தோற்றுவாய்: கீழ்கண்ட கதையை பலரும் வேறு வேறு வடிவங்களில் வாசித்திருக்கக் கூடும்.

“மெய்யும் பொய்யும் ஒரு நாள் ஒரு கிணற்றடியில் சந்தித்துக் கொண்டன. அன்றுதான் முதன்முதலாக அவை நேருக்கு நேர் பார்த்துக் கொள்கின்றன. பொய் மெய்யிடம் "இன்றய நாள் இனிமையானது, எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது!” என்றது. மெய் சுற்றிலும் பார்த்தது. பொய் சொன்னது போலவே சுற்றி எல்லாமே அழகாக இருந்தன. நீலவானமும அற்புதமாகக் காட்சியளித்தது. "ஆம்” என்று ஒப்புக் கொண்டது. மெய்யும் பொய்யும் நீண்ட நேரம் உரையாடின. பொய் மெய்யிடம் "கிணற்று நீரும் நன்றாக இருக்கிறது, நாமிருவரும் இறங்கிக் குளிப்போம” என்றது. எப்பொழுதும் பொய்யை சந்தேகப்படும் மெய், சந்தேகத்தை தீர்த்துக் கொள்ள கிணற்று நீரைத் தொட்டுப் பார்த்தது, அது உண்மையிலேயே இதமாக இருந்தது. இருவரும் கிணற்றில் இறங்கிக் குளிக்கத் தொடங்கினார்கள். சிறிது நேரம் கழித்து, ஜல உரையாடலின் இடையே திடீரென வெளிவந்த பொய், மெய்யின் ஆடைகளை எடுத்து அணிந்து கொண்டு ஓடிவிட்டது. அவசரமாக ஆடைகளின்றி வெளிவந்த மெய்யின் கண்களில் பொய் தட்டுப்படவேயில்லை. பொய்யின் ஆடைகளை அணிய மனமில்லாத மெய் ஆடை ஏதுமின்றி நிர்வாணமாகவே ஊருக்குள் நடக்கத் தொடங்கியது. ஆடைகளற்ற மெய்யைப் பார்த்த உலகம் வெறுப்புடனும் கோபத்துடனும் தன் பார்வையைத் திருப்பி மெய்யைத் தவிர்க்கத் தொடங்கியது.”

கதை இங்கேயே முடிந்து விட்டதாக புரிந்து கொண்டது வாசகர் யாருடைய தவறும் அல்ல; அது எழுதியவனின் தவறு. கதைகள் ஒரு முடிவோடுதான் முடிய வேண்டும் என்ற வாசக எதிர்பார்ப்பின் மீது வேண்டுமானால் குற்றம் சொல்ல வாய்ப்புண்டு.