பொய்களையோ அல்லது தாங்கள் நம்பும் தவறான தகவல்களையோ  மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிக்கொண்டிருக்க முடியும்.  வரலாறு இப்படி பலதை கண்டிருப்பதால் இதை புன்னகையுடன் கடக்க வேண்டியதுதான். மற்றபடி விவாதங்கள் கேள்விகளுக்கு மற்றும் பொருட்படுத்தக்கூடிய எதிர்வினைகளுக்கு சற்று தாமதமானாலும் இங்கு விரிவாக பதில்கள் எழுதுவேன்.

ஏற்கனவே எழுதிய பதிவு இந்த சுட்டியிலும் கீழேயும்.

அரசியல் கருதுகோள்களும் அறிவு நிஜமும்


ஐஐடியில் நிலவும் பார்பனிய அரசியல் பற்றியும், அதே நேரம் அதற்கான எதிர்பரசியலை வசந்த கந்தசாமியை முன்வைத்து முன்னெடுக்க முடியாது என்கிற வாதத்தையும் கடந்த 10 வருடங்களாக வேறு வேறு இடங்களில் இணையத்தில் நான் முன்வைத்து இருக்கிறேன். 

வசந்தா கந்தசாமி இந்தியாவில் வேறு யாருடனும் ஒப்பிடமுடியாத மாபெரும் கணிதமேதை என்று அவரை சார்ந்தவர்கள் பொய்யாகவும், அவரை சாரத கணிதத்திற்கு சம்பந்தமில்லாதவர்கள் தவறாகவும் செய்தி பரப்பிக்கொன்டிருக்கிறனர். அவரது ஆரய்ச்சி கட்டுரைகளின் எண்ணிக்கைக்காக ஒருவேளை நீதிமன்றம் கூட அந்த பொய்யை உண்மையாக ஏற்று அவருக்கு ஆதரவாக தீர்ப்பு தரகூடும். அப்படி நடந்தால் கூட அவரது ஆய்வு கட்டுரைகள் குப்பை என்ற உண்மையை எந்த தயக்கமும் இல்லாமல் நான் சொல்லுவேன். குப்பைகள் எவ்வளவு எழுதி குவித்தாலும் ஒரே ஒரு உண்மையான இரண்டு பக்க பேப்பரின் அருகில் வரமுடியாது. ஆகையால் ஒரு மாபெரும் கணித மேதைக்கு பதவி உயர்வே தராமல் வஞ்சிக்கபடுவதாக சொல்லப்படும் செய்தி பொய்யானது. பதிவி நியமனத்தில் அவருக்கு ஏதேனும் தனிப்பட்ட அநீதி நிகழ்ந்திருக்கலாம். அது என்ன வகை அநீதி என்று கேள்விப்பட்டவைகளை மட்டும் வைத்து என்னால் முடிவுக்கு வரமுடியவில்லை; அவர் தரப்பு வாதத்தை மட்டும் வைத்தும் முடிவுக்கு வரமுடியாது; எதிர்தரப்பின் வாதத்தை நான் முழுமையாக அறியவுமில்லை. ஆனால் அது பார்பனரல்லாத ஒரே காரணத்திற்காக நடந்தது என்பதற்கு ஆதாரம் இருப்பதாக தோன்றவில்லை. அதே கணிதத்துறையில் இருக்கும் மற்ற பார்ப்பனரல்லாதவர்கள் எல்லாம் பார்பனியத்துக்கு கூஜா தூக்கியவர்கள் அல்ல. எந்த விஷயத்தையும் சிக்கல்கள் இல்லாமல் புரிய முனைவது வசதியாக இருக்குமே ஒழிய அரசியல் பாதுகாப்பானது அல்ல. 

இது தவிர ஐஐடி மீது குறிப்பாக இட ஒதுக்கீடு அரசியல் சார்ந்து விமர்சனமும் எதிர்ப்பும் கொண்ட அரசியல் நியாயமானது என்பதுதான் என் நிலைபாடு; அதற்காக தவறான உதாரணத்தை கொண்டாடுவது அந்த அரசியலுக்கு நண்மை பயக்கும் என்று எனக்கு தோன்றவில்லை. அவர் பெரியார் குறித்து ("Fuzzy and Neutrosophic analysis ofPeriyar's views on untouchability") எழுதியுள்ள நூல் எந்த பயனும், அறிவு உள்ளடக்கமும் அற்ற குப்பை மட்டுமல்ல, முழுக்க ஒரு ஏமாற்று வேலை. இதை என்னால் விரிவாக எழுதமுடியும்; ஆனால் என் அரசியல் முன்னுரிமை இதை எழுதுவதற்கு இல்லை. சமஸ்கிருதம் கணிணிக்கு ஏற்ற மொழி என்று வரும் ஒரு ஆர்.எஸ்.எஸ்.தனமான கட்டுரைக்கு எதிர்வாதம் வைப்பதே எனக்கான முன்னுரிமையாக இருக்கும். ஆனால் provoke செய்யப்படும் சவால் வந்து அவசியம் என்று தோன்றினால் இதற்காக வீணாகும் நேரத்தை ஒதுக்கி இந்த செயலில் ஈடுபட நேரலாம்




வசந்தா கந்தசாமியின் விகடன் நேர்காணலின் ஒரு சிறுபகுதியை ஃபேஸ்புக்கில் பார்த்தேன்; முழுக்க பார்த்தும் பயனிருக்க போவதில்லை. அதில் கவனிக்க வேண்டிய விஷயம் ஒன்று. விகடனில் வசந்தா தான் ஒரு பெண் என்பதால்தான் ஐஐடியில் பழிவாங்கப்படுவதாக சொல்லியுள்ளார். இவ்வளவு நாட்களாக இவ்வளவு இடங்களில் தன் ஜாதி காரணமாக பார்பனரல்லாதவராக இருப்பதால்தான் வஞ்சிக்கப்படுவதாக சொன்னவர் விகடனுக்கு மட்டும் ஷ்பெஷலாக பெண் என்கிறார்.  நல்ல சாமர்த்தியமான பாராட்டப்பட வேண்டிய அரசியல்தான். ஏற்கனவே  சுப்பிரமணியன் சாமியையே தனக்கு ஆதரவாக பயன்ப்டுத்தியவர்தானே. (பெரியாரிஸ்ட் கைப்புள்ளைகள் கவனிக்கவும்).

அவர் பணியாற்றும் அதே ஐஐடி கணிதத் துறையில் இத்தனை மற்ற பெண்கள் இருக்கிறார்களே, துறைதலைவராக கூட ஒருவர் பெண் இருந்தாரே என்ற கேள்வி எல்லாம் விகடனுக்கும் வராது; அண்டப் பொய்களாக சொல்லி தமிழகத்து அரசியல் கட்சிகளையும், அரசாங்கத்தையும்
ஏமாற்றியுள்ள வசந்தாவிற்கு இந்த தகவல் எல்லாம் ஒரு பொருட்டாகவே இருக்காது.

“அவமானம் எனக்கல்ல... ஐ.ஐ.டி.-க்கு!”  என்கிறார்.கைப்புள்ளைகளாக இவர் சொல்வதை நம்பி இத்தனை வருடங்ளாக இவர் பதவி உயர்வுக்கான போரட்டத்தை ஒரு சமூக நீதிக்கான போராட்டம் என்று முன்னெடுப்பவர்களுக்குதான் உண்மையான அவமானம். வரலாற்றில் இவ்வளவு விவரம் தெரியாதவர்களாக, தகவல்களை சரிபார்க்காமல் குருட்டுத்தனமாக இருந்ததற்கு நாளை  வலதுசாரிகளிடம் என்ன அடி வாங்கினாலும் தகும்.

'கணிதத் துறையில் மிகப்பெரிய சாதனைகளைப் படைத்திருக்கும் எனக்கு சரியான நேரத்தில் பதவிகள் கிடைத்திருந்தால்... இந்நேரம் நான் துணைவேந்தராகவே இருந்திருப்பேன்' என்கிறார். இப்போது மட்டும் என்ன பிரச்சனை?  இவ்வளவு பெரிய கணித மேதைக்கு வேறு எங்குமே வேலை கிடைக்கவில்லையா? இந்தியாவில் இருக்கும் அத்தனை முன்னணி கல்வி நிறுவனக்களிலும் ஒரே பார்பன ஆதிக்கமாக இருந்து வசந்தா என்கிற ஒரே ஒரு பார்பனரல்லாதவருக்கு மட்டும் வேலை கிடைக்கவில்லையா!  சரி,  ஒரு சவாலாக சொல்கிறேன்; உலகின் முக்கியமான 10 பல்கலை கழகங்களின் பெயர்களை தருகிறேன். அதில் வேலை எல்லாம் வேண்டாம்; 'நான் ஒரு முறை என் கணித பங்களிப்புகள் பற்றி உரையாற்றுகிறேன்.  என்னை அழைத்து ஒரு வாய்ப்பு தரமுடியுமா?' என்று கேட்டு அவர் அங்கே ஒரு உரையாற்றினால் கூட போதும்.  இந்தியாவில் ஒப்பாரும் மிக்காரும் இல்லாத கணித மேதைக்கு இது ஒரு ஜுஜுபி வேலைதானே.

(ஐஐடியில் பணி நியமனங்கள் பதிவு உயர்வுக்கான விதிமுறைகள் எனக்கு தெரியாது. ஆனால் இந்தியாவில் இருக்கும் முன்னணி கணித நிறுவனங்களில்,  உதரணமாக மேட் சயின்சில்  அவர் தற்போது வகித்துவரும்  உதவி பேராசியர் வேலை கிடைப்பதற்கு கூட அவருக்கு தகுதி கிடையாது என்பதுதான் என் கருத்து; வேண்டுமானால் முயற்சித்து பார்க்கட்டும்.)

Post a Comment

---------------------------------------

Monday, June 25, 2012

ஞாநத்தின் fallacy!


ஜெயமோகனின் தளத்தை தினமும் வாசிப்பதன் வழியாக பல புதிய பார்வைகளும் கருத்தாக்கங்களும் தமிழ் வாசகர்களுக்கு அன்றாடம் கிடைக்கிறது என்பது உண்மைதான். ஆனால் கருத்தாக்கங்களை தவறான உதாரணங்களுடன் பொருத்தி குழப்பி, எதிர்கொள்ளவே முடியாமல் செய்வதில்  இந்த அளவிற்கு தீவிரத்துடன் வேறு யாராவது செயல்படுகிறார்களா என்று சந்தேகமாக உள்ளது.  இதன் எதிர்விளைவாக நியாயமான உதாரணங்களில் கூட இந்த கருத்தாக்கங்களை நாம் பொருத்தி பார்க்கமுடியாமல் போக நேரிடுகிறது; மிகுந்த அரசியல் தூய்மையும், மேலோட்டமான கறார்தன்மையும் கொண்ட தமிழ் அறிவு சூழலில், இந்த கருத்தாக்கங்களை பேசுவதே கூட நிலைமைகளை திரிப்பதற்காகவும், திசை திருப்புவதற்காக செய்வதாகவும் பல சந்தர்ப்பங்களில் எடுத்துக் கொள்ளப்பட நேரிடுகிறது. இன்றய ஷ்பெஷல் ஞாநி பற்றிய பதிவு. இளையராஜா சம்பந்தப்பட்டுள்ள காரணத்தினால் எனக்கு உண்டாகும் தனிப்பட்ட ஆர்வம் தவிர, வெகு காலமாக அரசியல் நேர்மைக்கும், அறிவு நேர்மைக்கும் இடையேயான உறவு குறித்து யோசித்தும் எழுதியும் வருவதால் இதற்கு எதிர்வினை செய்கிறேன். மெயின் பிக்சரில் வேறு தீவிர பிரச்சனைகள் ஓடுவதால், சந்தடி சாக்கில் இது விமர்சனமின்றி ஒப்புகொள்ளப்படும் ஆபத்து இருப்பதாலும் என் கருத்தை பதிவு செய்கிறேன். 

இளையராஜா பற்றிய ஞாநியின் முன்முடிவும் விமர்சனமும்  என்ன? ஞாநி இளையராஜா செய்யும் பல செயல்களை அற்பமானதாக பார்க்கிறார். சமூகத்திற்கு ஏதோ ஒரு விதத்தில் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் ஒரு பிரச்சனையை முன்வைத்து இளையராஜாவை ஞாநி தாக்கவில்லை. வழக்கமான ட்ரெண்டுகளில் ஒன்றான,  தலித் அரசியல், மதவாத எதிர்ப்பு, பார்பனிய எதிர்ப்பு என்று கூட எதுவுமில்லை; தனிப்பட்ட நேர்மை சார்ந்த பிரச்சனையும் இல்லை. இளையராஜா யாருக்கும் காசு தராமல் ஏமாற்றியதாகவோ, கஞ்சத்தனம் செய்ததாகவோ, இன்னாது கூறி யாரையாவது புண்படுத்தியதாகவோ, இதை எல்லாம் ஒத்ததாகவோ கூட காரணங்கள் எதுவுமில்லை.  ஞாநி இளையராஜா பற்றி தனிப்பட்ட முறையில் கேள்விப்பட்டு தான் உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கும் முன்முடிவுகள் சார்ந்து, என்னென்னவோ காரணங்களை சமைத்து தருகிறார். அப்போது யாரேனும் நேரடியான ஆதாரங்களை தந்து முழுமையாக மறுத்தாலும்,  ஞாநி நேர்மையாக அதை பரிசீலிப்பதில்லை. இதில் கவனிக்க வேண்டிய விஷயம், ஞாநி இளையராஜா மீது முன்வைக்கும் குற்றச்சாட்டுகள், விமர்சனங்கள், தாக்குதல்கள் எதுவும் குறிப்பிட்ட அரசியல் கருத்தியலின் அடிப்படையில் முன்வைக்கப்படவில்லை. 'இளையராஜா நரசிம்மனை விழாவிற்கு கூப்பிடவில்லை; பெயர் போடவில்லை, முகம் கொடுத்து பேசவில்லை, சிரிக்கவில்லை' என்று ஒரு அற்பமான தளத்திலே ஞாநியின் விமர்சனங்கள் உள்ளன.

உதாரணமாக அ.மார்க்ஸ் 'இளையராஜா சநாதனத்தை அசைத்தாரா, இசைத்தாரா?' என்று ஒருகட்டுரை போட்டார். அந்த கட்டுரை (என்னை பொறுத்தவரை) அபத்தமானது என்றாலும், அது அ.மார்க்ஸின் அரசியல் கருத்தியலின் ஒரு பகுதியாக, அந்த  பார்வையில் இருந்து ஒரு விமர்சனமாக வெளிப்பட்டது. ஞாநி  இளையராஜா மீது செய்துள்ள தாக்குதல் எதிலும் இத்தகைய அரசியல் கருத்தியலிலின் பின்னணி கிடையாது; முழுக்க தனிப்பட்ட முன்முடிவுகள் சார்ந்து,  சமூகப்பிரச்சனைகளுடன் எந்தவிதத்திலும் தொடர்பில்லாத விமர்சனங்கள் கொண்டதாகவே ஞாநி இளையராஜா பற்றி எழுதியவை உள்ளது.

இதில் குறிப்பாக கவனிக்க வேண்டியது: ஞாநியின் குற்றச்சாட்டுகள் தவறானவை என்று ஆதார பூர்வமாக நிறுவப்படும் போது,  ஞாநி தன் வாழ்க்கை பயணமாக கொண்டுள்ள எந்த அரசியல் கருதியலும் அடிவாங்கப் போவதில்லை. 'இளையராஜா நரசிம்மனை விழாவிற்கு அழைத்தார்; இளையராஜா கேஸட்டில் நரசிம்மனின் பெயரை போட்டுள்ளார்' என்பதன் நேரடி ஆதாரத்தை அளிப்பதன்  மூலம் பொய்யாகும் ஞாநியின் கூற்றுக்கள் எந்த அரசியலை முறியடிக்க முடியும்? அதற்கு பின் அரசியல் இருந்தால்தானே அதை முறியடிக்க முடியும். ஆகையால் அரசியல் செய்லபாடு, fallacy என்று விளக்கி ஜெயமோகன் ஞாநியின் நேர்மையின்மைக்கு தரும் விளக்கங்கள் வெறும் சப்பைக்கட்டுக்கள் மட்டுமே. 

மாறாக ஜெயமோகன் தரும் விளக்கம் இன்னொரு உதாரணத்தில் மிக நன்றாக பொருந்தி போகும். அண்மையில் நடந்த  இன்னொரு பிரச்சனையில், அ.மார்க்ஸ் காலச்சுவடை பற்றி உதயக்குமார் சொன்னதாக ஒன்றை சொல்கிறார்.  உதயக்குமாரின் கனிமொழிக்கான மறுப்பை காலச்சுவடு வெளியிடவில்லை என்று அ.மார்க்ஸ் எழுதுகிறார். ஆனால் காலச்சுவடு மறுப்பை வெளியிட்டிருக்கிறது என்றவகையில் ஆதாரம் அ.மார்க்ஸிற்கு எதிராக உள்ளது.  இதில் யார் குழப்பியிருந்தாலும் சொதப்பியிருந்தாலும் அ.மார்க்ஸ் எழுதியதில் இரண்டு தீவிர பிரச்சனைகள் உள்ளன. ஒன்று அவர் தந்த தகவல் தவறு; தவறான தகவலுக்கு அவர் வருத்தம் தெரிவித்திருக்க வேண்டும். இரண்டு சர்ச்சைக்குரிய ஒன்றை அச்சில் எழுதும் முன் உதயக்குமாரிடம் அ.மார்க்ஸ் அனுமதி கேட்டிருக்க வேண்டும்,. அது நடந்ததாக தெரியவில்லை. தற்போது, அ.மார்க்ஸ் காதால் கேட்டதாக சொல்லும் ஆதார தகவலையே  உதயக்குமார் மறுக்கும் நிலையில், அ.மார்க்ஸ் அதை அச்சில் எழுதியதற்கு வருத்தம் தெரிவித்திருக்க வேண்டும். இவை இரண்டும் என் விமர்சனம். ஆனால் இதை செய்யாததால் அ.மார்க்ஸை பொய்யராக நேர்மையில்லாதவராக என்னால் காண முடியவில்லை. அறிவு நேர்மை என்று ஒன்றை அ.மார்க்ஸ் முன்வைத்து தன் பிரச்சனைகளை ஒப்புகொண்டு பேசாவிட்டாலும், தன் அரசியலுக்கு நேர்மையாக இருக்கிறார். 

தனது அரசியல் செயல்பாட்டின் ஒரு பகுதியாக, கடந்த 20 வருடங்களாக தீவிர காலச்சுவடு எதிர்ப்பை அ.மார்க்ஸ் முன்வைத்து வருகிறார். அ.மார்க்ஸும் அவரை சார்ந்தவர்களும் முன்வைப்பது போன்ற எதிர்ப்பை, காலச்சுவடை வெவ்வெறு காலகட்டங்களில் பல காரணங்களுக்காக விமர்சித்த  வேறு யாரும் இவ்வளவு தீவிரத்துடன் செய்ததில்லை. இது சரிதானா என்பதும், இதற்கான தேவை என்ன என்பதும் வேறு கேள்விகள். ஆனால் இந்த அரசியலை அ.மார்க்ஸ் ஒருவித அரசியல் நேர்மையுடன் செய்வதையும், இதன் ஒரு பகுதியாகவே சமீபத்திய சர்ச்சையும் காணமுடியும். இங்கே தனது சொதப்பலை அறிவு நேர்மையுடன் அணுகினால், அதன் மூலம் அ.மார்க்ஸின் அரசியல் அடிவாங்கும். அரசியல் செய்வது என்று வந்த பின் தாங்கள் சொல்வதெல்லாம் முரணற்றதாக இருப்பதை நிறுவுவதிலேயே நிறைய சக்தி செலவழிக்கப்படுகிறது. அ.மார்க்ஸ் எழுதியது காலச்சுவடிற்கு எதிரான செயல்பாட்டில், அந்த அப்செஷனில் நடந்த ஒரு செயல். அதில் நியாயம் காலச்சுவடு பக்கம் இருப்பதாக முடிந்தாலோ, தான் சொதப்பியதாக ஒப்புகொண்டாலோ, அ.மார்க்ஸ் இத்தனைக் காலம் முன்வைத்து வரும் அரசியலுக்கு ஊறு நேரிடும். அந்த வகையில் தனது அரசியலுக்காகவே அ.மார்க்ஸ் நேரடியான ஆதாரத்தை ஒப்புக்கொண்டு, தனது அறிவு நேர்மையை நிலைநாட்ட  முடியாமல் போகிறது. ஜெயமோகன் சொல்லும் faallacy என்பது இந்த உதாரணத்தில் அ.மார்க்ஸிற்குதான் சரியாக் பொருந்துகிறது.

மாறாக, ஞாநியின் இளையராஜா மீதான விமர்சனத்திற்கு தனிப்பட்ட முன்முடிவுகளால் அல்லது வேறு காரணங்களால் உருவான வெறுப்பு தவிர, அரசியல் பரிமாணம் என்று எதுவும் இல்லை. குறிப்பாக சொல்லவேண்டுமானால், கே..ஏ. குணசேகரன் மீது இளயராஜா வழக்கு தொடர்ந்த நிகழ்விற்கு பின்னர், இங்கே இளையராவை விமர்சிக்கும் எதிர்ப்பு அரசியல் ஒன்று உருவாகியுள்ளது. (நான் அதை எதிர்க்கிறேன்.) அந்த இளையராஜாவிற்கு எதிரான, ஒரு பார்பனிய எதிர்ப்பரசியலாக சொல்லப்படுவதன்  ஒரு பகுதியாக, ஞாநியின் தாக்குதல் வெளிப்படவில்லை. அவ்வாறு கொள்வதற்கு ஞாநியின் எழுத்துக்களில் ஆதாரம் எதுவும்  இல்லை. அது தவிர்த்தும் கூட ராஜாமீதான விமர்சனத்தில் ஞாநிக்கு அரசியல் என்று எதுவும் இல்லை;  சமீபத்திய பிரச்சனையில் மிக நிச்சயமாக இல்லை. ஆனால் ஜெமோ வலிந்து ஞாநிக்கு அதை பொருத்துகிறார். மாறாக அ.மார்க்ஸ் தனது அரசியல் வயப்பட்டு செய்யும் ஒன்றை, பொய்யாக செய்யும் அவதூறாக சொல்கிறார். 

இங்கே இன்னொரு விசித்திரமான ஒன்றையும் ஜெயமோகன் சொல்கிறார். ஞாநியை விமர்சிக்க ஞாநி போன்று ஒரு சமூக செயல்பாடு நமக்கு இருக்கவேண்டுமாம். சமூகத்திற்கு பங்களிக்கும் ஞாநியின் களப்பணிகள் என்னவென்று எனக்கு முழுமையாக தெரியாது;  ஞாநியை விமர்சிப்பவர்களுக்கு சமூக செயல்பாடு எதுவுமே இல்லை என்று எவ்வாறு அறிந்தார் என்பதும் தெரியாது. அது எப்படி இருந்தாலும், கூடங்குளம் விவகாரத்தில் ஞாநியை விமர்சிக்க அப்படி ஏதாவது தேவை என்றால் ஒப்புகொள்ளலாம். இளையராஜாவை ஒரு 'அற்பமான மனிதன்' என்று ஞாநி தன் முன்முடிவுகளால் சொன்னதை விமர்சிக்க, இளையராஜா ரசிகர்களுக்கு என்னவகை சமூக செயல்பாடு, என்ன காரணத்திற்கா இருக்கவேண்டும்? என்ன யோசித்தும் இதன் தர்க்கம் விளங்கவில்லை.

மாறாக அ.மார்க்ஸ் தொடர்ந்து செய்துவரும் மனித உரிமை சார்ந்த பணிகளை எடுத்துக் கொள்வோம். சமீபத்தில் அவர் பதிவில் இடம் பெற்ற அறிக்கைகள் கூட முக்கியமானவை, வேறு யாரும் முன்னெடுக்காதவை. அவை எல்லாவற்றையும் அன்னிய நிதி சார்ந்து இயங்குவதாக அவதூறு செய்ய ஜெயமோகன்தான் கொஞ்சமும் தயங்கவில்லை. அதற்கான ஆதாரம் எதையும் அவர் இதுவரை முன்வைக்கவில்லை. நீளமாக என்னனென்னவோ சொல்கிறார்; ஆனால்  நேரடியாக குற்றம் சாட்ட. ஒரு ஆதாரம் இல்லை. மனித உரிமை சார்ந்த பிரச்சனைகளில் அ.மார்க்சின் தீவிர பங்களிப்பு அளவிற்கு ஒருவேளை நமக்கெல்லாம் தெரியாமல் ஜெமோவிற்கும் இருக்கிறது என்று கூட வைத்துக் கொள்வோம். ஒன்றுமே செய்யாமல் ஒரு நடுத்தர வர்க்க வாழ்க்கை வாழும் சில ஜெமோ ஆராதகர்கள் அ.மார்க்ஸை பொய்யன் என்பதை எல்லாம் தாண்டி எவ்வளவோ சொல்கிறார்களே; அதையெல்லாம் ஜெயமோகன் கண்டிக்கிறாரா? 

நான் ஞாநியை பொய்யன் அயோக்கியன் என்று எதுவும் சொல்லவில்லை; கடுமையான வார்த்தையில் சொல்லும்போது மடத்தனம் என்றுதான் சொல்கிறேன்; அவரது அறிவு நேர்மையின்மையும் அவரது மூர்க்கமான மடத்தனத்தின் ஒரு பகுதி. ஞாநியின் மூர்க்கமும் மடத்தனமும் (காசு வாங்குவது போன்ற) சமூக நேர்மையின்மையை விட ஆபத்தானது என்பதுதான் என்கருத்து. இந்த குறிப்பிட்ட ராஜா சார்ந்த பிரச்சனையில், அதற்கு பின் எந்த அரசியலும், சமூக பிரச்சனையும் கூட இல்லை. ஞாநியின் அறிவு நேர்மையின்மை அவரது அரசியல் நேர்மையின் fallacy அல்ல. அரசியல் என்று இருந்தால்தானே அதில் அரசியல் நேர்மை என்று ஒன்று இருக்க. ஆனால் அவரை விமர்சிக்க நமக்கு சமூக பங்களிப்பு வேண்டுமாம்; மிகுந்த சமூக பங்களிப்பு கொண்ட அ.மார்க்ஸின் அரசியல் சார்ந்த fallacyகளை மட்டும் அதற்கு சம்பந்தமே இல்லாதவர்கள் என்னவும் சொல்லலாம் என்றால்,  நகைச்சுவையின் நோய்கூறுக்கு ஒரு வரம்பில்லை என்றுதான் எடுத்துக் கொள்ளவேண்டும்.

Post a Comment

---------------------------------------

Thursday, May 31, 2012

டெசோ அரசியல்.


முன்குறிப்பு:  இன்று அல்லது நாளை வெளியாகும் 'ஆழம்' இதழிற்காக மூன்று வாரங்கள் முன்பு எழுதப்பட்ட கட்டுரை கீழே.  பலர் கிண்டலடிப்பது போல டெசோ சினிமா உருவாகி சில நாட்கள் ஓடுவது போல ஒரு தோற்றமாவது காட்டுமா என்பது கூட தெரியாது. ஈழ இன அழிப்பை குறிக்கும் முக்கிய நாட்களான மே 17, 18இல் டெசோவிலிருந்து அறிக்கை எதுவும் வந்ததாக தெரியவில்லை.  இப்போது கூட இருக்கிறதா அல்லது இருப்பதை அவர்களே மறந்துவிட்டார்களா என்று தெரியாத நிலையில், 'வரும் 'ஆழம்' பத்திரிகையில் 'டெசோ'வை முன்வைத்து கட்டுரை எழுதியிருக்கிறேன்; கட்டுரை வெளிவரும்வரையாவது 'டெசோ' இருக்குமா?' என்று ட்விட்டரில் எழுதியிருந்தேன்.  டெசோ படம் தொடர்கிறதோ பெட்டிக்குள் போகிறதோ,  அதற்கு டெசோவுடன் சம்பந்தப்பட்டவர்களை தவிர வேறு யாரும் எதுவும் செய்யமுடியாது.  ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியல் பிரச்சனையில் நிலைபாடு எடுப்பது குறித்த அணுகுமுறையாக இந்த கட்டுரை வெளியிட உகந்ததாக நினைக்கிறேன்.


திசைகளற்ற வெளியில் டெசோ அரசியல்.

---- ரோஸாவசந்த்



தனி ஈழத்தை இலக்காக அறிவித்து கலைஞர் தலைமையில் டெசோ அமைப்பு மீண்டும் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. எண்பதுகளில் கலைஞர் தலைமையில் செயல்பட்டு க் கலைக்கப்பட்ட இதே பெயருடைய அமைப்பு, அதே நோக்கத்தை அறிவித்து இப்போது துவங்கப்பட்டிருக்கிறது. எதிர்பார்த்தது போலவே இதர ஈழ ஆதரவாளர்களால் கடுமையாக இந்த முன்னெடுப்பு விமர்சிக்கப்படுகிறது.

ஆட்சியதிகாரத்தில் இல்லாத காலத்திலெல்லாம் திமுகவினரை திமுகவுடன் உணர்வுரீதியாக பிணைக்க, அவர்களை ஏதாவதொரு தொடர்ந்த அரசியல் செயல்பாட்டில் வைத்திருப்பது கலைஞரின் வழக்கம். ஆனால் இம்முறை திமுக தொண்டர்கள் கூட ஈழம் மலர்வதே டெசோவின் இலட்சியம் என்று நம்புவது சந்தேகம். திமுகவின் உட்கட்சி பிரச்சனைகளை சமாளிக்கவே தொடங்கப்பட்டிருப்பதான பரவாலான நம்பிக்கையையே அவர்களும் பகிர்ந்து கொள்ளக்கூடும். இது தவிர நாடாளுமன்ற தேர்தலை மனதில் வைத்தும், காங்கிரஸை பின்னால் கழட்டிவிட ஒரு சாக்காகவும் இதை சொல்கிறார்கள். ஈழப்பிரச்சனையில் தொடர்ந்து குரல் ஒலித்துவரும் திருமாவளவனை அழைக்காதது குறித்த விமர்சனத்தை திருமாவளவன் உட்பட சிலர் முன்வைத்திருக்கிறார்கள்.

போர்குற்றத்திற்கான ஐ.நா. விசாரணை நடத்துவது, மற்றும்  தெற்கு சூடான் கிழக்கு திமோர் போன்ற நாடுகளுக்கான தீர்வினைப் போல பொது வாக்கெடுப்பின் மூலம் ஈழம் உருவாக ஐ.நா. முன்வர வேண்டும் என்று தாங்கள்  முன்வைப்பதையே முன்னெடுக்கப் போவதாக சொல்லும் டெசோவை, மற்ற தீவிர ஈழ ஆதரவாளர்கள் ஒரு ஏமாற்றுவேலையாக கண்டனம் செய்கிறார்கள். 2009இல் ஆட்சியதிகாரத்தில் இருந்த கலைஞரின் செயல்கள் மற்றும் செயலின்மையின் எதிர்வினையாக, தங்களின் நோக்கத்தையே கலைஞரும் முன்வைப்பதற்காகவே திட்டுகிறார்கள்.

ஒரு மாநிலத்தின் முதல்வராக கலைஞர் எந்த அளவிற்கு 2009 ஈழத்து இன அழிப்பை தடுத்திருக்க முடியும், மாறாக ஜெயலலிதா பதவியில் இருந்திருந்தால் என்ன சாதித்திருக்கக் கூடும் என்ற கேள்விகளுக்கு அப்பால், 2009 மே மாதத்தில், இன அழிப்பின் இறுதிக் காட்சிகள் கொடூரமாக நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் போது, ரத்தக்கறை கொண்ட டெல்லியுடன் தன் வாரிசுகளுக்கான பதவி பேரங்களில் மும்முரமாக இருந்த துரோகம், வரலாற்றில் எதை செய்தும் மறைத்துவிட முடியாதபடி ஆழப் பதிவாகியிருக்கிறது. இது தவிர முத்துக்குமாரின் உயிர் தியாகத்தை தொடர்ந்த எழுச்சியை அமுக்க கையாண்ட வழிமுறைகளில் தொடங்கி, கலைஞர் தன் அரசியல் வாழ்க்கையில் ஆவேசமாக தானே பலமுறை பேசிய பேச்சுக்களை பேசியதற்காகவே, சீமான் போன்ற தமிழ் தேசியவாதிகளை சிறையிலடைத்தது வரையிலான கடந்த திமுக ஆட்சியின் நடவடிக்கைகள், பிற ஈழ ஆதரவாளர்கள் டெசோ அமைப்பின் மீது எந்த நம்பிக்கையும் கொள்ள முடியாமலிருக்க தீவிர காரணங்களாக உள்ளன. அந்த வகையில் இன்று கலைஞரின் டெசோ மீதான விமர்சனங்களும் நம்பிக்கையின்மையும்  தனக்கான நியாயம் கொண்டவையே.  ஒரு கொடூர வரலாற்று நாடகத்தின் அபத்தக் காமெடி நிகழ்வான, தன் 2மணிநேர காலை உண்ணாவிரதத்தை இன்னமும் சீரியசாக முன்வைத்து, சிங்களர்கள் போர் நிறுத்த உறுதிமொழி அளித்து, தன்னை நம்ப வைத்து கழுத்தறுத்ததாக, கலைஞர் இப்பொழுதும் சொல்வது, டெசோவின் அரசியல் குரலை பவர்ஸ்டாரின் நகைச்சுவைக்கு அருகில் கொண்டு வருகிறது. டெசோ மாநாடு குறித்த அறிக்கை விரைவில் வெளியாகும் என்கிறார்கள். ஒருவேளை அப்படி ஒன்று நடந்தால், 1985இல் நடந்த டெசோ மாநாட்டிற்கு கூடிய உணர்வுரீதியான மாபெரும் கூட்டத்தில் சிறு பகுதியோ, பரவாலான அகில இந்திய பங்கேற்போ இம்முறை நிகழப்போவதில்லை.

2009ற்கு முன்பும், கலைஞரின் ஈழம் சார்ந்த அரசியல் என்பது சந்தர்ப்பத்திற்கு ஏற்ப தனி ஈழ வீரமுழக்கமாகவும், 'ஒன்றுபட்ட இலங்கையினுள் அதிகாரப் பகிர்வு' என்றாகவும்,  போராளித்தனமும் சாத்விகமும் மாறி மாறி அலையடிக்கும் 'முரணியக்க'மாக, துக்ளக் சோ தொடர்ந்து கிண்டலடிப்பதற்கு ஏற்ப கடந்திருக்கிறது. கொத்து கொத்தாக ஈழத்தில் மக்கள் கொல்லப்பட்டபோது, அதற்கு மறைமுக உடந்தையாக இருந்த இந்திய 'மத்திய அரசின் நிலைபாடே தன் நிலைபாடு' என்று 2009இல் சொன்ன கலைஞர், இப்போது தனி ஈழத்தை இலக்காக முன்வைக்கிறார்.

இந்தவகையில் கலைஞர் மீது ஈழ ஆதரவாளர்களால் காட்டப்படும் கோபமும், விமர்சனங்களும் மிகுந்த வரலாற்று நியாயம் கொண்டது என்றாலும், எல்லோருக்கும் தெரிந்த அடிப்படையான ஒரு விஷயம் இதில் மறக்கப்படுகிறது. கலைஞர் தன்னளவில் ஈழ ஆதரவு அரசியலுக்கு அடிப்படையில் எதிரி அல்லர். ஈழப்பிரச்சனையை தனது தேர்ந்தல் சார்ந்த அரசியல் சாதூர்ய கையாளுதல்களுக்கு பயன்படுத்த அவர் தயங்கியதில்லை; ஆனால் தான் நம்பாத, தான் மறைமுகமாக எதிர்க்கும் அரசியலாக, அதை பொய்யாக கைகொண்டதில்லை. அவரது சமரசங்களும், ஏமாற்றுதல்களும், சிறியது முதல் உச்சம் வரையியிலான எல்லாவகை பரந்த துரோகங்களும் சுயநலம் சார்ந்த அரசியலாலும், ஆட்சியதிகாரத்தை தக்கவைப்பதற்கான கொள்கை பலிகொடுத்தல்களாலுமே நிகழ்ந்தன. கலைஞரை தங்கள் கொள்கை அரசியலுக்காக ஆதரித்த பலருக்கும் இது நெடுங்காலமாக தெரிந்தே உள்ளது. தெரிந்தே சமரசத்துடன் ஆதரித்த பலருக்கு, 2009இன் துரோகம் இனியும் சகித்துக் கொள்ளமுடியாத எல்லையாக உள்ளது. ஆனால் இதன் காரணமாக கலைஞரை நோக்கி  தீவிர எதிர்ப்பு நிலையிலேயே  எல்லா நேரங்களிலும் எதிர்வினை செய்வதில் சில பிரச்சனைகள் உள்ளது.

எல்லாவித அரசியலையும் பொழுதுபோக்கிற்காகவாவது அலசுவதும், பொதுவெளியில் விவாதிப்பதும் தமிழ் வெகுமக்களின் ஆரோக்கியமான ஒரு பொதுப்பண்பு. 90களுக்கு பிறகு இதன் பரப்பு வெகுவாகக் குறைந்தாலும், இன்றும் தமிழ் வெகுமனத்தின் அப்பண்பு மறைந்துவிடவில்லை என்பதை, பொதுவெளியில் காது கொடுத்து கேட்டறியலாம். இந்த இடத்தில் வெகுமக்கள் என்று சமூகத்தில் அதிகாரமற்ற எளிய மக்களை மட்டும் குறிக்கவில்லை; அதிகாரமற்ற எளிய மக்கள் தீவிர கடப்பாட்டுடன் பலவகை அரசியல் நடவடிக்கைகளில் பங்கெடுப்பது தமிழகத்தில் தொடர்ந்து நடக்கிறது. இங்கே அதை தாண்டி, சினிமாவாலும், தொலைக்காட்சிகளாலும், வெகுஜன பத்திரிகைகளாலும் நிர்ணயிக்கப்படும் உளவியல் கொண்ட, தமிழ் சூழலின் வெகுமனநிலை கொண்ட பொதுமக்கள் கூட்டத்தையே குறிக்கிறேன்.

ஈழம் சார்ந்த தீவிர அரசியலை முன்னெடுக்கும்  அமைப்புகள் எதுவும் இந்த வெகுமக்கள்  கூட்டத்தின் மனநிலையில் சலனமேற்படுத்துவதாக இல்லை. இந்த வெகுமக்களின் பங்கேற்பை கொண்ட அரசியலை, தேர்தல் அரசியலை மையமாக கொண்ட அரசியல் கட்சிகளே இன்னமும் முன்னெடுக்கின்றன. தேர்தல் அரசியல் கட்சிகளில், தேர்தல் அரசியலுக்கு இன்றியமையாத ஆகக் குறைந்த சமரசத்தை தாண்டி, ஈழப்பிரச்சனையில் துரோகம் செய்ததாக குற்றம் சாட்ட முடியாத கட்சியாக விடுதலை சிறுத்தைகளை தவிர வேறு யாருமில்லை. ஆனால் வெகுமக்கள் மனநிலையில் விடுதலை சிறுத்தைகளின் வீச்சு மிக குறுகியது. இந்நிலையில் திமுகவும் அதிமுகவுமே, நாம் எவ்வளவு விரும்பாவிட்டாலும் வெகுஜன அரசியலை கொண்ட கட்சிகளாக திகழ்கின்றன. இதில் ஜெயலலிதா கலைஞரை போல அல்லாமல், தன் இயல்பான அரசியலிலேயே தனி ஈழ இலக்கிற்கு பொதிவானவர் அல்லர். 2009இல், தேர்தல் பலன்களை மனதில் கொண்டு மட்டுமே, அவர் தனி ஈழமுழக்கம் செய்தார் என்பதில் சிறிதும் ஐயம் கொள்ள காரணம் ஏதுமில்லை. திமுகவின் துரோக நிலையில், ஜெயலலிதாவின் சந்தர்ப்பவாத முழக்கத்தை, முற்றிலும் சந்தர்ப்பவாதங்களால் திரளும் அரசியல் சூழலில், நெருக்கடியான நிலையில் ஆதரித்திருந்தால் தவறு ஏதுமில்லை. ஆனால் அதையே காலகாலத்திற்குமான அணுகுமுறையாக கொள்வது விவேகமற்றது மட்டுமல்ல, அத்தகைய அணுகுமுறைக்கு ஜெயலலிதாவே கூட போதிய இடம் தரமாட்டார்.

திமுக என்ற அரசியல் நிறுவனத்திற்கு அடித்தளமாக இருப்பது திமுகவினர்களின் அடையாள அரசியல் சார்ந்த வெகுஜன உணர்வு; திமுக துவங்கப் பெற்றக் காலத்திலிருந்து  80கள் வரை இருந்த திமுகக்காரன் என்ற பரவசம் கொண்ட வெகுஜன உணர்வு, வீர்யம் இழந்து காணப்பட்டாலும், திமுகவின் இத்தனை சந்தர்ப்பவாதங்கள், ஊழல்கள், துரோகங்களுக்கு பின்னும், இன்றும் பெருமளவு உயிர்த்து இருக்கிறது என்பதுதான் யதார்த்தம்.

திமுகவின் வெகுஜன மனநிலை கொள்கையரசியல் சார்ந்து மட்டும் உருவான ஒன்றல்ல; கலைஞர் என்ற திருஉரு சார்ந்து கொள்ளும் அடையாளப் பரவசத்தால் உருவானது. கலைஞரை ஒரு இன்றய ராஜராஜ சோழனாக காணும் மனநிலை அது. இன்னொரு பக்கம் அது வாழ்வியல் யதார்த்தம் சார்ந்ததும் ஆகும். திமுகவினர் ஒவ்வொருவருக்கும் கட்சியரசியலுக்காக தியாகம் செய்யும் மனம் இருந்தாலும், கட்சி அதிகாரத்திற்கு வருவதன் மூலம் தனக்கு ஒரு ஆதாயம் உண்டு என்ற மனப்பான்மையும் திமுகவினரை திமுகவுடன் பிணைக்கிறது. இவ்வாறாக திமுகவினரின் வெகுஜன மனநிலை என்பது முரண்பட்ட காரணிகளால் உருவான ஒன்று. அதை அடையாள அரசியல்ரீதியாக பதிலீடு செய்யக்கூடிய பரந்த வெகுஜன அரசியல் இயக்கம் வேறு எதுவும் தமிழகத்தில் உருவாகவில்லை என்பதுதான் யதார்த்தம்;  குறிப்பாக ஈழப்பிரச்சனையை தீவிரமாக பேசும் அமைப்புகள் எதற்கும் திமுகவிற்கு இருக்கும் வெகுஜன ஈர்ப்பு இருப்பதாக தெரியவில்லை.

ஈழப்பிரச்சனையில் சாத்தியமாகக் கூடிய அரசியல் தீர்வு மட்டுமல்ல, இன்றய சூழலில் சாத்தியமாககூடிய நடைமுறை அரசியல் கூட என்னவென்பது தெளிவாக இல்லை. ஈழத்தமிழ் மக்களில் பெரும்பாலோர் ஆதரிக்கும் பட்சத்தில், தனி ஈழத்தின் நியாயத்தை, 2009 படுகொலையையும் நியாயப்படுத்தக் கூடியவர்களை தவிர மற்றவர்கள் ஏற்றுக்கொள்வார்கள் என்றே தோன்றுகிறது. பிரச்சனை தனி ஈழம் நியாயமானதா என்பது அல்ல; சாத்தியமானதா என்பதே.  இன்றய சூழலில் தனி ஈழம் சாத்தியமல்ல மட்டுமல்ல, அதற்கான எந்த போராட்டமும் ஈழத்தமிழ்மக்களை மேலும் மேலும் அழிவுநிலைக்கு கொண்டு செல்லும் என்பது பலரது நிலைபாடு. ஒரு ஆயுத போராட்டத்தின் மூலம் நிச்சயமாக தனி ஈழம் சாத்தியமில்லை என்ற இன்றய சூழல் எதிர்காலத்தில் மாறக்கூடும் என்று தோன்றவில்லை. ஆயுத போராட்டம் இன்றி உலகத்தால் அங்கீகரிக்கப்படும் ஒன்றின் வழியாகவும் தனி ஈழம் இன்றய நிலையில் சாத்தியம் என்று தோன்றவில்லை;  ஆனால் என்றென்றைக்கும், அடுத்த 25 வருடங்களுக்கு இதே போன்ற நிலை தொடரும் என்று உறுதியளிக்கும் ஆரூடம் எதுவுமில்லை. நிகழும் பொருளாதார நெருக்கடிகளும்,  முதலீட்டிய நடைமுறையின் பக்க விளைவுகளாக நிகழப்போகும் உலக நெருக்கடிகளும், நிர்பந்தங்களும் உருவாக்கப் போகும் உலகச் சூழல் குறித்து, யாருக்கும் எந்த தெளிவும் இல்லை. இந்நிலையில் ஈழமக்களுக்கான பல்வேறு அரசியல்களுக்கு நடுவில், ஈழம் என்ற நியாயமான கோரிக்கையை  உயிரோடு வைத்திருப்பது அர்த்தமுள்ள ஒன்றுதான்.

அண்மைய ஜெனிவா தீர்மானம் நீர்த்தும் நேரடி பயனற்றும் இருந்தாலும், உலக கவனத்தை ஈர்த்த வகையில் தமிழர்களுக்கான முதல் வெற்றிப்படியாகவும், இலங்கை அரசிற்கான முதல் பின்னடைவாகவும் திகழ்கிறது. இதன் தொடர்சியாக அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர வேண்டும். பயணித்து  ஈழத்திற்கான ஐநா வாக்கெடுப்பு என்கிற கனவை என்றாவது நெருங்க வேண்டும் என்றால் அதற்கு பல தரப்பிலிருந்து, பலதரப்பட்ட குரல்கள் ஒருமித்து தொடர்ந்து ஒலிக்க வேண்டும். அந்தவகையில் இன்னமும் தமிழக வெகுஜன உணர்வுகள் பங்கேற்கும் திமுகவின் அரசியலில் ஈழம் உச்சரிக்கப் படுவதும், அதற்கான தர்க்கங்களை முன்வைப்பதும் முக்கியமான ஒன்றுதான். டெசோ அமைப்பின் தீர்மானமாகவும், குறிக்கோளாகவும் அண்மையில் வெளிவந்த அறிக்கையின் உள்ளடக்கத்துடன் ஈழ ஆதரவாளர்கள் யாருக்கும் முரண்பாடும் எதிர்ப்பும் இருக்காது; அறிக்கையில் உள்ளதைத்தான் அவர்களில் பலரும் சொல்கிறார்கள். ஆனால் கலைஞர் அதை சொல்வது மட்டுமே அவர்களது பிரச்சனை. அந்த வகையில் இது அரசியல் தூய்மைவாதத்தின் பிரச்சனையாக இருக்கிறது.

டெசோ அமைப்பை சீரியசாக எடுக்காமலிருப்பதும், கலைஞரை ஆதரிக்காமல் இருப்பதும் புரிந்து கொள்ளக் கூடியதே; ஆனால் எதிர்ப்பதும் திட்டுவதும் எந்த வகையிலும் நேர்மறையான அணுகுமுறை அல்ல. மேலே குறிப்பிட்ட திமுகவின் வெகுமக்கள் பங்கு மட்டுமின்றி, ஒருவேளை இன்னும் கொஞ்ச காலம் தீவிரமாக பேசி, ஈழவிடுதலைக்கான டெசோ மாநாடு ஒன்றை சொன்னபடியே நடத்துவார்களெனில், 1985 கூட்டத்தின் பத்தில் ஒரு பங்கு கூடினாலும், அகில இந்திய பங்கேற்பும் நிகழ்ந்தால் அது முக்கியமான நிகழ்வாகவே இருக்கும்; திமுகவும் கலைஞரும் விடுக்கும் அறிக்கைகள் அகில இந்திய கவனம் பெறும்.  திமுகவின் அரசியல்படுத்துதல் அதிமுகவையும் நிலைபாடு எடுக்க நிர்பந்திக்கும். திமுகவும் அதிமுகவும் இணைந்து குரல் கொடுத்ததன் பலனாக, ஜெனீவா தீர்மானத்தை ஆதரிக்க வேண்டிய நிர்பந்தத்திற்கு இந்தியா ஆளான அண்மைக்கால நிகழ்வை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

ஆகையால் டெசோ உருவாக்கத்தை வரவேற்கவேண்டிய நிகழ்வாகவே ஈழ ஆதரவாளர்கள் காணவேண்டும் என்பது என் கருத்து; வெளிப்படையாக ஆதரிப்பதாலும் அரசியல்ரீதியாக எதுவும் குடிமுழுகாது. ஆனால் ஈழம் வாங்கித்தருவதே தன் மீதி வாழ்க்கையின் குறிக்கோளாக கலைஞர் சொல்வதை எல்லாம் உண்மையென நம்பி யாரும் ஏமாறக்கூடாது.  டெசோ விஷயத்தில் மட்டுமின்றி, அரசியல் தூய்மையும், அரசியல் இறுக்கமும் மிக தீவிரமாக இருக்கும் ஈழம் சார்ந்த அரசியலில், இதற்கு இணையான அணுகுமுறையை எல்லா தளங்களிலும் பின்பற்றவேண்டும்.

Post a Comment

---------------------------------------

Friday, March 16, 2012

ஜெயமோகனின் வாக்குமூலம்.

(ஃபேஸ்புக்கில் 'ஜெயமோகனின் வாக்குமூலம்' என்ற தலைப்பில் ராஜன்குறை எழுதிய மூன்று பதிவுகளை, அதன் முக்கியத்துவம் கருதி, பரந்த வாசக வாசிப்பிற்காக இங்கே தருகிறேன். ஜெயமோகன் எழுதிய பதிவு "ஏன் பொதுப்பிரச்சினைகளைப் பேசுவதில்லை” )

பதிவு -1.


சில வருடங்களுக்கு முன் ஒரு முறை தற்செயலாகத் தொலைக்காட்சியில் ஒரு கேம் ஷோ பார்த்தபோது பங்கெடுத்த மத்தியதர வர்க்க குடும்பத்தலைவரிடம் ஒரு கேள்வி கேட்கப்பட்டது. “விமான விபத்தில் இறந்து போன இந்திய பிரதமரின் மகன் யார்?” அவர் மிகவும் பரிதாபமாகப் பார்க்கவும் நிகழ்ச்சி நடத்துபவர் ஒரு க்ளூ தந்தார். “அவர் பெயர் காந்தி என்று முடியும்.” அப்போதும் மிகவும் தர்ம சங்கடமாகப் பார்த்த பங்கேற்பாளர் பல நொடிகள் கடந்ததும் திடீரென்று முகம் மலர “ராஜீவ் காந்தி” என்று சொன்னார். எனக்கு மிகவும் சங்கடமாக இருந்தது. அவர் ஒரு அரசுத்துறை ஊழியர் என்று நினைவு.

எல்லோரும் எல்லா தகவல்களையும் அறிந்திருக்க வேண்டும் என்று அவசியம் கிடையாது. வாழ்வை புரிதலுடன் வாழ தகவல்களும், புள்ளி விவரங்களும் தேவையில்லை. படிப்பறிவும் நவீன வாழ்வு குறித்த தகவலறிவும் இல்லாத முதிய விவசாயிகள் உயர்ந்த பண்போடும் வாழ்வின் விழுமியங்களை புரிந்தவர்களாகவும் இருப்பதை 35 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் ஒரு குக்கிராமத்தில் பார்த்திருக்கிறேன், ஆனால் ஊடகங்களுடன் தொடர்புள்ள அரசு ஊழியர், நவீன ஆடைகள் அணிந்தவர் சமகால நிகழ்வுகள் (current affairs) குறித்த குறைந்தபட்ச தகவல்கூட இல்லாமல் இருக்கிறார் என்றால் அவர் சுத்தமாக வாசிப்புப் பழக்கமும், உலக விவாகரங்களில் அக்கறையும் இல்லாமல் இருக்கிறார் என்றுதான் கூற வேண்டும். அப்படிப்பட்ட மனிதர்களாலான சமூகத்தில் எப்படி பொதுக்கருத்துக்கள் உருவாகும், மக்களாட்சி சிறப்பாக நடக்கும் போன்ற சந்தேகங்களும் எழத்தான் செய்தன. அதனால்தான் எனக்கு என்ன சமூகம் இது என்று சங்கடமாக இருந்தது.

அதைப்போன்ற ஒரு சங்கடம்தான் ஜெயமோகன் இரு தினங்களுக்கு முன் எழுதியுள்ள “ஏன் பொதுப்பிரச்சினைகளைப் பேசுவதில்லை” ஒரு குறிப்பை பார்த்தபோதும் தோன்றியது.

ஜெயமோகனிடம் ஜெய்சன் சாமுவேல் என்பவர் கேட்கிறார். என்னத்தான் நீங்கள் நேரமே போதாமல் எழுதிக்கொண்டிருக்கும் எழுத்தானார் ஆனாலும் வேளச்சேரியில் ஐந்து பேரை போலீஸ் கொன்றுவிட்டதே, அதைக்கண்டிக்க வேண்டாமா என்று. அதற்கு என்ன பதில் தரலாம் ஒரு மனிதர்? ஒரு வரி போதும்: “போலீஸ் அத்துமீறலை நான் வன்மையாக கண்டிக்கிறேன். இது குறித்து கேட்டதற்கு நன்றி”. அது நாகரீகம். அத்தோடு முடிந்தது பிரச்சினை. அல்லது அதற்கு மேலும் சென்று ஏன் கேள்வி கேட்கும் வரை பேசாமல் இருந்தீர்கள் என்றும் மேலும் ஒரு கேள்வி வரும் என்று யோசித்தால் கூடுதலாக இரண்டு வரி சொல்லலாம். “என்னைப்பாதிக்கும் எல்லா பிரச்சினைகளையும் பற்றி நான் உடனே கருத்துச் சொல்லத் தொடங்கினால் என் இலக்கிய ஆக்கங்கள் பாதிக்கப்படும். படைப்பெழுத்தின் மூலமாகத்தான் நான் உலகை எதிர்கொள்ள விரும்புகிறேன். சில சமயங்களில் என்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள முடியாமல் கருத்துச் சொல்கிறேன். வேளச்சேரி பிரச்சினையில் மனித உரிமை ஆர்வலர்களின் கருத்துதான் என்னுடையதும்.” இதையும் யாரும் குறை கூறப் போவதில்லை.

ஆனால் அறியாமை அகம்பாவமாய் பேயாட்டம் போடும் இருள் சூழ்ந்த மனம் எப்படி எளிமையாகப் பேசும்? பொய்யும், போலித்தனமும், அபத்தமுமாய் உளறிக்கொட்டுகிறது.

முதலில் டிஸ்க்ளெய்மர்:" பொதுவாக நான் சமூகப் பிரச்சினைகளில் கருத்துச் சொல்வதில்லை".
என்ன அபத்தம் இது? இவர் அளவு சமூகப் பிரச்சினைகளில் கருத்து சொல்பவர்கள் தமிழகத்தில் வேறு யாரும் இல்லை என்பதுதானே பிரச்சினை? மருத்துவம், மாந்திரீகம், கார்பரேட் சாமியார், கார்பரேட் உண்ணா விரதம். கார்ப்பரேட் சமூக இயக்கம், அணு உலை, அப்துல் கலாம் என்று இவர் சொல்லாத கருத்து ஏதாவது உண்டா? உலகிலேயே கருத்து கந்தசாமி என்ற பட்டத்திற்கு உரியவர் இவர்தான். ஞாநி, மார்க்ஸ் போன்ற கருத்தாளர்கள் கூட இவர் அளவுக்கு தினமும் அருள்வாக்கு சொல்வதில்லை. புனைவெழுத்தாளர்கள் யாரும் இவருடன் ஒப்பிட்டால் பத்து சதம் கூட கருத்து சொல்வதில்லை. கோணங்கி எந்தப்பிரச்சினை பற்றியாவது எழுதுகிறாரா? பா.வெங்கடேசன் எழுதுகிறாரா? கட்சி சார்புள்ள தமிழ்ச்செல்வன், சு.வெங்கடேசன், ஆதவண் தீட்சண்யா கூட இவ்வளவு எழுதவதில்லை. பிறகு எதற்கு “பொதுவாக நான் சமூக பிரச்சினைகளில் கருத்து சொல்வதில்லை” என்று ஒரு அபத்த டிஸ்க்ளெய்மர்? பம்மாத்து.

இதைத்தொடர்ந்து வெவ்வேறு தர்க்கங்களுடன் ஏன் புனைவெழுத்தார் கருத்து சொல்வதில்லை, சொல்லக்கூடாது என்றெல்லாம் அறிவுரைகள். நடுவில் இன்னொரு பம்மாத்து: “குறைந்தபட்சம் அவை சூடாக நிகழும்போதாவது முற்றாக அமைதி காக்கிறேன்.” அண்ணா ஹஸாரே உண்ணாவிரதம் உலையில் கொதிக்கும்போதே மாய்ந்து மாய்ந்து எழுதியது எவ்வளவு நாட்கள் முன்னால்? இப்படி ஒரு அம்னிஷியாவா?

இப்படியாக 269 வார்த்தைகள் எழுதிய பிறகு விஷயத்திற்கு வருகிறார். அதன் துவக்கம் “சரி, நீங்கள் சொன்ன விஷயத்தையே பேசுவோம்.” அதை முதலிலியே செய்யவேண்டியதுதானே? இங்கே நடப்பது என்னவென்றால் அட்டெண்டன்ஸ் போடுதல். பின்னால் யாராவது கேட்டால் நானும் கண்டித்திருக்கிறேன் என்று சொல்லலாம். பின்னர், தன் வாசகர்களிலேயே மனித உரிமை பற்றி உணர்ச்சி வசப்படும் டைப்பெல்லாம் இருக்கும். அவர்களையும் விட்டுக்கொடுக்க முடியாதல்லவா? அதற்காக ஒரு பத்தி. 54 வார்த்தைகள். அதன் இறுதியில் ஒரு உணர்ச்சி ஸ்டேட்மண்ட்: “ஆக்கபூர்வமான சமூகத்தில் இன்று மனித உரிமை, சூழியல் பாதுகாப்பு, தொழிற்சங்க உரிமை ஆகிய மூன்றுக்காகவும் எப்போதும் ஒருங்கிணைந்த குரல் எழுந்துகொண்டிருந்தாகவேண்டும் என்பதே என்னுடைய எண்ணம். அதற்காகப் போராடும் ஒவ்வொருவரையும் நான் மதிப்புடன் வணங்குவேன்."

எவ்வளவு அருமையான மனிதர். ஏன் புனைவெழுத்தார்கள் சமூகப்பிரச்சினைகள் எல்லாவற்றிற்கும் கருத்துக் கூற முடியாது என்று சொல்லிவிட்டார். பிறகு மனித உரிமை போராளிகளை மதிப்புடன் வணங்குவேன் என்று சொல்லும்போது இவர் கண்ணீர் மல்க கரம் கூப்பி நிற்கும் காட்சி மெய்சிலிர்க்க வைக்கிறது. இத்துடன் முடிந்திருந்தால்கூட பிரச்சினையில்லை. விடுமா ஆணவப்பேய்? முறுக்கிக் கொள்கிறது. “ஆனால் இவர்களில் ஒருவனாக என்னுடைய குரலை இணைக்கமுடியாது. ஏனென்றால் நான் இவர்களில் ஒருவனல்ல. நான் எழுத்தாளன்.” என்ன தோழர் பிரச்சினை? இப்போதுதானே மதிப்புடன் வணங்கினீர்கள்? வேறென்ன உங்களை உண்மை அறியும் குழுவுடனா போகச் சொல்கிறார்கள்?

பிரச்சினை என்னவென்றால் மனித உரிமை செயல்பாட்டாளர்களுக்கு ஒற்றை நோக்கு இருக்கிறதாம். இலக்கியம் ஒற்றை நோக்குடன் செயல்பட்டால் தட்டையாக இருக்குமாம். அதாவது இவருடைய புரிதலில் இலக்கியம் மனித உரிமைக்காக பேசவேண்டும். அதைப் பறிப்பதை நியாயப்படுத்தவும் வேண்டும் என்று சொல்கிறார் போலிருக்கிறது. இங்கேதான் அறியாமை பேயாட்டம் போடத்துவங்குகிறது.

முதலில் இலக்கியம் பன்முகம் கொண்டு இயங்குவது என்பதும் அறமற்ற கொலைகளை நியாப்படுத்துவதும் ஒன்றல்ல. இலக்கியம் நிச்சயம் போலீஸ்காரர்களின் நிர்ப்பந்தங்களை பேசும். அவர்களின் வக்கிரங்களை பேசும். இயலாமையை பேசும். ஆளுவோரின் மனநிலையை பேசும். இறக்கமற்ற அரசியல் தர்க்கத்தை பேசும். ஏன் திருடர்களின் கொடூர முகங்களையும் பேசும். ஆனால் ஒரு போதும் இலக்கியம் அதிகாரம் கொலைகளை அறங்கேற்றுவதை மெச்சாது. அதன் அவலத்தை, மானுட தோல்வியைத்தான் அது பேசும். தால்ஸ்தோய், தாஸ்தாவ்ஸ்கி முதல் கார்லோஸ் ஃபூயண்டஸ், மரியோ வர்காஸ் லோஸா வரை, சால் பெல்லோ முதல் கர்ட் வொன்னகட் வரை யாருடைய ஆக்கத்தை வேண்டுமானால் எடுத்து வாசிக்கலாம். மறுபக்கதின் மறுபக்கத்தின் மறுபக்கம், பூனையின் பசி, புலியின் ரத்த வெறி எதை பேசினாலும் இலக்கியத்தின் இயக்கம் மனிதனின் ஆன்ம வேட்கையை தூண்டுவதுதான். அதிகாரத்திற்கு சாமரம் வீசுவது அல்ல.

ஆனால் நம்மாளின் பிரச்சினையே வேறு. அவர் என்ன புரிந்துகொள்கிறார் என்றால், பாவம் போலீஸ்காரர்கள்தான் வேறு என்ன செய்வார்கள். திருட்டு அதிகமானால் அரசாங்கத்திற்கு கெட்ட பெயர் வரும். எல்லா திருட்டையும் போலீஸால் தடுக்க முடியாது (திருட்டுப் பசங்க என்ன சொல்லிட்டா திருடராங்க?). பல நிர்ப்பந்தங்களுக்கு நடுவில் ஐந்து பேரை சுட்டுக்கொல்லச் சொன்னால் முடியாது என்றா சொல்ல முடியும்?

அதனால் என்ன செய்கிறார், “குடிமகனாகவும்” “எழுத்தாளனாகவும்” உண்மையை விசாரிக்கிறார். “இந்தத் துப்பாக்கிச்சூடு விஷயத்தில் ஒரு சாதாரணக் குடிமகனாகவும், எழுத்தாளனாகவும் நான் உண்மையை அறிந்துகொள்ள முயன்றேன்.” அடேயப்பா! மனித உரிமைக்காரர்களெல்லாம் பத்து பேராகப் போய் போலீஸிடம் வாதாடி பொதுமக்களிடம் விவாதித்து ஏதேதோ செய்வதை இப்படி எழுத்தாளன் சும்மா உட்கார்ந்தமானிக்கு செய்கிறார் என்று பாருங்கள் (கொஞ்சம் மாமல்லன் பாதிப்பு வருகிறது). அப்படி அவர் என்ன உண்மையை கண்டு பிடித்தார்?

வங்கிக் காமிராவில் காவல் துறையின் ரகசிய பதிவுகளில் உள்ள ஒரு முகம் பதிவாகியுள்ளது. அதை வெளியிடுகிறது. அநேகமாக ஒரு பாலியல் தொழிலாளியிடமிருந்து துப்பு கிடைக்கிறது. போலீஸ் சென்று அவர்களை கைது செய்து கூட்டிச்செல்கிறது. அப்போது மேலிடத்திலிருந்து உத்தரவு வந்தது. “திருப்பிக் கொண்டுவந்து அறைக்குள் குப்புற வீழ்த்தி சுட்டுத்தள்ளியது. இந்தச் சித்திரம் உண்மையாக இருக்கலாமென நான் நினைக்கிறேன்.” இப்படியாக முடிகிறது உண்மையறிதல்.

இதுதான் உண்மையென்றால் அற உணர்வு பொங்கி எழவேண்டாமா இந்த அநீதிக்கு எதிராக? பாங்கில் பணம் திருடியதற்காக உயிரையே பறிக்க முடியுமா என்று ஒரு நாகரீக மனம் பதற வேண்டாமா? சேசே. அதெல்லாம் ஒற்றைப்பார்வையாளர்களின் உணர்ச்சிகள். எழுத்தாளன் மறுபக்கம் பார்ப்பவனல்லவா. பார்க்கிறார் ஜெயமோகன்,

காவல்துறையால் திருட்டுகளை மொத்தமாக தடுக்க முடியாது. அதனால் திருடர்களுக்கும் காவல்துறைக்கும் புரிதல் இருக்கிறது. தீவிரவாதிகளுக்கும், அரசுக்கும் கூட ஒரு புரிதல் இருக்கிறது. இந்த அளவு சட்டத்தை மீறிக்கொள்ளுங்கள். நாங்கள் விட்டுவிடுவோம். அவ்வப்போது எங்களுக்கும் சில ஆட்களை பிணையாகக் கொடுங்கள். நாங்கள் அதை வைத்து எங்கள் வேலைக்குக் கணக்குக் காட்டிக்கொள்கிறோம். இந்த உடன்படிக்கையில் சிக்கல் எப்போது வருகின்றது என்றால் எல்லைகள் மீறப்படும்போது. இந்த பீஹார் திருடர்கள் அடிக்கடி திருடத் தொடுங்குகிறார்கள். அவர்களை முறைப்படி கைது செய்து வழக்குப் போட்டால், ஜாமீன் வாங்கிக்கொண்டு தப்பித்து பீஹார் போய்விடுவார்கள். அங்கே போய் பிடிக்க முடியாது, அந்த தைரியத்தில் அனுமதித்த அளவுக்கு அதிகமாக திருடுகிறார்கள். அவர்களை எச்சரிக்கவேண்டுமென்றால் வேறு என்ன வழி? ஐந்து பேரை சுட்டுத்தள்ளினால்தான் மற்ற பீஹார் திருடர்களுக்குப் புரியும். தமிழ்நாட்டில் திருடக்கூடாது என்று. “அதாவது பிகாரி கொள்ளையர்களை தண்டிக்கவேண்டுமென்றால் சுட்டுக்கொலைசெய்யவேண்டும், வேறு எதுவுமே நடைமுறையில் சாத்தியமல்ல. இதுவே யதார்த்தம்.”

இப்படி யதார்த்தத்தை புரிந்துகொள்வதுதான் இலக்கியம். அதைவிட்டுவிட்டு மனித உயிரின் மதிப்பு, சமூக ஏற்றத்தாழ்வு, சுரண்டலின் மீது எழுப்பப்படும் சொத்துரிமை, போலீஸ்காரர்களை வேட்டை நாய்களாக்கும் ஆளும் வர்க்கம் இதையெல்லாம் குறித்து யோசித்தால் இந்த மறுபக்கத்தின் மறுபக்கம் புரியுமா? “ஓர் எழுத்தாளனாக நான் என்ன செய்யவேண்டும்? எது சரி எது தவறு என சொல்வதற்கு முன்னால் உண்மையில் என்ன நடக்கிறது என்பதை அல்லவா புரிந்துகொள்ளவேண்டும்? மனித உரிமைக்காகத் திருட்டை அனுமதிக்க முடியுமா? இல்லை, நடைமுறைத் தேவைக்காக சட்டத்தை ரத்துசெய்யமுடியுமா? நான் இந்த தர்மசங்கடப்புள்ளியை முதலில் முன்வைக்கவேண்டும். அதில் இருந்து மேலே செல்லமுடிந்தால் செல்லவேண்டும். மாறாக, இந்த மனித உரிமையாளர்களின் மேலோட்டமான வாதங்களை ஏற்று நானும் கோஷமிட்டால் உங்கள் எதிர்பார்ப்பு நிறைவேறும். ஆனால் அதற்கு எழுத்தாளனாகிய நான் எதற்கு? அதைத்தான் அவர்களே செய்கிறார்களே?”

சரி, இப்போது எழுத்தாளினின் சிறப்பான இடத்தையும், இலக்கியத்தின் புனிதப் பணியையும் கூறியாகிவிட்டது. போலீஸ் எப்படித்தான் பீஹாரிகள் திருடுவதை நிறுத்த முடியும்? நாலு பேரை கொன்றால்தான் என்ற “தர்ம-சங்கடத்தை” புரிந்துகொண்டு மேலே செல்லவேண்டியது இலக்கியம். அதற்கு மேற்படியில் எதற்கும் நாலு பீஹாரிகளை அவ்வப்போது தர்ம அடிபோட்டு கொன்றால் திருட மாட்டார்கள் என்ற தர்ம-சங்கடத்தையும் இலக்கியம் சந்திக்கும். இப்படியெல்லாம் சொன்னால் போலீஸ் சுட்டது நியாயம் என்று சொல்கிறீர்களே என்று மனித உரிமை கும்பல் திட்டினால் என்ன செய்வது? எனவே கடைசியில் முன் ஜாமீன். அதுதான் மாஸ்டர் ஸ்ட்ரோக். அதன் பிறகு யார் ஜெயமோகனை விமர்சித்தாலும் அவர்கள் “இலக்கியத்தின்” நுட்பம் தெரியாதவர்கள் ஆகிவிடுவார்கள் அல்லவா?

“உண்மை முக்கியம் என நினைத்து நான் இதில் உள்ள உண்மையைப் பேசப்போனால் அது மனித உரிமையாளர்களால் விரும்பப்படாது. நான் ’பிற்போக்கானவன்’, ‘சமூக அமைப்பின் குரலாகப் பேசுபவன்’, ‘மனிதாபிமானமில்லாதவன்’ என்றெல்லாம் அவர்கள் சொல்வார்கள். அவர்களுக்கெல்லாம் விளக்கம் அளித்தே நான் ஓய வேண்டியிருக்கும்.
இந்தக் கட்டுரையில் நான் ஒற்றைப்படை நிலைப்பாடு எடுக்காத காரணத்துக்காகவே என்னென்ன வசைகள் வருகின்றன என்று கவனியுங்கள். இங்கே எழுத்தாளனை அவனுடைய படைப்புகளை வாசிக்காத ஒரு பெரும் கும்பல் எப்போதும் வசைபாடிக்கொண்டே இருக்கிறது.”

நானும், இதைப்படித்து லைக் போடும், ஆதரித்து கமெண்ட் போடும், பகிர்ந்து கொள்ளப்போகும் அனைவரும் எழுத்தாளனை, படைப்புகளை புரிந்துகொள்ளாத கும்பலில் சேர்ந்துவிடும் மோடி மஸ்தான் வித்தையும் நிகழ்ந்துவிட்டது.

இலக்கியம் எந்த காலத்திலும் இவ்வளவு கேவலப்பட்டதில்லை!

யூமா வாஸுகி ஒரு சிறந்த எழுத்தாளர். கவிதைகள், சிறுகதைகள், நாவல்கள் என பல நல்ல படைப்புகளை தந்தவர், லெளகீக வாழ்க்கையில் சகல வசதிகளையும் அதிகரித்துக்கொண்டு இலக்கியமும் செய்யும் சாமர்த்தியம் இன்றி இலக்கியத்தின் அழைப்புக்காக லெளகீக வாழ்க்கையை புறந்தள்ளி அலையும் தீவிர மனநிலை கொண்டவர். அவர் வேளச்சேரி கொலைகளுக்கு நிகழ்த்திய எதிர்வினையை அ.மார்க்ஸின் வார்த்தைகளில் படியுங்கள். அவர் தொலைபேசியில் மார்க்ஸைக் கூப்பிட்டு அழுதிருக்கிறார். அவருக்கெல்லாம் இன்னமும் “இலக்கியம்” புரியவில்லையோ?


பதிவு-2

ஜெயமோகனின் வேளச்சேரி கொலைகள் பற்றிய கட்டுரையை படித்ததில் நானும் உணர்ச்சிவசப்பட்டு, நான் அதற்கு முந்தைய குறிப்புகளில் சொன்னபடி உரையாடல் போக்கை கடைபிடிக்காமல் கோபமாக எழுதிவிட்டேன் என்று ஒரு நண்பர் சொன்னார். அதில் என் நடை சோபிக்கவில்லை என்றும், இல்லை தெளிவாகத்தான் இருக்கிறது என்றும், நானும்கூட இப்படிப்பட்ட எதிர்நிலை அணுகுமுறையை (polemical approach) மேற்கொள்ளக் கூடாது என்றும் எதிர்வினைகள் வந்தன. அங்கு வந்த சில கேள்விகளும் சில விஷயங்கள் தெளிவாகக் கூறப்படவில்லையோ என்ற சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தின. சரி மீண்டும் ஒருமுறை வேறுமாதிரி எழுதிப்பார்க்கலாம் என்று முடிவு செய்துவிட்டேன். இதோ ஜெயமோகனின் வாக்குமூலம்- Take-2. (அவசியமிருந்தால் அடுத்த டேக்கிற்கும் போகலாம்.)

பல படைப்பாளிகளும் சுட்டிக்காட்டியிருப்பதுபோல, ஜெயமோகனும் தான் இரண்டு தளங்களில் இயங்குவதை சுட்டுகிறார். 1) குடிமகன், 2) எழுத்தாளன். ஒரு குடிமகன் என்ற தளத்தில் அவருக்கு குடியுரிமை, மனித உரிமைகள் ஆகியவற்றின் முக்கியத்துவம் புரிகிறது. அதனால் அவர் மனித உரிமைகளுக்காக போரிடுபவர்களை வணங்கி நிற்கிறார். ஆனால் எழுத்தாளன் என்ற முறையில் அவர்களைப் போன்றே அவர் நிலைபாடு எடுக்க முடியாது. எழுத்தாளனுக்கு கூடுதலாக கடமைகள் இருப்பதாக அவர் நினைக்கிறார். அது எந்த ஒரு பிரச்சினையிலும் மறுதரப்பை பார்ப்பது என்பதுதான் அது. மறுதரப்பின் மறுதரப்பின் மறுதரப்பு என்று அது எல்லையற்று நீள்கிறது.

பொதுவாக இந்த குடிமகன்/ எழுத்தாளன் பிரிவை எப்படிப் பார்ப்பார்கள் என்றால் குடிமகன் குடியுரிமை, சட்டம், சமூக ஒழுங்கு என்ற அளவில் நின்றுவிடுவான். எழுத்தாளன் அல்லது இலக்கியம் அதையும் கடந்து அதிருப்தியின் களங்களில் இயங்குவது இயல்பு. அதாவது குடிமகன் உடனடி லெளகீக ஏற்பாடுகளின் பாதுகாப்பில் திருப்தியுறுவான். எழுத்தாளனோ இலட்சியங்களை அடுத்து கட்டத்திற்கு எடுத்துச் செல்பவன் அதனால் அவன் சுலபத்தில் திருப்தியடைய முடியாது. இதை சிறப்பாக விளக்கும் கட்டுரை ஒன்றைச் சொல்லவேண்டும் என்றால், சுசி தாரு என்ற கல்வியாளர்/விமர்சகர் எழுதிய “Citizenship and its Dicontents” என்ற கட்டுரையை சொல்லலாம். இது
A Question of Silence: The Sexual Economies of Modern India, Edited by Mary E. John and Janaki Nair என்ற நூலில் இடம்பெற்றுள்ளது. அதில் அவர் சரோஜ் பதக் என்ற குஜராத்தி எழுத்தாளரின் வாழ்வையும், எழுத்தையும் இந்தக் கோணத்தில் பரிசீலிக்கிறார். நான் ஒரு தமிழ் கட்டுரையில் இதை குடியுரிமைப் பிரக்ஞை x அதிருப்திப் பிரக்ஞை என்று எழுதியிருந்தேன். பார்க்க: http://www.shobasakthi.com/shobasakthi/?p=556

வேளச்சேரி சம்பவத்தில் மனித உரிமை ஆர்வலர்கள், போலீஸ்காரர்கள் எப்படி இரக்கமின்றி கொலை செய்தார்கள் என்பதை மட்டுமே பேசுவார்கள். அதற்கான நீதி வேண்டும், சம்பந்தப்பட்ட போலீஸ் அதிகாரிகளை தண்டிக்க வேண்டும் என்றுதான் சொல்வார்கள். ஆனால் இலக்கியவாதியின் பணி அதைவிட சிக்கலானது. அவன் அந்த போலீஸ்காரர்களின் நிர்ப்பந்தங்களையும் புரிந்துகொள்வான்; அவர்களுக்குக் கட்டளையிடும் ஆட்சியாளர்களின் மனோவியலையும் புரிந்துகொள்வான். அதனால் அவனுக்கு இந்தப் பிரச்சினையின் தீர்வு சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரிகளை தண்டிப்பதுடன் நின்றுவிடாது; அதையும் தாண்டி சமூகத்தில் புரையோடியிருக்கும் பிரச்சினைகளை குறித்து அதிருப்தி கொள்ளும் மனம் செயல்படத் துவங்கும். அவனுடைய புதினத்தில் போலீஸ் கான்ஸ்டபிள், துப்புக்கொடுக்கும் பாலியல் தொழிலாளி, பீஹார் தொழிலாளர்கள் மற்றும் திருடர்கள், அவர்கள் சமூகப் பின்னணி, போலீஸ் உயரதிகாரி, வணிகர்கள், ஊடக பிரமுகர்கள், அரசியல்வாதிகள், உயர் அதிகார வர்க்கம் அனைவரது பார்வைக்கோணங்களும் பலங்களும், பலவீனங்களும் விரியும். அவனுடைய புதினம் இந்தக் கொலகளின் பின்னே இயங்கும் சமூக இயந்திரத்தின் கொடூர அம்சங்களை இருள்வெளிகளை கண்டறியும். அதிகாரத்தையும், சொத்துக்களையும் நோக்கி மனிதனை செலுத்துவது எது? அந்த விசைகள் சமகாலத்தில் எந்த வடிவங்களில் இயங்குகின்றன என்பதை அவன் புதினம் அலசிப் பார்க்கும். இச்சையின் எத்தகு மாய வடிவங்கள் அதிகார வெறிக்கும், சொத்து குவிப்பிற்கும் இட்டுச்செல்கின்றன என்றெல்லாம் ஆராயும். யோசாவின் Conversation in the Cathedral படித்திருக்கிறீர்களா? அதை யாரும் தமிழில் மொழிபெயர்க்கக் கூடாதா என்று மனம் ஏங்குகிறது.

தாஸ்தோவ்ஸ்கியின் குற்றமும் தண்டனையும் நாவலை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். ராஸ்கோல்நிக்காவ் முதலில் என்ன முடிவு செய்கிறான்? உண்மையான தேவையுள்ள, மேம்பட்ட குணங்களுடைய சமூக மனிதன் அவன் தேவைக்காக அனாவசியமாக செல்வத்தை பதுக்கி வைத்திருக்கும் கீழ்மைக் குணமுடைய ஒருவரை கொன்றுவிட்டு செல்வத்தை கைப்பற்றலாம் என்று நினைக்கிறான். தத்துவரீதியாக இந்த செயல் நியாயமானது என்று நம்பத் தொடங்குகிறான். ஆனால் அந்தக் கொலையை செய்த பிறகு அவன் மனம் அதன் குரூரத்தை உணர்கிறது. குற்ற உணர்ச்சி அவனை பீடித்து ஆட்டுகிறது. நாவல் கலையின் சிகரமென போற்றப்படும் அந்த நாவலில் மறுபக்கத்தின் மறுபக்கத்தின் மறுபக்கம் விரியும் விதத்தில் படிக்கும் வாசக மனம் நெருப்பில் புடம்போடப்பட்டு விகசிக்கும் அற்புதம் அல்லவா இலக்கியத்தின் மேன்மை? கேரளாவில் நக்ஸலைட் போராளி வர்கீஸை மேலதிகாரிகளின் உத்தரவின் பேரில் சுட்டுக்கொன்ற ராமச்சந்திரன் நாயர் இருபத்தியெட்டு ஆண்டுகள் மனம் புழுங்கி பின் தன் குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டு மேலதிகாரிக்கும் தண்டனை வாங்கிக் கொடுத்தாரே, அங்கேதானே செயல்படுகிறது இலக்கியத்தின் தார்மீகம்?

சுருக்கமாகச் சொன்னால் சட்டம், குடியுரிமை, மனித உரிமை சொல்லாடல்களுக்கும் இலக்கியத்திற்கும் வேறுபாடு இங்கேதான் இருக்கிறது. அவற்றினால் மனித உரிமைகளை மீறும் போலீஸ்காரர்களுக்கு தண்டனை வாங்கித்தரத்தான் முடியும். இலக்கியத்தால் அதிகார வர்க்கத்தின் மனோவிகாரங்கள், சமூக அமைப்பில் உறைந்திருக்கும் வன்முறை ஆகியவற்றையும் வெளிப்படுத்தி அந்த போலீஸ்காரர்களுக்கு பின்னாலும் அதே குடியுரிமை, சொத்துரிமை நலன்கள்தான் செயல்படுகின்றன என்ற முரண்பாட்டை சுட்டிக்காட்ட முடியும். மனித உரிமை ஆர்வலர்களும், இலக்கியவாதிகளும் பிரியும் எல்லை பரிகாரம் என்ன என்பதை சிந்திப்பதில்தான், அதில் மனித உரிமை வாதிகள் உடனடி எல்லையுடன் நிற்பார்கள். இலக்கியவாதிகள் குற்றத்தின் அடி ஆழத்திற்கு சென்று ஆன்ம பரிசோதனை செய்வார்கள்.

ஆனால், தோழர்களே, நன்றாக கவனியுங்கள். காவலர்கள் திருடியதாக கூறப்படுபவர்களை விசாரணையின்றி நேரடியாக சுட்டுக்கொல்வதை மனித உரிமைக்காரர்கள், இலக்கியவாதிகள் இருவருமே கண்டிக்கத்தான் செய்வார்கள். அதற்கு என்ன தீர்வு என்பதில்தான் இருவரும் வேறுபடுவார்கள்.

“கொல்வதைத்தவிர வேறு வழியில்லை” என்ற மறுபக்கம் இலக்கியம் விசாரணை செய்யும் மறுபக்கம் அல்ல. பாமரத்தனமும், சர்வாதிகார இச்சையும் வாசம் செய்யும் பக்கம் அது (ஜெயகோகன் வாசகர் நிர்மல் எவ்வளவு பணிவாக, அழகாக அதை சுட்டிக்காட்டியுள்ளார் என்பதை இந்த சுட்டியில் பாருங்கள்: http://www.jeyamohan.in/?p=25885 . அந்த டீக்கடை பேச்சின் சாத்தியம் (“இவனுகள போட்டுத்தள்ளுனாதான் அடங்குவாங்க”) மானுட நாகரீக மேம்பாட்டிற்கு எதிரான பக்கம். அங்கே இலக்கிய வேட்கை செத்துப்போன அதிகார மமதை நிறைந்த சாணக்கிய மனம்தான் போகும். நல்லவர்கள் போகமாட்டார்கள். எனவே “விசாரணையின்றி கொல்லக்கூடாது என்ற இலட்சியத்திற்கும்” “விசாரணையின்றி கொன்றாகவேண்டும் என்ற யதார்த்திற்கும்” இடையில் ஜெயமோகன் கட்டி எழுப்பும் முரண்பாடு அல்லது இருமை எதிர்வும், அதில்தான் இலக்கியம் வாசம் செய்கிறது என்பதும் இதுவரை உள்ள இலக்கியக் கோட்பாடுகளில் கேள்விப்படாதது. வேண்டுமானால் இன்று தமிழகம்/கேரளா/இந்தியா அல்லது உலகில் உயிருடன் இருக்கும் பெரும் படைப்பாளிகள், விமர்சனக் கோட்பாளர்கள் அனைவருக்கும் எழுதிக்கேட்போம். இதற்கென்று ஒரு குழு அமைப்போம். நிதி திரட்டி சர்வதேச அளவில் பேட்டிகள் எடுப்போம். ஜெயமோகனும், அவர் வாசகர்களும் தயாரா?

அடுத்து ஒரு குடிமகன் என்ற அளவிலாவது கொல்லத்தான் வேண்டும் என்ற “யதார்த்தவாத நிர்ப்பந்தத்தை” ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமா என்று பரிசீலிப்போம். இங்கேதான் பிரச்சினை மிகவும் மோசமாக இருக்கிறது. பீஹாரிலிருந்தும், பிற வட மாநிலங்களிலிருந்தும் ஏராளமான ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்கள் தமிழக்த்திற்கு இறக்குமதி செய்யப்பட்டுள்ளார்கள். அதேபோல தமிழர்களும் பல மாநிலங்களில் இருக்கலாம். இவர்கள் ஏன் இப்படி மாநிலம் விட்டு மாநிலத்திற்கு ஏற்றுமதி/இறக்குமதி செய்யப்படுகிறார்கள் என்றால் மொழி வித்தியாசம் காரணம். அவர்களுக்குத் தெரியாத ஊரில் ஆடு மாடுகளைப் போல கொட்டில்களில் அடைபட்டு வாழ்வது சுலபம். ஒரு ghetto போல அவர்களை வைத்துவிட்டால் வேலை வாங்குவது சுலபம், அதிக நேர உழைப்பு, குறைந்த ஊதியம் இதில்தானே முதலீட்டியத்தின் ஆதார மூச்சு இருக்கிறது. இதற்காகத்தான் இந்த ஏற்றுமதி இறக்குமதி நடக்கிறது. அதே சமயம் அவர்கள் குற்றத்தில் ஈடுபடக்கூடியவர்கள் என்ற பீதியை ஏற்படுத்தி உள்ளூர் சமூகத்திலிருந்து அவர்கள் அந்நியப்படுத்தப்படுகிறார்கள். அதனால்தான் வேளச்சேரி கொலைகளுக்குப் பிறகு அவர்களைப் பற்றிய கணக்கெடுப்பும், கண்காணிப்பும் நிகழ்கிறது.

ஜெயமோகன் ஒரு குடிமகனாக இதைப்பற்றி பேசுவதில்லை, அதற்குப் பதிலாக திருச்சி ராம்ஜி நகரில் இருந்த கும்பல் போல பீஹாரிலும் உள்ள தொழில்முறை திருட்டு சமூகங்களைப் பற்றி பேசுகிறார். இவர்களது செயல்முறை வித்தியாசமானது. இவர்கள் எந்த ஊரிலும் தங்க மாட்டார்கள். ஒரு கொள்ளையினைச் செய்துவிட்டால் உடனே கிடைத்த வாகனங்களில் ஐநூறு கிலோமீட்டராவது தள்ளிச் சென்று விடுவார்கள். இவர்கள் ஒரு வங்கியை சென்னை புறநகரில் கொள்ளையடித்தால் அடுத்த நாள் பெங்களூரில்தான் இருப்பார்கள். குறைந்த பட்சம் ராம்ஜி நகர் அணுகுமுறை அதுதான் என்று நான் விசாரித்த அளவில் சொல்ல முடியும். வீடு எடுத்து தங்கி சுற்றுப்புறத்தில் ஒவ்வொரு வங்கியாக கொள்ளை அடித்துக்கொண்டு இருக்க மாட்டார்கள்.

எப்படியோ, தொழிலாளர்களோ அல்லது தொழில்முறை திருடர்களோ. போலீஸ் அவர்களைப் பிடித்தால் என்ன செய்யும்? விசாரணை. போலீஸ் விசாரணை என்பது மரணத்தை விட கொடுமையானது என்பது குழந்தைக்கும் தெரியும் (எத்தனை படங்களில் பார்க்கிறார்கள்). அந்த விசாரணையில் உண்மையிலேயே திருட்டுக்கும்பலாக இருந்தால் வேறு எத்தனை குழுக்கள் கிளம்பி வந்துள்ளன போன்ற தகவல்கள் கிடைக்கும். எப்படியும் ஒரு குழுவை பிடித்த உடனேயே மற்றவர்கள் ஓடி விடுவார்கள். சிறுது காலம் வர மாட்டார்கள். தமிழகத்தில் எத்தனை வங்கிக் கிளைகள் செய்ல்படுகின்றன? ஒரு ஆண்டில் எவ்வளவு திருட்டு நடக்கிறது? நிலமை என்ன கட்டுக்கடங்காமலா போய்விட்டது? மேலும் பதினான்கு இலட்ச ரூபாய் திருட்டு என்பதெல்லாம் என்ன நாட்டையே சீர்குலைத்து விடுமா? வங்கியில் நடக்கும் ஊழலே ஆயிரக்கணக்கான கோடிகளை எட்டுமே? அது தவிர விஜய் மல்லையாக்கள் வேறு இருக்கிறார்களே? அதிலெல்லாம் சீர்குலையாத பொருளாதாரமா இந்தச் சிறு கொள்ளையர்களின் சில்லறைத் திருட்டினால் நிகழப்போகிறது? கொள்ளை நடந்தவுடனேயே எல்லா செய்தித்தாள்களிலும் வங்கிகளின் பாதுகாப்பில் காட்டப்படும் மெத்தனப் போக்கு சுட்டிக்காட்டப்பட்டதே? ஒரு குடிமகனாக ஜெயமோகன் அதையெல்லாம் படிக்க வேண்டாமா? எந்த அடிப்படையில் கொல்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்ற முடிவுக்கு வருகிறார்?

இங்குதான் எனக்கு ஜெயமோகனை எப்படி பகுப்பது என்பதில் சிக்கல் வருகிறது. அவருக்கு படைப்பெழுத்தில் உள்ள கணிசமான திறமை அனைவரும் அறிந்தது. மாடன் மோட்சம் கதையின் பலவீன்ங்களை விமலாதித்த மாமல்லனின் விமர்சனம் நிறுவிய பிறகும், அவரது எழுத்துக்களில் ஆங்காங்கே தென்படும் படைப்பாற்றல் புறக்கணிக்கத்தக்கதல்ல. எந்த காரணத்தினால் பேச மாட்டேன், பேச மாட்டேன் என்று கூறிக்கொண்டே அரசியல் பேசுகிறார்? அறியாமையால் அகம்பாவம் பிடித்து எதையாவது எழுதி மாட்டிக்கொள்கிறாரா? அல்லது இப்படியெல்லாம் பிற சிந்தனையாளர்களை சீண்டிவிட்டால் தன்னைப்பற்றி எழுதுவார்கள் என்ற மனச்சிக்கலுக்கு ஆட்பட்டிருக்கிறாரா? சிறு குழந்தைகளை சிறுது நேரம் கவனிக்காமல் விட்டால் கவனத்தை ஈர்ப்பதற்காக அழுவார்கள், எதையாவது போட்டு உடைப்பார்கள். அது போன்ற மனோபாவத்தினால் தான் தொடர்ந்து சர்ச்சைக்கு ஆட்பட வேண்டும் என்று நினைக்கிறாரா? அல்லது ஏதோ வலதுசாரி/ அரசு நிறுவனங்களில் தொடர்பு வைத்துக்கொண்டு இப்படியெல்லாம் எழுதினால் எவ்விதமான எதிர்வினைகள் வருகின்றன, மனித உரிமைகளுக்காக எத்தனை பேர் பேசுகிறார்கள் என்பதை புள்ளிவிவரம் சேகரித்துத் தருகிறாரா? காமடி பீஸா, வில்லனா? உண்மையிலேயே விவாதத்திற்குரியது அது.

ஒன்று மட்டும் நிச்சயம். இந்தியா முழுமையாக தன்னை கட்டற்ற முதலீட்டிய ஆட்டத்திற்குள் ஈடுபடுத்திக்கொள்ள தயாராக இருக்கிறது. அதற்கு இங்குள்ள இயற்கை வளங்களையும், மனித ஆற்றலையும் மிகக் குறைந்த விலையில் சுரண்டி எடுப்பது அவசியம். இச்செயல்பாட்டிற்கு பெரிய தடையாக இருப்பவர்கள் மனித உரிமை ஆர்வலர்கள், மாவோயிஸ்டுகள் போன்ற இடது சாரி அமைப்புகள்/சிந்தனையாளர்கள், தன்னார்வ குழுக்கள். அதற்கு அடுத்த கட்டத்தில் உள்ள சவால் வசதியான நகர்புற, படித்த சுதந்திரவாதிகளும் இவர்களுக்கு ஆதரவாக செயல்படத் துவங்குவார்களா என்பதுதான். மனித உழைப்பும், பழங்குடியினர் இருப்பிடம் போன்ற ஆதார வளங்களும் நியாமின்றி சுரண்டப்படக்கூடாது என்பதற்காக படித்த நகர்புற சுதந்திரவாதிகளும் போராடும் நிலையை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்பதுதான் அருந்ததி ராய், அ.மார்க்ஸ், ஞாநி உள்ளிட்ட என் போன்றோரின் நிலைபாடு. அப்படி நடக்கக்கூடாது நவீன முதலீட்டிய இந்தியாவின் வளர்ச்சிக்காக ஆதிவாசி/உழைக்கும் மக்கள் தொகுதிகள் தியாகம் செய்யப்படவேண்டும் என்று நினைக்கும் வலதுசாரி மனோபாவத்திற்கு ஆதரவாகத்தான் காங்கிரஸ், பிஜேபி, சிதம்பரம், நரேந்திர மோடி உள்ளிட்ட அனைத்துக் கட்சிகளும் ஜெயமோகன் போன்ற வலதுசாரி தேசியவாதிகளும் செயல்படுகிறார்கள் என்றும் தோன்றுகிறது.

இலக்கியத்தின் பேரால் இலக்கியத்திற்கு தொடர்பற்ற அரசியல் தர்க்கத்தை ஜெயமோகன் நியாயப்படுத்துவது சாதாரணமாக புறக்கணிக்கத்தக்க விஷயமல்ல. இது ஒரு முக்கியமான வரலாற்றுத் தருணம். அவர் ஏதோ இலக்கியவாதி என்று நம்பி, அவர் கதைகளை படித்து புல்லரித்து அவர் பின்னால் செல்லும் தோழர்கள் அவருடைய சிந்தனைகளின் பாதையின் இறுதியில் மனித உரிமைகளையும், குடிமை உரிமைகளையும் முற்றிலும் மறுக்கப்போகும் ஏதேச்சதிகாரம் காத்திருப்பதை புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இவ்வளவு சொன்ன பிறகும் இது தனி மனித விரோதம், அவர் மேல் காழ்ப்பு, இடது சாரி பிறழ்வு என்றெல்லாம் நினைத்துக் கொள்பவர்களுக்கு எதிர்காலம் அனைத்தையும் புரிய வைக்கும். ஜெயமோகனே தெரியாத்தனமாக வீம்பிற்காக இதையெல்லாம் எழுதிக்கொண்டிருந்தால் பேசாமல் உண்மையான இலக்கியவாதியாக மாறி இந்த அரசியல் எல்லாம் வேண்டாம் என்று செயல்பட்டால் காலத்தின் பழியிலிருந்து தப்பிக்கலாம் என்றுதான் சொல்லத்தோன்றுகிறது.

(இந்தக்கட்டுரையில் குடிமகன், எழுத்தாளன் போன்ற சொற்களிலும் வேறு வினைமுற்றுகளிலும் ஆண்பால் விகுதிகள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. பொதுவாக இவற்றைத் தவிர்க்க முயற்சிப்பேன் என்றாலும், ஜெயமோகன் எழுத்தை ஒட்டி எழுதுவதால் இவற்றை பயன்படுத்தியுள்ளேன்)


பதிவு-3


(நண்பர்களே! “விடுங்கள் ராஜன்-ஏன் இதையே எழுதிக்கொண்டு” என்று ஆயாசமடையாமல் படியுங்கள். எழுத, எழுதத்தான் தெளிவு பிறக்கும்; பேச பேசத்தான் தீர்வு வரும். ஒரு நல்ல ஆய்வுக் கட்டுரை 4000 வார்த்தைகளாவது இருக்கவேண்டும். என்னுடைய மூன்று குறிப்புகளும் சேர்த்தாலும் அவ்வளவு வராது. இந்த மூன்றாவது குறிப்பை தங்கள் ஆதர்ச எழுத்தாளருக்காக, அவர் சிந்தனைகளை ஏற்காத பலர் பங்குகொள்ளும் திரியில் வந்து, புனை பெயரிலும், நிஜப்பெயரிலும் கருத்துக்களை பதித்த உரையாடல் மாண்பிற்காக, ஜெயமோகன் வாசகர்களுக்கு சமர்ப்பிக்கிறேன். இந்த குறிப்பின் அணுகுமுறை தர்க்கம் சார்ந்தது என்றாலும் எளிமையாக எழுத முயற்சிக்கிறேன்; ஆனால் கவனமாக படிக்கவேண்டும் ஜெயமோகனின் வரிகள் இட்டாலிக்ஸில் தரப்பட்டுள்ளன)

தமிழில் தர்க்கம் என்பது தமிழ் சினிமா நகைச்சுவைக்காட்சிகளில்தான் சிறப்பாக வெளிப்படுகிறதோ என்று தோன்றுகிறது. வாழைப்பழ ஜோக்கில் “ஒன்றும் இதுதான், இன்னொன்றும் இதுதான்” என்று சாதிப்பது எவ்வளவு சுவாரசியமான தர்க்கச்சிக்கல்! மற்ற பல சமயங்களில் உணர்ச்சி தர்க்க செயல்பாட்டை தடுத்துவிடுகிறது. ஜெயமோகனுக்கு தர்க்கம் சரியாக வருவதில்லையென்றாலும், மிகவும் பிடிக்குமென்று நம்புகிறேன். விஷ்ணுபுரம் இரண்டாவது சர்க்கமான ஞானசபை விவாதத்தை எவ்வளவு சுவாரசியமாக எழுதியிருப்பார். படிக்க, படிக்க தெவிட்டாத அற்புதமான பக்கங்கள்.

மூன்று வியக்திகளில் இருப்பை அணுகுவோம். முதலாவது, அனுமானம். இது போதுமான நேரடி புலன் அனுபவமின்றி செய்யும் யூகம் அல்லது கொள்ளும் மனச்சித்திரம். இரண்டாவது பிரத்யட்சம். இது நம் புலன்களுக்கு அகப்படுவது. மூன்றாவது தர்க்கம். நம் சிந்தனை மற்றும் செயல்களை வழிநடத்துவது.

இந்த இடத்தில் விஷ்ணுபுரம் ஞானசபையில் செய்வது போல எனது பிடகங்களை கூறிவிட வேண்டும். பெயர் உதிர்க்கிறேன் என்றோ, என்னை பெரிதுபடுத்திக் காட்டிக்கொளவதற்கோ என்று நினைக்காதீர்கள். நாலு புத்தகம் படித்ததால் யாரும் பெரிய ஆளாகிவிடமுடியாது. என்ன எழுதுகிறார்கள், எப்படி எழுதுகிறார்கள், எப்படி செயல்படுகிறார்கள் என்பதில்தான் அவர்கள் வாசிப்பு துலக்கமுறவேண்டும். இல்லாவிட்டால் ஒருவர் எத்தனை நூல்கள் படித்துள்ளார் என்பதற்கும், எத்தனை உள்ளாடைகள் வைத்துள்ளார் என்பதற்கும் சமூகரீதியாக ஒரே அளவிலான முக்கியத்துவம் அல்லது முக்கியமின்மைதான் இருக்க முடியும். என்னுடைய எழுத்துக்கள் எல்லாமே சார்ல்ஸ் சாண்டர்ஸ் பர்ஸ் என்ற அமெரிக்க தத்துவியலாளர், குறியியக்கத் தத்துவத்தின் மூல ஆசானின் சிந்தனைகளின் அடிப்படையில் உருவாவது. நான் பிற ஐரோப்பிய தத்துவ சிந்தனையாளர்களை பர்ஸிய சிந்தனைகளின் அடிப்படையில் அணுகுவதால் உருவாவது. இவை எவ்வளவு பழையவை அல்லது புதியவை என்பது முக்கியமல்ல. இந்த சிந்தனைகளின் அடிப்படையில் நாம் எப்படி நம்முடைய பிரச்சினைகளை அணுகப் போகிறோம், செயல்படப் போகிறோம் என்பதுதான் முக்கியம்.

மீண்டும்: மூன்று வியக்திகளில் இருப்பை அணுகுவோம். முதலாவது, அனுமானம். இது போதுமான நேரடி புலன் அனுபவமின்றி செய்யும் யூகம் அல்லது கொள்ளும் சித்திரம். இரண்டாவது பிரத்யட்சம். இது நம் புலன்களுக்கு அகப்படுவது. மூன்றாவது தர்க்கம். நம் சிந்தனை மற்றும் செயல்களை வழிநடத்துவது.

இப்போது ஒரு நகைச்சுவை காட்சியை பார்ப்போம். “காதலில் சொதப்புவது எப்படி?” என்ற படத்தில் வந்தது. அமலா பால் சித்தார்த்திற்கு முகப்புத்தகத்தில் நிறைய பெண்கள் சிநேகிதிகளாக இருப்பதை பார்த்து சந்தேகம் கொள்கிறார். சித்தார்த் ஒருமுறை அமலா பாலின் அலைபேசியை பார்த்து அதில் நிறைய ஆண் நண்பர்களின் பெயர்கள் இருக்க, அவர்களுடன் அமலா பால் சுற்றுவதாக நினைக்கிறார். அதை அமலா பாலிடம் கேட்க இருவருக்கும் பெரிய சண்டை வருகிறது. மத்தியஸ்தத்திற்கு ஒரு நண்பனிடம் போகிறார்கள். நண்பன் ஒவ்வொருவரது பிரச்சினையையும் கேட்டு அறிவுரை கூறுகிறான். அமலா பால் சித்தார்த்தின் முகப்புத்தக நட்புகளை சந்தேகப்படக் கூடாது. சித்தார்த் அமலா பாலின் அலைபேசியை எடுத்துப் பார்த்ததும், சந்தேகப்பட்டதும் தவறு; அவ்வாறு செய்யக்கூடாது. ஒரு வழியாக ராசி ஆகும் நேரத்தில் நண்பன் இன்னொரு அறிவுரை சொல்கிறான். அமலா பால் கண்ட பசங்களுடன் சுத்தக் கூடாது. இருவரும் சேர்ந்து அவனை அடிக்கப் பாய தியேட்டரில் ஒரே சிரிப்பு.

ஏன் சிரிக்கிறோம்? அவன் சொன்ன அறிவுரையில் தவறு இல்லையே? கண்ட பசங்களுடன் சுத்தக்கூடாது என்றுதானே கூறுகிறான்? இப்படி புரிந்து கொள்வோம். ஒரு பெண் கண்ட பசங்களுடன் சுத்தக் கூடாது என்பது ஒரு சமூக நடைமுறைத் தர்க்கம். அதை பொதுவாக கூறலாம். ஆனால் அப்போது பேசப்படும் குறிப்பிட்ட பிரச்சினையில் அது அனர்த்தமானது. காரணம் என்னவென்றால் அங்கே ஆண், பெண் இருவருக்குமே அனுமானம் சந்தேகம் என்ற வடிவில் இருக்கிறது. அதற்கு பிரத்யட்ச ஆதாரங்கள் முகப்புத்தக, அலைபேசி பெயர்கள். அந்த பிரத்யட்சத்தையும், அனுமானத்தையும் இணைத்து அவர்கள் குணசித்திரத்தை பற்றி தர்க்கரீதியான முடிவுக்கு வரக்கூடாது என்பதுதான் பிரச்சினை. அந்த பிரத்யட்சங்கள், அனுமானங்களை ஆதரிப்பதாக்க் கொள்ள முடியாது என்பதால் அங்கே எந்த தர்க்க ரீதியான முடிவும் சாத்தியமில்லை. இதை உணர்ந்ததும் சண்டை முடிந்தது. ஆனால் மத்தியஸ்தம் செய்யும் நண்பன் இந்த இடத்தில் பொது தர்க்கத்தை சொல்லும்போது அமலா பால் கண்ட பசங்களுடன் சுத்துவது பிரத்யட்சம் என்ற குறிப்பான அர்த்தம் வந்து விடுகிறது. விவஸ்தை கெட்ட நண்பனை நினைத்து சிரிக்காமல் இருக்க முடியுமா?

இப்படி ஒரு வாக்கியத்தை யோசித்துப் பாருங்கள்: “நீ என் நல்ல நண்பன். பல உதவிகள் செய்துள்ளாய் (என்பதனால்) நான் உன்னை இன்று “xxxxx” என்று திட்டினால் தவறில்லை, அது நியாயம் (என்றாலும்) நான் திட்டமாட்டேன்.” நண்பன் திட்டியதாக எடுத்துக்கொள்வானா? திட்டவில்லை என்று நினைப்பானா? திட்டுவது என்பது பிரத்யட்சம். திட்டுவதற்கான நியாயம் இருக்கிறது என்பது தர்க்கம். தர்க்கம் சரியாக இருக்கிறது என்று சொல்லும்போதே பிரத்யட்சம் நிகழ்ந்தது போலத்தான். மீண்டும் தனியாக திட்ட வேறு வேண்டுமா?

இப்போது வேளச்சேரி பிரச்சினைக்கு வருவோம். “ஜெயமோகன் ஒற்றைப்பட்டையாக நிலைபாடு எடுக்க முடியாது என்றுதானே சொல்கிறார். அவரை ஏன் மனித உரிமைகளுக்கு எதிரானவர் என்று சொல்கிறீர்கள்? அவர்தான் மனித உரிமை ஆர்வலர்களை மதிப்பதாக சொல்கிறாரே?” என்பதுதான் அவர் ஆதரவாளர்கள் குழப்பம்.

வேளச்சேரியில் என்ன நடந்தது எனபதற்கு காவல்துறை ஒரு விளக்கம் தருகிறது. அந்த விளக்கம் உள்முரண்களாலும், சில பிரத்யட்ச தடையங்களாலும் முழுவதும் ஏற்கும்படியாக இல்லை. மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் காவலர்கள் திருடர்களென சந்தேகத்திற்கு உள்ளான ஐந்து பேரை விதிமுறைகளை மீறி சுட்டுக் கொன்று விட்டார்கள் என்று ஐயப்படுகிறார்கள். ஐயத்திற்கான ஆதாரங்களை திரட்டுகிறார்கள். விசாரணை தேவை என்கிறார்கள். ஐயம் வலுப்பெற, வலுப்பெற சுட்டுக்கொன்றுவிட்டார்கள் என்ற அனுமானம் பிரத்யட்சமாகவே கருதப் படுகிறது. அதனால் மனித உரிமைகளில் அக்கறை கொண்டோர் பதறுகிறோம்.

ஜெயமோகன் பிரத்யட்சத்திற்கும், அனுமானத்திற்கும் இடையே கொஞ்சம் இடைவெளி இருக்கிறது என்பதால் காவல்துறையை ஒரேயடியாக ஏச வேண்டாம் என்று விகடன் தலையங்கம் போல கருத்து சொன்னால் அது பெரிய பிரச்சினையில்லை. ஏனெனில், அதுதான் பொதுவாக வலதுசாரிகள் சொல்வது.

ஆனால் ஜெயமோகன் சொல்வது வித்தியாசமானது. அவரே சில புலன் விசாரணைகளை மேற்கொண்டதன் அடிப்படையில் காவல்துறை அவர்களை குப்புறப்படுக்கவைத்து சுட்டுக்கொன்றதுதான் பிரத்யட்சம் என்று நம்புகிறார். நடந்தது சட்டத்தை, மனித உரிமைகளை மீறியது என்பதை ஏற்றுக்கொள்கிறார். ஆனால் இந்த இடத்தில் அவரால் காவல்துறையை கண்டிக்க முடியாததற்குக் காரணம் அவர் தர்மத்திற்கு சங்கடத்தை ஏற்படுத்தும் ஒரு தர்க்க முரணை காண்கிறார்.

“மனித உரிமைக்காகத் திருட்டை அனுமதிக்க முடியுமா? இல்லை, நடைமுறைத் தேவைக்காக சட்டத்தை ரத்துசெய்யமுடியுமா?”

இந்த வரிகள் மிக முக்கியமானவை. அதாவது இந்த இரண்டு தர்க்கங்கள் மோதும் தர்மசங்கடம்தான் அவரது பிரச்சினை. இலக்கியம் (அதாவது எழுத்தாளர் ஜெயமோகன்) அந்த தர்மசங்கடத்தை எதிர்கொண்டு மேலே செல்ல வேண்டும். அந்த தர்க்கங்களை இந்த இரண்டு வரிகள் சொல்கின்றன. புரிந்துகொள்ள முயல்வோம்.

தர்க்கம் ஒன்று: “மனித உரிமைக்காகத் திருட்டை அனுமதிக்க முடியுமா?” அதாவது மனித உரிமைகளை காவல்துறை மீறக்கூடாது என்று பார்த்தால் திருட்டை அனுமதிக்க வேண்டிதான் வரும். இதற்கு அடிப்படையாக இருப்பது ஏற்கனவே அவர் புலன் அறிந்ததன் அடிப்படையில் கண்ட இன்னொரு பிரத்யட்சம் “அதாவது பிகாரி கொள்ளையர்களை தண்டிக்கவேண்டுமென்றால் சுட்டுக்கொலைசெய்யவேண்டும், வேறு எதுவுமே நடைமுறையில் சாத்தியமல்ல. இதுவே யதார்த்தம்”

இது மீண்டும் உலக அளவிலும், இந்திய அளவிலுமான பிரத்யட்சங்களால் சில பாராக்கள் கடந்து தர்க்க விதியாக மாறுகிறது.

“இதுதான் நானறிந்தது. உண்மை இதற்கு நெருக்கமாக எங்கோ உள்ளது. உலகம் முழுக்க ஆயுதமேந்திய அமைப்புசார் வன்முறையானது அரசுகளால் ஆயுதம் மூலமே எதிர்கொள்ளப்பட்டு வருகிறது என்பது ஓரு யதார்த்தம். அதை சட்டநடவடிக்கைகள் மூலம் ஒன்றும் செய்ய முடியாது. அதிலும் மாநிலங்கள் தனி நாடுகளாகவே செயல்படும் இந்தியாவில் வேறு ஒன்றுமே சாத்தியமில்லை என்பது காவலர் தரப்பு.”

தர்க்கம் இரண்டு: “இல்லை, நடைமுறைத் தேவைக்காக சட்டத்தை ரத்துசெய்யமுடியுமா?” அதாவது பீகாரிகளை சுட்டுக்கொல்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்பது நடைமுறைத் தேவை. இதற்காக மனித உரிமைகளை பாதுக்காக்கும் சட்டத்தை “ரத்து” செய்யவேண்டி இருக்கிறது.

இந்த வரிகளிலிருந்து தர்க்கக் கட்டமைப்பை வடித்தெடுப்போம். கொஞ்சம் கவனமாக பாருங்கள், ஜெயமோகன் கூறுவதன் நுட்பமான பரிமாணங்கள் எதுவும் தொலைந்து போகிறாதா என்று பாருங்கள்:

மனித உரிமைக்காக திருட்டை அனுமதிக்க முடியுமா? இதன் பொருள் மனித உரிமைகளை பார்த்தால் திருடு நிகழும்.
நடைமுறைத் தேவைக்காக சட்டத்தை ரத்து செய்யமுடியுமா? இதன் பொருள் திருட்டை தடுக்க மனித உரிமைகளை “ரத்து’ செய்ய வேண்டும் அல்லது மீற வேண்டும்.

இன்னம் சுருக்கினால்

திருட்டா அல்லது மனித உரிமைகளா
சொத்துரிமையா அல்லது குடிமை/மனித உரிமைகளா

“இலக்கியம்” சந்திக்கும் தர்மசங்கடமான இந்த தர்க்கத்தை ஜெயமோகன் கண்டடைந்த முறை மிகவும் பழுதுபட்டது என்பதுதான் இங்கே பிரச்சினை. அவர் கொடுக்கும் சில பிரத்யட்சங்கள் அனுமானங்களே என்றால் மறுபரிசீலனை செய்வாரா? காவலர் தரப்பை உண்மைக்கு மிக நெருக்கமானது என்று அவர் ஏன் ஏற்றுக் கொள்கிறார்?

1.இதுவரை தமிழ்நாட்டில் எத்தனை வங்கிகள் பீகாரிகளால் கொள்ளையடிக்கப் பட்டிருக்கின்றன என்று புள்ளி விவரம் தர முடியுமா?

2. கொல்வதற்குப் பதிலாக விசாரணை செய்தால், கோர்ட்டில் சென்று விசாரணைக் கைதிகளாக ரிமாண்ட் செய்து இவர்களைச் சேர்ந்த முழுக்கூட்டத்தையும் பிடித்த பிறகுதான் குற்ற அறிக்கை தாக்கல் செய்வோம் என்று சொன்னால் கோர்ட் அதெல்லாம் முடியாது என்றா சொல்லிவிடும்? ஜாமீன் கொடுத்தால் தடையங்களை மறைப்பார்கள், கூட்டாளிகளை காப்பாற்றுவார்கள் என்றால் கோர்ட் ஜாமீன் மறுக்காதா? கனிமொழிக்கே ஆறுமாதம் ஜாமீன் மறுக்கப்படவில்லையா? எத்தனை பேர் விசாரணைக் கைதிகளாகவே ஜாமீன் மறுக்கப்பட்டு சிறையில் இருக்கிறார்கள் என்ற புள்ளி விவரத்தை ஜெயமோகன் அறிவாரா?

3. பீகார் திருடர்களை தண்டிப்பதற்கு அவர்களை கொல்வதுதான் ஒரே வழி என்று ஜெயமோகன் சொல்கிறார். தண்டித்தால்தான் திருட்டை தடுக்க முடியுமா? எவ்வளவு அபூர்வமான காந்தியவாதி ஜெயமோகன். அவரை விட “இன்றைய காந்தி” நூல் எழுத தகுதியானவர் யாராவது இருக்க முடியுமா? திருட்டை ஒழிக்க தண்டிக்க வேண்டும்; வேறு தண்டனை சாத்தியமில்லையென்றால் சட்டத்தை மீறி கொன்று போட வேண்டும். எப்படிப்பட்ட ஒரு யதார்த்தம் அவருக்கு எப்படி பிரத்யட்சம் ஆகிறது என்பதை அவர் வாசகர்கள் யோசிக்கவேண்டும்.

4. நான் சென்ற கட்டுரையிலேயே சொன்னபடி வங்கிகளின் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளை சரியாகச் செய்யாமல் இருப்பது இந்தக் கொள்ளைகளின் மூல காரணம் அல்லவா?

இத்தனைக்கும் மேலாக முக்கியமான விஷயம் ஜெயமோகன் சந்திக்கும் தர்க்கச்சிக்கல் நடைமுறை தர்க்கம் சார்ந்தது. இலக்கியம் நடைமுறைத் தர்க்கங்களை தீர்ப்பதற்காக எழுதப்படுவதல்ல. அதன் தர்க்கம் அழகியல் சார்ந்த்து. பிரத்யட்சங்கள் குறித்த அனுமானங்களிலிருந்து தனக்கேயுரிய தர்க்கங்களை வடிவமைத்து மேலும் புனைவுச் சூழல்கள், அனுமானங்கள், தர்க்கங்கள் என்று பயணித்து பிரத்யட்சத்தின் மீது தன் அபூர்வ ஒளியை பாய்ச்சுவது இலக்கியம். அதுதான் அழகியலின் தர்க்கம். சிந்தனையின் தர்க்கமும் பிரத்யட்சத்திற்கும், அனுமானத்திற்கும் இடையில் ஒயாது சலித்துப் பயணித்து கோட்பாடுகளை உருவாக்குவது. அரிஸ்டாட்டில் ஒரு துவக்கமாக ஜான் லாக் கடந்து ஜான் ரால்ஸ் கடந்து ழாக் தெரிதா கடந்து இன்று வரை பல நூற்றாண்டுகளாக சலிக்காமல் மானுட சிந்தனை இதை செய்து வருகிறது (உங்களுக்குத் தெரிந்த இந்தியப் பெயர்களை சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள்). இதன் பிரச்சினையும் நடைமுறைச் சிக்கல்களை உடனடியாகத் தீர்ப்பது அல்ல. விழுமியங்களின் அடிப்படையில் கோட்பாடுகளை உருவாக்குவது. இதெல்லாம் நடக்கவில்லையென்றால் இன்னம் சாணிப்பால், சாட்டையடி “தர்மம்”தான் தமிழகத்தில் நிலவிக்கொண்டிருக்கும்.

“ஆயுதம் தாங்கிய வன்முறையை, அரசு ஆயுதம் கொண்டுதான் அடக்கும்” என்ற தர்க்கத்தை ஏன் ஒற்றப்பட்டையை தவிர்க்க விரும்பும் ஜெயமோகனின் பார்வை கூறுகிறது? இதற்கு பின்னால் உள்ள அனுமானங்கள் என்ன? பிரத்யட்சங்கள் என்ன? அப்படியே ஆயுதம் கொண்டு அடக்கினாலும் சிறையில்தானே ஐயா போடவேண்டும்? கொன்றா போடவேண்டும்? ஜெயமோகன் நண்பர் அரங்கசாமி கூறியிருப்பது போல இலங்கை மனித உரிமை மீறல் பிரச்சினைக்கும் இதையேதான் கூறுவார்களா? தமிழ்நாட்டில் திட்டுவார்களே என்ற அச்சம்தான் கட்டுப்படுத்துகிறதா? “என்ன செய்வது பிரபாகரன் மகனை உயிருடன் வைத்திருந்தால் அவன் சிறுவன் என்பதால் சில காலம் கழித்து விடுதலை செய்யவேண்டும். அவன் பின்னால் மீண்டும் தமிழர்கள் அணிதிரண்டு போராடத் துவங்குவார்கள். மீண்டும் ஆயுதம் கூட ஏந்துவார்கள். அதனால் அவனை கொல்வதுதான் அமைதியை நிலைநாட்ட ஒரே வழி” என்று ராஜபக்சே அரசு சொன்னால் அந்த மறுபக்கத்தையும் இவர்கள் பார்த்து “மனித உரிமை என்றால் அமைதி கிடையாது, அமைதி வேண்டுமென்றால் மனித உரிமைகள் கிடையாது” என்ற தர்ம சங்கடத்தை புரிந்து கொண்டு இந்தக் கருத்தை நாங்கள் சொல்வோம், ஆனால் ஏன் சொல்லமாட்டோம் என்றால் தமிழ் உணர்வாளர்கள் திட்டுவார்கள் என்று எழுதுவார்களா?

மனித உரிமைகள், அவை சார்ந்த கோட்பாடுகள் நடைமுறைச் சிக்கல்களை தீர்க்கப் பிறந்தவை அல்ல. அவை விழுமியங்கள். எத்தனை நடைமுறைச் சிக்கல் வந்தாலும் அவற்றைக் கடைபிடிப்பதில்தான் மானுட உயர்வு என்பது இருக்கிறது. இலக்கியம் என்பதும் நடைமுறைச் சிக்கல்களை பாடப் பிறந்ததல்ல. அந்த சிக்கல்களை உருவாக்கும் மானுட செயல்பாடுகளை, உந்துதல்களை அகழ்ந்து பார்க்கப் பிறந்தது. காவலர்களின் நடைமுறைச்சிக்கல்களை தன்னுடையதாகப் பார்க்கும் இலக்கியம் இலக்கியமல்ல. தின மலர் செய்தித்தாள்.

Post a Comment

---------------------------------------
Site Meter